Uzasadnienie
Minister Zdrowia decyzją z [...] grudnia 2015 r. nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze z wniosku P. w J. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Zdrowia z [...] października 2011 r. stwierdzającą nieważność orzeczenia Ministra Zdrowia z [...] marca 1959 r. stwierdzającego przejście na własność Państwa przedsiębiorstwa pensjonatowego W. w J. Z ustaleń organu nadzorczego wynika, iż od decyzji Ministra Zdrowia z [...] października 2011 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł P. w J. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku Minister Zdrowia decyzją z [...] grudnia 2014 r. uchylił w całości swoją decyzję z [...] października 2011 r. i umorzył postępowanie w sprawie. Na skutek rozpoznania skargi na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z 29 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 190/15, uchylił zaskarżoną decyzję. Minister Zdrowia rozpoznając sprawę wniosku w ponowne rozpoznanie zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2015 r. umorzył postępowanie odwoławcze.
W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść uzasadnienia wyroku, w którym Sąd stwierdził, że skoro odwołujący się od decyzji Ministra Zdrowia z [...] października.2011 r. nie legitymował się interesem prawnym to Minister Zdrowia jako organ odwoławczy nie miał kompetencji do merytorycznej weryfikacji tej decyzji, lecz zobligowany był w takich okolicznościach faktyczno-prawnych do umorzenia postępowania odwoławczego zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Takiej też treści decyzję organ wydał.
W skardze na decyzję Ministra Zdrowia z [...] grudnia 2015 r. P. w J. zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a. przez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z pominięciem interesu społecznego, a w szczególności przez naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. przez umorzenie postępowania odwoławczego wszczętego na wniosek Skarżącego ze względu na bezpodstawne stwierdzenie braku interesu prawnego wnioskodawcy. Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że interes prawny do występowania w niniejszym postępowaniu skarżący opiera na umowie użyczenia zawartej w na czas nieoznaczony pomiędzy Ministerstwem Zdrowia a P. w J. w dniu [...] maja 2012 r. oraz statucie nadanym w związku z umową przez Ministra Zdrowia zarządzeniem z [...]grudnia 2010 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Kwestię interesu prawnego skarżącego P. w J. w postępowaniu nadzorczym prowadzonym przez Ministra Zdrowia a dotyczącym orzeczenia Ministra Zdrowia z [...] marca 1959 r. o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstwa pensjonatowego "W." w J. wraz z nieruchomością oznaczoną dawnym nr hipotecznym [...],parcele [...] i [...], na której to przedsiębiorstwo było zorganizowane rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 190/15. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że P. w J., będącemu instytucją gospodarki budżetowej, ani w dacie wnoszenia środka odwoławczego, ani w przeszłości nie przysługiwał jakikolwiek tytuł prawnorzeczowy do znacjonalizowanej nieruchomości. Podmiot ten utworzony przez Ministra Zdrowia zarządzeniem z [...] grudnia 2010 r. (Dz. Urz. Ministra Zdrowia z [...] r. Nr [...], poz. [...]) sprawował jedynie faktyczne Władztwo na tej nieruchomości.
Sąd uznał, że dla oceny legitymacji procesowej skarżącego bez znaczenia prawnego jest to, że do [...] grudnia 2010 r. objęta kontrolowanym orzeczeniem nieruchomość pozostawała w trwałym zarządzie, zlikwidowanego z tą datą, a funkcjonującego pod tożsamą nazwą, państwowego zakładu budżetowego, gdyż obecnie działająca instytucja gospodarki budżetowej nie jest następcą prawnym P. w J. działającego w formie zakładu budżetowego. Sąd wskazał również, że Minister Zdrowia, działając jako organ odwoławczy, zobligowany był w takich okolicznościach faktyczno-prawnych do umorzenia postępowania odwoławczego na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.
Zgodnie z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazanie co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie organy, a także Sądy, chyba,że przepisy prawa uległy zmianie.
Będąc więc związanym zarówno oceną prawną jak i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powołanym wyroku z 29 lipca 2015 r., Minister Zdrowia był zobligowany do formalnego zakończenia postępowania odwoławczego wywołanego wnioskiem P. w J. poprzez jego umorzenie. Takie też rozstrzygnięcie zawiera zaskarżona decyzja, w której organ powołał się na wiążący go w niniejszej sprawie wyrok. Wobec tego zupełnie bezzasadnie zarzucono w skardze bezpodstawne stwierdzenie braku interesu prawnego skarżącego, skoro brak tego interesu prawnego został przesądzony przez Sąd w powołanym wyroku. Należy zauważyć, że zawarta przez Skarżącego z Ministrem Zdrowia w dniu [...] maja 2012 r. umowa użyczenia, na którą powołuje się Skarżący w skardze jako na źródło swojego interesu prawnego, była znana Sądowi na co wskazuje bezpośrednio treść uzasadnienia powołanego wyroku.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.