Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu wniosku M.P o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] zawieszające z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r., nr [...], w części dotyczącej nieodpłatnego nabycia z mocy prawa przez Gminę Miasta G. własności nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], opisane w KW nr [...].
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 1991 r., nr [...] stwierdził nabycie przez Miasto G. z mocy prawa, nieodpłatnie własności szeregu nieruchomości, w tym prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], opisane w KW nr [...].
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] kwietnia 2008 r. zawiadomił strony o wszczęciu, na wniosek M.P., postępowania nadzorczego w stosunku do wyżej wymienionej części decyzji Wojewody [...].
Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji wystąpiło w toku postępowania do Ministerstwa Infrastruktury o informacje w sprawie postępowań nadzorczych prowadzonych wobec orzeczeń Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] lipca 1956 r., nr [...] oraz z dnia [...] kwietnia 1959 r., nr [...]. W piśmie z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...], Ministerstwo Infrastruktury wyjaśniło między innymi, iż sprawa dotycząca oceny legalności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] kwietnia 1959 r., nr [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem części nieruchomości położonej w G. między torami kolejowymi, a ul. [...], o pow. 3.004 m2 z nieruchomości o pow. całkowitej 31.606 m2, zapisanej w księdze wieczystej Sądu Powiatowego w G. tom [...] karta [...], oznaczonej jako parcela nr [...], jest w toku.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r.
Od powyższego postanowienia M.P. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że toczące się postępowanie przed Ministrem Infrastruktury nie pozostaje w bezpośrednim związku z postępowaniem dotyczącym zbadania legalności kwestionowanej decyzji Wojewody [...].
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że - zgodnie z przepisem art. 97 § 1 pkt 4 Kpa - zagadnieniem prejudycjalnym, pozostającym w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym jest stanowisko, jakie będzie wyrażone w przyszłości przez Ministra Infrastruktury w efekcie postępowania nadzorczego prowadzonego wobec decyzji wywłaszczeniowej. Z dokumentacji przekazanej przez Ministerstwo Infrastruktury (wyjaśnień Prezydenta Miasta G. oraz mapy geodezyjnej) wynika – zdaniem organu - w sposób jednoznaczny, iż teren objęty wywłaszczeniem na podstawie decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] kwietnia 1959 r., nr [...] obejmuje części działek, których komunalizacja została dokonana decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r., nr [...].
Do czasu zakończenia przed Ministrem Infrastruktury postępowania mającego na celu ocenę legalności wyżej wymienionej decyzji z dnia [...] kwietnia 1959 r. postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej nie może być prowadzone. Ewentualna bowiem eliminacja z obiegu prawnego decyzji wywłaszczeniowej stanowić będzie istotny element dla oceny legalności decyzji komunalizacyjnej. W tym też zakresie waga problemu, a przede wszystkim skutki wynikające z przyszłego rozstrzygnięcia, zobowiązują organ administracji publicznej do wyjaśnienia - mając w szczególności na uwadze zalecenia zawarte w art. 7 Kpa - wszelkich istotnych okoliczności sprawy, przy użyciu wszelkich dopuszczonych obowiązującymi przepisami prawa środków.
Od postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2009 r. M.P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia postanowienia zawieszającego postępowanie i zobowiązania organu do wydania decyzji w sprawie jej wniosku. W uzasadnieniu podniosła, że została pozbawiona dostępu do akt sprawy z winy organu przed wydaniem postanowienia zawieszającego postępowanie nadzorcze.
Dodatkowo wskazała, że wysłała za pośrednictwem poczty swoje oświadczenie w sprawie, a mimo to organ w uzasadnieniu skarżonego postanowienia w żaden sposób nie odniósł się do nowych okoliczności jakie zostały podniesione w tym oświadczeniu, co potwierdza, że organ wydał postanowienie, naruszając treść art. 77 § 1 Kpa.
Przechodząc do meritum sprawy skarżąca zauważyła, że zawieszone zaskarżonym postanowieniem postępowanie dotyczy wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r., nr [...]. Na podstawie tej decyzji Gmina Miasta G. nabyła nieodpłatnie m.in. część działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], które położone są w G. przy ul. [...].
