Uzasadnienie
Prezydent W., działając na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1 i art. 96 ust. 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) i porozumienia z dnia 1 czerwca 2005 r. w sprawie powierzenia miastu W. prowadzenia niektórych spraw z zakresu właściwości Wojewody [...], realizowanych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, po rozpatrzeniu wniosku Zakładu [...] spółka jawna R. W., W. Z. z siedzibą w O., decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] pozwolił wnioskodawcy na zabezpieczenie chodnika przy ul. [...] od strony [...] – zgodnie z załączonym projektem graficznym.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania Spółki utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z [...] maja 2009 r. nr [...] r. wpisał do rejestru zabytków budynek [...] położony w W. przy ul. [...] na działce ew. nr [...], wraz z otoczeniem odpowiadającym obszarowi ej działki, w granicach opisanych i określonych w załączniku graficznym, który stanowi integralną część tej decyzji. Decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.
Decyzja z [...] maja 2009 r. nie narusza prawa i jest zasadna merytorycznie. Jest także zgodna z żądaniem skarżącego. Co do kwestionowanej części uzasadnienia decyzji, Minister wyjaśnił, że konkretyzacja prawa dokonuje się w rozstrzygnięciu decyzji, a nie w jej uzasadnieniu. Uzasadnienie objaśnia jedynie tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie – stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast rozstrzygnięcie decyzji organu pierwszej instancji jednoznacznie przesądza o udzielonym uprawnieniu zgodnie z przepisem art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Zakład [...] spółka jawna R. W. i W. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając skargę Zakład wskazał, że obowiązkiem organu odwoławczego było ustosunkowanie się do zarzutów odwołania. Stwierdzenie organu drugiej instancji, że decyzja organu pierwszej instancji w swej osnowie odpowiada prawu, zatem nie ma potrzeby odnosić się do zarzutów odwołania sformułowanych tylko przeciwko treści uzasadnienia, stanowi naruszenie wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania. Wadliwe jest sformułowanie uzasadnienia, że skarżący prowadził roboty budowlane bez wymaganego pozwolenia organu ochrony zabytków. Taki stan nigdy nie zaistniał. Zawarte w decyzji pierwszoinstancyjnej twierdzenie faktyczne, do którego nie odniósł się organ odwoławczy, jest nieprawdziwe i nie zostało wykazane żadnymi dowodami, a postępowania, w których będzie weryfikowana jego prawdziwość, dopiero się toczą.
Każda decyzja administracyjna korzysta z domniemania prawdziwości, z którego nie są wyłączone ustalenia zawarte w jej uzasadnieniu. Jeśli – jak w konkretnej sprawie – toczą się nie tylko postępowania administracyjne, weryfikujące prawidłowość kilku wydanych na tle rozbiórki budynku przy ul. [...] w W. rozstrzygnięć organu ochrony zabytków, lecz także postępowania karne i dyscyplinarne, to choć w tych drugich postępowaniach organy je prowadzące będą dokonywały samodzielnych ustaleń faktycznych, które nie muszą być zbieżne z ustaleniami zawartymi w uzasadnieniach decyzji administracyjnych i niewątpliwie wszystkie decyzje administracyjne wraz z ich uzasadnieniami będą tworzyć materiał dowodowy.
Odpowiadając na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. W skardze zostały podniesione zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Należy w związku z tym zauważyć, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Tak więc zgodnie z powołaną ustawą warunkiem uwzględnienia skargi z powodu naruszenia innych przepisów postępowania jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd uchylając decyzję na tej podstawie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Takiego skutku Sąd w zaskarżonej decyzji nie stwierdził. Wbrew twierdzeniom skargi, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odniósł się w uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2009 r. do zarzutów w sprawie treści uzasadnienia organu pierwszej instancji i stwierdził, że konkretyzacja prawa dokonuje się w rozstrzygnięciu, a nie w uzasadnieniu decyzji.
Tym samym nie można zarzucić organowi drugiej instancji naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania. Należy dodać, że sam skarżący w odwołaniu nie kwestionuje, że pewne roboty budowlane przy obiekcie [...] w W. były wykonane zanim został on wpisany do rejestru zabytków i nie powołał się na stosowne zezwolenia organów budowlanych w tym zakresie. Jakkolwiek ustalenia organu pierwszej instancji, co do braku odpowiedniego pozwolenia organu ochrony zabytków mogą w sytuacji tej sprawy budzić pewne wątpliwości, co wynika z terminów wydania decyzji o wpisie do rejestru zabytków ([...] maja 2009 r.) i wniosku o wydanie zezwolenia na zabezpieczenie chodnika ([...] maja 2009 r.), to nie można zasadnie twierdzić, że mogło to mieć wpływ na wynik sprawy, który co do zasady jest dla skarżącego korzystny i zgodny z jego wnioskiem.
Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.