Uzasadnienie
M. R. skargą z dnia 7 sierpnia 2015 r. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. w związku z niewykonaniem przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 470/14.
Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 24 marca 2015 r. do organu wpłynął prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy, zatem dwumiesięczny termin na rozpatrzenie przedmiotowego wniosku upłynął w dniu 24 maja 2015 r., jednakże do dnia wniesienia skargi decyzja odszkodowawcza nie została wydana. Jednocześnie poinformował, że pismem z dnia 21 lipca 2015 r. bezskutecznie wezwał Prezydenta W. do załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie wskazując, że pismem z dnia 23 września 2015 r. pełnomocnik strony został poinformowany o możliwości zapoznania się z dokumentami zgromadzonymi w sprawie przed wydaniem decyzji.
Na rozprawie wyznaczonej na dzień 8 grudnia 2015 r. stawił się pełnomocnik organu – r.pr. A. S., która oświadczyła, że w dniu [...] grudnia 2015 r. Prezydent W. rozpoznał wniosek z dnia [...] lipca 2012 r. i wydał decyzja nr [...] o odmowie M.R., W. S., A. S. oraz M. S. przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Jednocześnie wniosła o dopuszczenie dowodu z tejże decyzji. Sąd postanowił dopuścić dowód z ww. decyzji Prezydenta oraz doręczył jej odpis pełnomocnikowi skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W. grzywny.
Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 470/14 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 25 marca 2015 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania organu przez skarżącą do wykonania prawomocnego wyroku, Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy objętej wnioskiem o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość warszawską.
Skoro zaś Prezydent W. w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 10 grudnia 2014 r., sprawy nie załatwił, a wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do rozstrzygnięcia sprawy, ale i do dokonania tego w określonym w nim terminie, to w tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny, jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.
W realiach niniejszej sprawy Sąd ocenił, iż wystarczająco represyjną jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości pięciuset złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.