Skarżąca podała, że działki o aktualnej numeracji nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], pierwotnie wchodziły w skład nieruchomości nr [...], której powierzchnia wynosiła 1606 m2. Dla tej nieruchomości Sąd Rejonowy w G. prowadził Księgę Wieczystą [...] Wykaz [...], gdzie jako właściciel figurowała E.S. Nieruchomość nr [...] począwszy od końca lat 50-tych ubiegłego wieku była sukcesywnie wywłaszczana. Grunt którego dotyczy prowadzone postępowanie nadzorcze został wywłaszczony orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] grudnia 1960 r., nr [...]. Orzeczenie to stwierdzało przejście na rzecz Skarbu Państwa części nieruchomości nr [...] o pow. 5992 m2. Dla zrozumienia sprawy istotny jest sposób, w jak doszło do odłączenia części nieruchomości o pow. 5992 m2 z Księgi Wieczystej [...] Wykaz [...]. W roku 1963 dokonano podziału geodezyjnego nieruchomości nr [...].
Na potrzeby prowadzonych wcześniej postępowań wywłaszczeniowych wykonywano jedynie pomiary polowe, bez nadawania wydzielanym częściom nowego oznaczenia geodezyjnego, a orzeczenia o wywłaszczeniu operowały pojęciem "wywłaszcza się część nieruchomości Nr [...] o powierzchni... ".
Skarżąca podała, że pismem z dnia 22 czerwca 1963 r., działająca w imieniu Skarbu Państwa [...] Dyrekcja Budowy Osiedli Robotniczych złożyła do Sądu Powiatowego w G. wniosek o odłączenie z księgi wieczystej [...] Wykaz [...] części nieruchomości o powierzchni 10.476 m2. Podstawę prawną tego wniosku stanowiły trzy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G.: orzeczenie Nr [...] z dnia [...] grudnia 1960 r., orzekające o wywłaszczeniu części nieruchomości nr [...] o powierzchni 5992 m2; orzeczenie Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1959 r., orzekające o wywłaszczeniu części nieruchomości nr [...] o powierzchni 3004 m2; orzeczenie Nr [...] z dnia [...] lipca 1956 r., orzekające o wywłaszczeniu części nieruchomości nr [...] o powierzchni 1480 m2.
Jako przedmiot odłączenia, wnioskodawca wskazał na działki o oznaczeniu geodezyjnym nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], które utworzone zostały w wyniku przeprowadzonego podziału geodezyjnego. Sąd Powiatowy w G. dokonał odłączenia na podstawie tego wniosku.
Na podstawie dokonanego w roku 1963 podziału nieruchomości nr [...], precyzyjnie można wskazać jedynie na położenie części nieruchomości nr [...] o powierzchni 1480 m2, wywłaszczonej na podstawie orzeczenia [...] z dnia [...] lipca 1956 r. Część wywłaszczona na podstawie tego orzeczenia w całości bowiem weszła w skład utworzonej działki nr [...], położonej w G. przy ul. [...] (dawniej [...]). Część nieruchomości nr [...] o powierzchni 5992 m2, położona w G. przy ul. [...] i wywłaszczona na podstawie orzeczenia nr [...] z dnia [...] grudnia 1960 r. bezpośrednio przylegała do części nieruchomości nr [...] o powierzchni 3004 m2, wywłaszczonej orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 1959 r.
Z obu tych części, w wyniku podziału geodezyjnego przeprowadzonego w roku 1963, utworzono działki o oznaczeniu geodezyjnym nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Dokonany podział geodezyjny nie pozwalał na to, aby na jego podstawie dokonać precyzyjnego rozgraniczenia pomiędzy wywłaszczoną częścią nieruchomości nr [...] o powierzchni 5992 m2, a częścią nieruchomości nr [...] o powierzchni 3004 m2. W żadnym wypadku nie można mówić jednak o tym, że na podstawie zasobów geodezyjnych Urzędu Miasta w G. takiego rozgraniczenia wykonać nie można.
Skarżąca wskazała, że w dniu [...] września 1973 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G., powołując się na przepisy o oczywistej pomyłce pisarskiej, wydało postanowienie zmieniające treść orzeczenia [...] z dnia [...] grudnia 1960 r., na podstawie którego doszło do odłączenia z Księgi Wieczystej [...] Wykaz [...], prowadzonej dla działki nr [...], części nieruchomości o powierzchni 5992 m2.
Wymienionym postanowieniem, wydający je organ zmienił treść orzeczenia nr [...] z dnia [...] grudnia 1960 r. w ten sposób, że zmieniony został obszar wywłaszczenia, zarówno co do powierzchni, jak też jego lokalizacji.
