Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania T. G. od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że decyzją organu pierwszej instancji przyznano T. G. zasiłek celowy specjalny z przeznaczeniem na zakup [...] w wysokości [...] zł oraz na opłatę rachunku za [...] w wysokości [...] zł płatne na konto [...] we wrześniu 2005 r.
Rozpoznając odwołanie T. G. organ drugiej instancji stwierdził, iż argumenty strony odnośnie trudnej sytuacji osobistej i materialnej nie mogą zostać uwzględnione. Natomiast organ ten podzielił przesłanki, które stały się przyczyną podjęcia zaskarżonej decyzji. W ocenie organu, zgodnie z treścią art. 41 ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) zasiłek jest przyznawany w ramach uznania administracyjnego i nie jest świadczeniem obowiązkowym z pomocy społecznej. Dlatego w niniejszej sprawie, wysokość przyznanego zasiłku celowego jest adekwatna do uzasadnionych potrzeb strony i zgodna z jej żądaniem, a jak wynika z odwołania T. G. nie kwestionowała ona wysokości tejże opłaty za [...] i [...].
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, ponieważ zawiera ona niewłaściwe uzasadnienie i nie odnosi się do zarzutów strony dotyczących niewłaściwej pracy niektórych pracowników socjalnych. Ponadto, jak wynika z oświadczenia złożonego przez T. G. na rozprawie w dniu 22 marca 2007 r., domaga się ona wydania przez opiekę społeczną kserokopii rachunku [...] i podaje fakt, iż rachunek ten został opłacony z opóźnieniem.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji publicznej orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie skarga jest bezzasadna, ponieważ sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
Podstawę prawną do wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowił art. 41 pkt 1 powołanej ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo wykazało, że specjalny zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, iż samo spełnianie kryteriów ustawowych nie powoduje automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia, ponieważ organ może ale nie musi przyznać świadczenie. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy.
Należy podkreślić, iż w niniejszej sprawie skarżąca T. G. nie kwestionowała wysokości przyznanego jej zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup [...] w wysokości [...] zł oraz na opłatę rachunku za [...] w wysokości [...] zł płatne na konto [...], lecz sam fakt, że wpłata na konto [...] została dokonana z opóźnieniem.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż Sąd nie jest władny w tym postępowaniu do oceny terminowości wpłat dokonywanych przez Ośrodek Pomocy Społecznej. Dlatego w świetle powyższego należy zgodzić się ze stanowiskiem organu drugiej instancji, iż sprawy dotyczące terminu oraz sposobu wypłaty świadczenia nie mają znaczenia dla oceny przyznania zasiłku celowego na cele wskazane przez skarżącą i w wysokości przez nią wskazanej, w związku z tym – w ocenie Sądu – nie można postawić organom orzekającym w sprawie zarzutu dowolności w podejmowaniu decyzji, ani tego, że przekroczono granice uznania administracyjnego.
W związku z powyższym organy obu instancji dokonały ustaleń wszystkich okoliczności, od jakich w świetle ustawy o pomocy społecznej uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego i oceny tej dokonały prawidłowo.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.