Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. J.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...], odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r., o stwierdzeniu nieodpłatnego nabycia przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności nieruchomości, położonej w gminie [...], w obrębie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...].
W skardze zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu strona wskazała na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody poprzez utratę środków niezbędne do utrzymania rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W oparciu o cytowany przepis prawny, wskazać należy zatem, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004).
Rozpatrując powołane przesłanki w odniesieniu do zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia, należy podnieść, że skoro wskazana w art. 61 § 3 ppsa, szkoda lub trudne do odwrócenia skutki mają być rezultatem wykonania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia to uznać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem tylko takich sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
Rozstrzygnięciem takim nie jest na pewno zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego. Postanowienie to nie ma bowiem cech wykonalności, gdyż nie nakazuje stronom wykonania jakiegokolwiek obowiązku, ani nie przyznaje jakiegokolwiek uprawnienia. Ma ono charakter procesowy i nie wywołuje ze swej istoty skutków materialnoprawnych, w szczególności takich, które zdaniem skarżącego mogłyby wpłynąć na jego sytuację finansową.
Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, jego wstrzymanie jest niedopuszczalne.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.