Uzasadnienie
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta L. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego L. wspólnego dla wszystkich dzielnic miasta L. z dnia [...] czerwca 1989 r., nr [...] w sprawie uchylenia w całości decyzji: nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz nr [...] z dnia [...] listopada 1986 r. oraz w sprawie oddania w zarząd Przedsiębiorstwu [...] [...] Budowlanych i Usług [...] [‘...] gruntu położonego w L. przy ul. T. [...], ul. I. [...] oraz przy ul. R [...], w obrębach [...], [...] i [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan sprawy:
Działając na podstawie art. 155 kpa Zastępca Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego L. wspólnego dla wszystkich dzielnic miasta L. decyzją z dnia [...] czerwca 1989 r., nr [...] uchylił w całości decyzje nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] z dnia [...] listopada 1986 r. oraz orzekł o przekazaniu w zarząd Przedsiębiorstwa [...] Robót [...] i Usług [...] "[...]" gruntu położonego w L. przy ul. T. [...], ul. I.[...] oraz przy ul. R. [...], oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] oraz nr [...] z obrębu [...] oraz nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] oraz o ustaleniu opłat z tego tytułu.
Pismem z dnia 17 września 2003 r. Prezydent Miasta L. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji.
Decyzją z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] Wojewoda L. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji z uwagi na brak przymiotu strony wnioskodawcy.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Prezydenta Miasta L. stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 157 § 2 kpa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może skutecznie domagać się strona, a więc stosownie do art. 28 kpa tylko taki podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy kwestionowana decyzja.
Stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 1989 r. było Przedsiębiorstwu [...] Robót [...] i Usług [...] "[...]" w L., natomiast Gmina Miasto L. nie ma w sprawie dotyczącej praw do przedmiotowej nieruchomości interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 kpa, bowiem nie posiada ona tytułu prawnego do spornej nieruchomości, skoro nie legitymowała się ostateczną decyzją o komunalizacji nieruchomości.
Z akt sprawy wynika, że postępowanie komunalizacyjne dotyczące części spornej nieruchomości zakończone zostało ostatecznymi decyzjami Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej nr [...], [...], [...], [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., utrzymującymi w mocy decyzje Wojewody [...] o odmowie stwierdzenia nabycia z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności tej nieruchomości przez Gminę Miasto L.. Natomiast w sprawach dotyczących komunalizacji pozostałej części nieruchomości Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej postanowieniami z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...], [...], [...], [...], [...] zawiesiła postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] odmawiających komunalizacji przedmiotowych nieruchomości od czasu zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego L. wspólnego dla wszystkich dzielnic miasta L. z dnia [...] czerwca 1989 r., [...].
W związku z brakiem interesu prawnego, Gmina Miasta L. nie może być uznana za podmiot legitymowany do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji.
Podnoszone przez odwołującego się zarzuty, iż powyższa decyzja stanowiła podstawę do wydania 21 decyzji o odmowie komunalizacji nieruchomości wskazuje jedynie na interes faktyczny w przedmiotowym postępowaniu, który należy odróżnić od interesu prawnego, na co wielokrotnie zwracał uwagę w swoim orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Prezydent Miasta L. zarzucił naruszenie przepisów art. 28, art. 40 § 1, art. 107 § 1, art. 109 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa i wnosił o uchylenie w całości decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Skarżący podniósł m.in., że skoro do części gruntów, których dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego L. z dnia [...] czerwca 1989 r. o podanym numerze postanowieniami Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej zawieszone zostało na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa odwoławcze postępowanie komunalizacyjne – do czasu zakończenia niniejszego postępowania, to okoliczność ta ma znaczenie dla oceny legitymacji prawnej Gminy.
W obszernym uzasadnieniu skargi wspomniano także, że Gmina L. jest właścicielem działki nr [..], obręb [...] (nie objętej decyzją z dnia [...] czerwca 1989 r.) oraz podniesiono szereg argumentów na uzasadnienie zarzutu wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] czerwca 1989 r. z rażącym naruszeniem prawa.
Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję, stwierdza jej nieważność lub wydanie decyzji z naruszeniem prawa jedynie wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Taka sytuacja nie występowała w sprawie niniejszej.
Zaskarżona decyzja i poprzedzającą ją decyzja pierwszoinstancyjna są zgodne z prawem. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego L. z dnia [...] czerwca 1989 r., nr [...] znajduje oparcie w materiale dokumentacyjnym sprawy. Za prawidłowe uznać należało stanowisko, że starania, jakie czyni Gmina L., dotyczące skomunalizowania nieruchomości objętych wskazaną decyzją z dnia [...] czerwca 1989 r. świadczą jedynie, że w niniejszym postępowaniu, które dotyczy decyzji o oddaniu w zarząd Przedsiębiorstwa [...] Robót [...] i Usług [...] "[...]" przedmiotowej nieruchomości ma ona jedynie interes faktyczny. Nie zostało natomiast wykazane, że decyzja o zarządzie dotyczy interesu prawnego - w rozumieniu art. 28 kpa - Gminy Miasto L.. W tej sytuacji odmowa wszczęcia postępowania nadzorczego jest zgodna z prawem, skoro skuteczny wniosek w tej sprawie zgłosić może jedynie strona (art. 157 § 2 kpa), a więc podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Podniesione w skardze kwestie, nawiązujące do okoliczności, które mogłyby być rozważane dopiero w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności nie mogły być przez Sąd brane pod uwagę przy rozpoznawaniu skargi, skoro dotyczyła ona decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania nadzorczego.
Z przedstawionych względów na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.