Zdaniem skarżącej, postanowienie z dnia [...] września 1973 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. nie posłużyło organom Państwa do sprostowania orzeczenia Nr [...] z dnia [...] grudnia 1960 r. Postanowienie to wykorzystane zostało, jako kolejna decyzja wywłaszczeniowa.
Pismem z dnia 13 października 1973 r. Okręgowa Dyrekcja Inwestycji Miejskich w G. wystąpiła do Państwowego Biura Notarialnego w G. z wnioskiem o wydzielenie części nieruchomości z księgi wieczystej [...] Wykaz [...], stanowiącej działki nr [...] oraz [...], o łącznej powierzchni 2427 m2 i zgodnie z tym wnioskiem, odłączenie to zostało dokonane.
Część nieruchomości nr [...] o powierzchni 5992 m2, która na podstawie orzeczenia nr [...] została odłączona z księgi wieczystej [...] Wykaz [...], do tej pory, mimo upływu 36 lat, nie została zwrócona następcom prawnym E.S., a Skarb Państwa nie posiadając tytułu prawnego do tej nieruchomości, decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r. przekazał własność gruntu na rzecz Gminy G. Skarżąca podała, że nie wiedząc o funkcjonowaniu w obrocie prawnym postanowienia z dnia [...] września 1973 r. PWRN w G., pismem z dnia [...] października 1998 r., wystąpiłam do Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z wnioskiem o stwierdzenie nieważności, wydanych z rażącym naruszeniem prawa, następujących orzeczeń Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G.: orzeczenia nr [...] z dnia [...] grudnia 1960 r., orzekającego o wywłaszczeniu części nieruchomości nr [...] o powierzchni 5992 m2; orzeczenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 1959 r., orzekającego o wywłaszczeniu części nieruchomości nr [...] o powierzchni 3004 m2 oraz orzeczenia nr [...] z dnia [...] lipca 1956 r., orzekającego o wywłaszczeniu części nieruchomości nr [...] o powierzchni 1480 m2.
Zdaniem skarżącej, dla niniejszego postępowania istotne jest, w jaki sposób zakończyło się postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...] z dnia [...] grudnia 1960 r.
Skarżąca podniosła, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wydał w sprawie decyzję z dnia [...] kwietnia 2000 r., nr [...] i utrzymującą ją w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2000 r., nr [...]. W decyzji tej organ stwierdził, że orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] grudnia 1960 r., nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości, stanowiącej część parceli nr [...] o powierzchni 2427 m2, sprostowane postanowieniami z dnia [...] stycznia 1961 r. oraz z dnia [...] września 1973 r. i utrzymująca w mocy to orzeczenie decyzja Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 1961 r., zostały wydane z naruszeniem prawa, w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...], zaś w pozostałej części stwierdził ich nieważność. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2002r., sygn. akt I SA 1654/00 oddalił skargę Zarządu Miasta G. Odnosząc się do przyczyn wskazanych przez organ, które miały by uzasadniać zawieszenie postępowania, skarżąca stwierdziła, że przepis art. 97 § 1 pkt 4 Kpa nie dotyczy zakresu przedmiotowego toczącego się postępowania.
W stosunku do działek, które składają się na część nieruchomości nr [...] o pow. 5992 m2, zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte. Nie można się zgodzić z organem, że postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 1959r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. może świadczyć o tym, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991r. może być dotknięta wadliwością w większym stopniu, niż by to wynikało z zakresu przedmiotowego postępowania, prowadzonego w sprawie o stwierdzenie jej nieważności.
Zgodnie z art. 104 § 2 Kpa, decyzje rozstrzygają sprawę, co do jej istoty w całości lub części. Uwzględniając więc słuszny interes strony, organ ma możliwość wydania decyzji częściowej, ponieważ w decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] kwietnia 1991r. można wyodrębnić części, nadające się do samodzielnego rozstrzygnięcia.
Skarżąca uważa, że decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r. przysługuje domniemanie legalności w części, w jakiej dotyczy działek objętych postępowaniem, toczącym się przed Ministrem Infrastruktury o stwierdzenie nieważności orzeczenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 1959 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G., do czasu ostatecznego zakończenia postępowania. Fakt, iż toczy się takie postępowanie, w żadnym razie nie przesądza o jego wyniku i skarżony organ nie może uzależniać wydania decyzji w sprawie od rzeczy przyszłych i niepewnych.
