Uzasadnienie
Wnioskiem zawartym w skardze kasacyjnej z dnia 19 marca 2010 r. uzupełnionym pismem z dnia 15 października 2010 r. radca prawny W. B., wystąpił o przyznanie mu wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu na rzecz skarżącego W. K., zgodnie z § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty pomocy prawnej świadczonej z urzędu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie zostały opłacone ani w całości ani w części.
W tym stanie sprawy stwierdzono co następuje.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.; dalej: rozporządzenie) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Stawka minimalna w sprawie objętej skargą W. K., stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, wynosi 240 złotych. W myśl zaś § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) tego rozporządzenia, stawka minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny -100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych.
W rozpoznawanej sprawie zarówno w pierwszej instancji jak i przed Naczelnym Sadem Administracyjnym W. K. reprezentował ten sam pełnomocnik. W tym stanie rzeczy należne radcy prawnemu wynagrodzenie ustalone zostało w wysokości odpowiadającej 75 % stawki podstawowej, o której mowa w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia, tj. w kwocie 180,00 złotych, powiększonej o 22% podatek VAT.
Ustalone w ww. wysokości wynagrodzenie radcy prawnego, uznać należy za adekwatne z punktu widzenia charakteru sprawy i nakładu pracy wykonanej przez pełnomocnika.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 28 września 2002 r., orzeczono jak w sentencji postanowienia.