Uzasadnienie
K.S. wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na zastosowanie tzw. trybu autokontroli organu (art. 54 § 3 p.p.s.a.), podnosząc, że decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...], uwzględniło w całości skargę K.S. i zmieniło własną decyzję ostateczną.
Pismem z dnia [...] marca 2017 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej cofnął skargę w niniejszej sprawie, powołując się na powyższą okoliczność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Postępowanie sądowe należało umorzyć.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 oraz pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę bądź gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast z bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu wskazanego przepisu mamy do czynienia, kiedy w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje m.in., gdy zaskarżona decyzja zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy nie można przyjąć by umorzenie postępowania na skutek oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej o cofnięciu skargi było równoznaczne z umorzeniem postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Stanowią one bowiem dwie odmienne przesłanki umorzenia postępowania. Na gruncie niniejszej sprawy Sąd uznał, że umorzenie postępowania nie nastąpiło w związku z cofnięciem skargi, ale w związku z zastosowanie trybu tzw. autokontroli.
Jak wynika z akt sprawy, po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...], podjętą na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględniło w całości skargę K.S. i uchyliło własną decyzję, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, która wcześniej została uchylona przez ten organ, w konsekwencji czego, skarżąca nie została pozbawiona prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z dniem [...] sierpnia 2016 r. Ponadto ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej cofnął skargę w niniejszej sprawie, powołując się na powyższą okoliczność.
Należy zatem stwierdzić, że na skutek eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego w trybie autokontroli przewidzianej przepisem art. 54 § 3 p.p.s.a. przestał istnieć przedmiot zaskarżenia, wobec czego postępowanie przed Sądem podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. jak w sentencji.