Skarżąca oświadczyła, że w końcowym oświadczeniu poinformowała organ o tym, że pismem z dnia 14 maja 2009 r. wystąpiła do Ministra Infrastruktury z wnioskiem modyfikującym jej żądanie określone we wniosku z dnia 3 października 1998 r. Modyfikacja wniosku sprowadza się do żądania stwierdzenia nieważności orzeczenia Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1959 r. jedynie w części ustalonego odszkodowania, a nie jak określiła we wniosku z dnia 3 października 1998 r., stwierdzenia nieważności całej decyzji.
Skarżąca podała, że przed Sądem Rejonowym w G. wszczęte jest postępowanie o ustalenie treści ksiąg wieczystych, prowadzonych dla nieruchomości, które stanowiły część nieruchomości nr [...] o powierzchni 5992 m2, odjętą na podstawie orzeczenia nr [...] z dnia [...] grudnia 1960 r. Postępowanie to w chwili obecnej jest zawieszone.
Skarżąca wskazała, że na potrzeby tego postępowania, zleciła uprawnionemu geodecie A.R. wykonanie mapy do celów sądowych. W wyniku dokonanych czynności ustalił on m.in., że część działki nr [...] również wchodziła w skład części nieruchomości nr [...] o powierzchni 5992 m2, odjętej na podstawie orzeczenia Nr [...] z dnia [...] grudnia 1960 r. Stanowi to dowód, że informacja, jaką otrzymała skarżąca z Urzędu Miasta G. w sprawie aktualnego oznaczenia geodezyjnego odłączonej części nieruchomości nr [...] o powierzchni 5992 m2, jest niekompletna, gdyż pismo to nie wymienia działki [...]. Biegły geodeta ustalił, iż zakres przedmiotowy postępowania prowadzonego przez Ministra lnfrastruktury w sprawie orzeczenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 1959 r. dotyczy części działki nr [...], części działki nr [...] oraz części działki nr [...]. Tak więc każda z wymienionych działek po części wywłaszczona została na podstawie orzeczenia nr [...] i po części na podstawie orzeczenia nr [...].
Skarżąca podała, że odrębnym pismem skierowanym do organu w dniu dzisiejszym, wniosła o rozszerzenie zakresu przedmiotowego postępowania o część działek nr [...] oraz nr [...], położonych w G. przy ulicy [...], które również były objęte orzeczeniem nr [...]. Dodatkowo jako dowód w sprawie skarżąca złożyła sporządzoną przez uprawnionego geodetę mapę do celów sądowych i wniosła o powołanie biegłego geodety.
Zdaniem skarżącej, brak precyzyjnego określenia mienia objętego komunalizacją winien więc skutkować uchyleniem decyzji Wojewody [...], w części obejmującej działki nr [...], [...] i [...], niezależnie od tego, jaki finał znajdzie postępowanie, toczące się przed Ministrem Infrastruktury odnośnie orzeczenia nr [...]. Ewentualne ponowne wydanie decyzji komunalizacyjnej, co do części nieruchomości nr [...] o powierzchni 3004 m2, stanowiącej według aktualnego oznaczenia część działki nr [...], część działki nr [...] oraz część działki nr [...], winno zapaść po wydaniu ostatecznej decyzji w przywoływanym postępowaniu, toczącym się przed Ministrem Infrastruktury. Niezbędne byłoby również przeprowadzenie podziału geodezyjnego, który pozwalałby na precyzyjne określenie mienia podlegającego komunalizacji, co stanowiłoby dopiero podstawę wpisu prawa własności do ksiąg wieczystych.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. W uzasadnieniu organ podał, że zawarta w piśmie skarżącej z dnia 12 sierpnia 2009 r. informacja o modyfikacji wniosku skierowanego do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, nie została potwierdzona żadnym dokumentem wskazującym po pierwsze na datę złożenia ewentualnego wniosku, po drugie zaś - na sposób w jaki zostało załatwione przedmiotowe podanie przez organ właściwy. Zdaniem organu uzasadnione wątpliwości budzi procesowa skuteczność zakresu złożonego wniosku (modyfikacja). Organ wyjaśnił, że wszelkie rozstrzygnięcia wobec skarżącej wydawane były z najwyższą starannością, z zachowaniem zasady określonej w art. 7 Kpa. Minister zauważył, że o ile skarżąca zmierza do spowodowania umorzenia postępowania przed Ministrem Infrastruktury, nic nie stoi na przeszkodzie by wówczas, po ostatecznym rozstrzygnięciu w tym zakresie, wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o podjęcie zawieszonego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest uzasadniona.
