Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości oznaczonej jako działka nr B o pow. [...] m2, położonej w W. przy ul. [...] (dawna ul. [...]) na rzecz J. T. L. i ustaleniu z tego tytułu czynszu symbolicznego.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało oparte na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych:
Niezabudowana nieruchomość [...] położona przy ul. L. (d. [...]) oznaczona numerem hipotecznym [...] o pow. [...] m2, stanowiąca własność J. L., została objęta działaniem dekretu dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).
Wniosek o ustanowienie prawa własności czasowej złożony został w dniu 12 maja 1948 roku. Wniosek ten został rozpoznany decyzją Burmistrza Gminy W. z dnia [...] grudnia 2001 roku, na mocy której zostało ustanowione na rzecz skarżącego – jako następcy prawego poprzedniego właściciela - prawo użytkowania wieczystego do działki nr B o pow. [...] m2.
Skarżący wniósł jednak odwołanie od tej decyzji kwestionując ustanowienie użytkowania wieczystego do działki gruntu o pow. [...] m2, a więc tylko do części nieruchomości dekretowej, która miała powierzchnię [...] m2. Ponadto skarżący zarzucił niezgodność z prawem decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału działki nr A na działki nr B oraz nr C. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2002 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium podniosło, że organ przeprowadził postępowanie administracyjne, w sposób prawidłowy od strony procesowej, jak również oceny dopuszczalności ustanowienia użytkowania wieczystego w trybie dekretu [...]. Ponadto organ stwierdził, że zarzuty dotyczące decyzji o zatwierdzeniu projektu podziały wykraczają poza sprawę o ustanowienie użytkowania wieczystego i mogą być ewentualnie podniesione w odrębnym postępowaniu.
Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. stała się przedmiotem skargi J. L. do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, który stał się właściwy z dniem 1 stycznia 2004 r. do rozpatrzenia tej sprawy, postanowieniem z dnia 23 marca 2004 r. sygn. akt I SA 1440/02 zawiesił postępowanie sądowe do czasu rozstrzygnięcia w postępowaniu o wznowienie postępowania sprawy zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r., dotyczącej zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. W związku z tym, że ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło wznowienia postępowania zakończonego powołaną decyzją podziałową, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I SA 1440/02 podjął zawieszone postępowanie sądowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest art. 7 ust. 2 powołanego dekretu o własności i użytkowaniu na obszarze m. st. Warszawy. Zgodnie z tym przepisem organ jest zobowiązany do rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej i oceny czy korzystanie z nieruchomości da się pogodzić z przeznaczeniem nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dawniej w planie zabudowania).
W przedmiotowej sprawie z treści decyzji organu pierwszej instancji jednoznacznie wynika, że decyzja ta załatwia sprawę z wniosku J. L. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego. Nie ma żadnej wzmianki, że decyzja ta ma charakter częściowy. Jednak wniosek dekretowy dotyczył nieruchomości o pow. [...] m2. Nie ma też żadnych wątpliwości, bo przyznaje to sam organ pierwszej instancji, że dawna nieruchomość [...] o numerze hipotecznym [...] odpowiada aktualnie działce nr B oraz części działki nr D. Decyzja rozstrzyga jedynie o ustanowieniu użytkowania wieczystego do działki nr B, pomijając w ogóle rozstrzygnięcie w zakresie części działki nr D. Organ pierwszej instancji wspominał tylko w uzasadnieniu, że nieruchomość dekretowa obejmuje również część działki nr D będącej terenem szkolnym.
Pominięcie rozstrzygnięcia w zakresie części działki nr D oznacza, że organ nie rozpatrzył wniosku dekretowego w jego pełnym zakresie. Przy czym podstawą oceny kompletności rozstrzygnięcia zawartego w decyzji jest zakres żądania strony. Zakres ten w przedmiotowej sprawie był jednoznaczny – ustanowienie prawa własności czasowej do działki o pow. [...] m2. Wprawdzie zgodnie z art. 104 § 2 K.p.a. istnieje możliwość wydania decyzji częściowej, jednak w takim przypadku organ wydając decyzję częściową powinien to zaznaczyć w jej treści. Zaskarżona decyzja nie zawiera takiego stwierdzenia.
Decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera kompletnego rozstrzygnięcia, a takie musi wydać organ aby załatwić sprawę administracyjną.
Również zaskarżona decyzja poprzez utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji narusza art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Przy czym organ drugiej instancji w ogóle się do tej kwestii, podnoszonej w odwołaniu nie odniósł, a przedmiotem rozważań w uzasadnieniu uczynił marginalne kwestie z punktu widzenia oceny poprawności rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. To uchybienie stanowi naruszenie art. 107 § 3 K.p.a.
Należy jednak w całej rozciągłości podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W., że kwestia zarzutów do legalności podziału działki nr A na działki nr B i C nie ma żadnego znaczenia, dla niniejszej sprawy. Zwłaszcza, że wydzielona działka nr C leży poza dawnymi granicami nieruchomości dekretowej. Jednak problem niniejszej sprawy polega na nie rozstrzygnięciu w ogóle, pomimo złożonego wniosku, o części działki nr D. Reasumując wydanie decyzji z pominięciem wspomnianej części dawnej nieruchomości dekretowej powoduje, że doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mającego wpływ na wynik postępowania. Organ pierwszej instancji nie rozpatrzył bowiem sprawy wszechstronnie, czym naruszył art. 7 i 77 § 1 Kpa, a ponadto naruszył art. 104 § 1 - 2 Kpa. Natomiast organ drugiej instancji dodatkowo naruszył art. 107 § 3 i art. 138 § 1 K.p.a.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.