Zgodzić należy się - co do zasady - z organem, że kwestia ważności (nieważności) decyzji wywłaszczeniowej, która dotyczyła gruntu objętego następnie komunalizacją ma charakter tzw. zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, obligującego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do zawieszenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Gdyby się bowiem okazało, że decyzja wywłaszczeniowa była nieważna, to wówczas oznaczało by to, że gmina nabyła z mocy prawa grunt, który nigdy (a więc i w dacie [...] maja 1990 r.) nie własnością Skarbu Państwa. W takiej sytuacji organ zobligowany był by do stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), tj. art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (skoro skomunalizowano mienie nie będące mieniem ogólnonarodowym), o ile nie wystąpią przeszkody z art. 156 § 2 Kpa.
Nie można się jednak zgodzić ze stanowiskiem Ministra że w niniejszej sprawie zostało dokładnie i wszechstronnie wyjaśnione, iż działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] stanowiły teren objęty wywłaszczeniem na podstawie orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1959 r. i w związku z tym kwestia legalności tegoż orzeczenia (w części dotyczącej tych działek) stanowi w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r., nr [...], tzw. zagadnienie wstępne. Wymogu tego nie spełnia ogólnikowe powołanie się przez organ na dokumentację Ministerstwa Infrastruktury, wyjaśnienia Prezydenta Miasta G. oraz mapę geodezyjną.
Sąd zauważa, że w niniejszej sprawie istnieje skomplikowany stan faktyczny sprawy jeżeli chodzi o stan geodezyjno-prawny, a w materiale dowodowym istnieją rozbieżności, co do tego, czy działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] stanowiły teren objęty wywłaszczeniem na podstawie orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1959 r. Z akt wynika bowiem, że część działki nr [...] o pow. 1.440 m2 została wywłaszczona orzeczeniem z dnia [...] lipca 1956 r., nr [...]. Z wykazu zmian gruntowych z 1958 r. wynika zaś, że działka nr [...] podzieliła się na działki nr [...] i [...].
Następnie w 1959 r. wywłaszczono części działki nr [...] o pow. 3.004 m2 na mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 1959 r., nr [...], a w 1960 r. część działki nr [...] o pow. 5.992 m2 na mocy orzeczenia z dnia [...] grudnia 1960 r., nr [...], sprostowanej postanowieniem z dnia [...] stycznia 1961 r., nr [...] (pismo Prezydenta Miasta G. z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...]). W 1963 r. doszło do wydzielenia z działki nr [...] działek nr od [...] do [...] (wykaz zmian gruntowych przyjęty [...] kwietnia 1963 r.), a wnioskiem z dnia [...] czerwca 1963 r. [...] Dyrekcja Budowy Osiedli Robotniczych dla Miasta G. wystąpiła do Sądu Powiatowego dla Miasta G. o wyłączenie z księgi wieczystej [...] działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...],, stanowiących przed wydzieleniem część działki nr [...], wskazując, że działki te były objęte orzeczeniami z 1956 r., 1959 r. i 1960 r. Postanowieniem z [...] stycznia 1964 r., sygn. akt [...] Sąd odłączył wyżej wymienione grunty z Księgi wieczystej [...] ((pismo Prezydenta Miasta G. z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...]).
W 1965 r. działka nr [...] podzieliła się na działkę nr [...] i [...], a działka nr [...] na działkę nr [...] i [...] (WZG przyjęty [...] marca 1965 r.). W 1968 r. działka nr [...] podzieliła się na działki nr [...] i [...] (WZG). W dniu [...] września 1973 r. orzeczenie z dnia [...] grudnia 1960 r., nr [...] zostało ponownie sprostowane w ten sposób, że zamiast 5592 m2 (...) część parceli nr [...] winno być 2427 m2 (...) parcele nr [...] i [...]. W 1974 r. działka nr [...] podzieliła się na działkę nr [...] i [...] (WZG). Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r., nr [...] stwierdził wydanie orzeczenia z dnia [...] grudnia 1960 r., nr [...] oraz decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia z dnia [...] lipca 1961 r. z naruszeniem prawa w części dotyczącej działki nr [...], zaś w pozostałej części (organ nie wymienia numerów działek) stwierdził nieważność kwestionowanego orzeczenia i decyzji.
Decyzją z dnia [...] lipca 2000 r., nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał tę decyzję w mocy. W aktach sprawy znajduje się też Wykaz zmian gruntowych, który dokumentuje inny podział działki nr [...] oraz dalszy podział pochodzących z niej działek gruntu (WZG z [...] października 2002 r.). Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2004 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję PUMiRM z dnia [...] września 2003 r., nr [...] uchylającą decyzję PUMiRM z dnia [...] kwietnia 2000 r., nr [...] oraz stwierdzającą nieważność orzeczenia z dnia [...] lipca 1956 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 9 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 31/07 oddalił skargę Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na decyzję z [...] maja 2004 r. Z pisma Prezydenta Miasta G. z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] oraz załączonej doń mapy wynika, że wywłaszczona orzeczeniem z 1959 r. część parceli nr [...] o pow. 3004 m2 obecnie (a więc nie w dacie wydania decyzji komunalizacyjnej) obejmuje część działek nr [...]. [...], [...], [...] oraz działkę nr [...].
Z kolei w pismach z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] i z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] Prezydent Miasta G. wskazał, że dopiero zakończenie trzech postępowań nadzorczych (dotyczących orzeczeń wywłaszczeniowych z 1956 r., 1959 r. i 1960 r.) pozwoli na precyzyjne ustalenie zakresu przedmiotowego postępowań nadzorczych oraz obowiązującego stanu własnościowego wszystkich wywłaszczonych nieruchomości, w tym także działek nr [...], [...], [...]. W piśmie z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] Prezydent Miasta G. oświadczył natomiast, że działki nr [...], [...], [...], [...], [...] pochodzą z wywłaszczonego gruntu o pow. 5992 m2.
Z opisanego wyżej stanu faktycznego wynika zatem, że rację ma M.P., że w niniejszej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] z istotnym i mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa.
Organ nie wyjaśnił bowiem w oparciu o wyżej wymienione dokumenty stanu faktycznego sprawy pod kątem precyzyjnego ustalenia, czy działki nr [...], [...], [...], [...], [...] [...] stanowiły teren objęty tylko wywłaszczeniem na podstawie orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1959 r. W aktach brak też akt administracyjnych dotyczących orzeczeń wywłaszczeniowych z 1956 r. i 1959 r. Brak również ustaleń poczynionych na podstawie ksiąg wieczystych, prowadzonych dla gruntu objętego trzema wymienionymi wyżej decyzjami wywłaszczeniowymi. Z ustaleń organu nie wynika też, czy wszystkie podziały wynikające ze zgromadzonych w aktach sprawy Wykazów zmian gruntowych zostały dokonane i wprowadzone do ewidencji gruntów.
Rację ma natomiast Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, że kwestia modyfikacji wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego z 1959 r. (zawarta w piśmie skarżącej z dnia 14 maja 2009 r.) nie ma dla kwestii zawieszenia postępowania MSWiA przesądzającego znaczenia. Sąd zauważa, że dopiero z decyzji kończącej postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej wynikać będzie, czy - a jeżeli tak to w jaki sposób - Minister Infrastruktury odniesie się do żądania zawartego we wniosku o stwierdzenie nieważności z dnia 3 października 1998 r. oraz pisma z dnia 14 maja 2009 r. modyfikującego ten wniosek.
W ponownie prowadzonym postępowaniu Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wyjaśni stan geodezyjno-prawny, co do działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], objętych decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r., nr [...] i ustali na podstawie jakiej bądź jakich decyzji działki te były wywłaszczone oraz na jakim etapie są sprawy nadzorcze dotyczące decyzji wywłaszczeniowych z lat 1956, 1959 i 1960. Następnie organ wyjaśni, czy istnieją podstawy do zawieszenia postępowania nadzorczego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r., nr [...], w części dotyczącej działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Organ weźmie również pod uwagę i wyjaśni podnoszone w skardze okoliczności dotyczące wydzielenia w 1973 r. z księgi wieczystej [...] Wykaz [...] działek nr [...] i [...], trwającego postępowania o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, prowadzonego pod sygn. akt [...] oraz fakt sporządzenia na potrzeby tego postępowania opinii przez biegłego geodetę A.R., a także wyrok NSA z dnia 12 marca 2002 r., sygn. akt I SA 1654/00. Organ rozważy, czy w sprawie zachodzi potrzeba przeprowadzenia rozprawy z udziałem stron i biegłych (art. 89 § 2 Kpa).
Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.