Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2013r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu odwołania M. Spółki z o.o. z siedzibą w W., reprezentowanej przez radcę pr. B. S., od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012r., znak: [...] stwierdzającej nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę W. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy [...], oznaczonej jako działka nr [...], utrzymał decyzję w mocy.
Orzeczenie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Pismem z dnia 8 grudnia 2011 r. Prezydent W. wystąpił w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie przez Gminę W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...].
Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2012r., znak: [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę W. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy [...], oznaczonej jako działka nr [...] wobec spełnienia przesłanek ustawowych.
Od decyzji tej odwołanie wniosła M. Spółka z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę pr. B. S., kwestionując rozstrzygnięcie oraz dołączając szereg dokumentów na potwierdzenie swojego stanowiska.
Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Minister wydał zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał na treść art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998r. Nr 133, poz. 872) zgodnie z, którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.
Minister wskazał, że z akt sprawy wynika, iż z nieruchomości objętej księgą wieczystą KW [...] wydzieliła się działka nr [...], która stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. współwłasność Z. T. i I. S., a zatem w dniu 31 grudnia 1998 r. nie była własnością Skarbu Państwa ani jednostek samorządu terytorialnego.
Na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] marca 1999 r., Rep. [...] działkę nabyła M. Spółka z o.o. z siedzibą w W. Ulica [...] na podstawie uchwały Rady Narodowej Miasta [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Z dniem 1 stycznia 1999r. ulica ta, w oparciu o art. 103 ust. 2 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, stała się drogą gminną.
W ocenie Ministra na fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] pod drogę wskazuje mapa sytuacyjna nieruchomości zgodnie z wykazem powierzchni zajętych pod ulicę [...] według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] maja 2011 r., pod numerem [...]. Mapa ta stanowi dokument urzędowy sporządzony przez geodetę uprawnionego i jednoznacznie potwierdza zajęcie przedmiotowej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] pod drogę publiczną - ul. [...] zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r.
Organ podkreślił, że spełniona została także przesłanka władztwa publicznoprawnego. Zgodnie bowiem z oświadczeniem z dnia 17 listopada 2011 r. podpisanym przez Zastępcę Burmistrza Dzielnicy [...] stan techniczny ul. [...], która obejmowała działkę nr [...], był monitorowany w trakcie okresowych przeglądów dróg, ze względu na mało intensywną zabudowę stan drogi był dobry i nawierzchnia nie wymagała bieżących napraw. Ponadto w piśmie z dnia 2 marca 2011 r. Zastępca Burmistrza Dzielnicy [...] wskazał, iż w pasie drogowym ul. [...] znajdowała się linia energetyczna oraz wodociąg. Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 Nr 142, poz. 1591 ze zm.), także w wersji obowiązującej w 1998 r., wodociągi i zaopatrzenie w wodę, kanalizację i energię elektryczną należy do zadań własnych gminy. Wykonując te zadania, o czym świadczą urządzenia do tego przeznaczone, gmina musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad nieruchomością.
W ocenie organu odwoławczego powyższe okoliczności oraz dokumenty zgromadzone w sprawie należycie potwierdzają i dokumentują sprawowanie w dniu 31 grudnia 1998 r. władztwa publicznoprawnego nad ul. [...] oraz zajęcia jej pod drogę publiczną.
Odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki odnośnie zajęcia działki pod drogę publiczną Minister wskazał, iż dokumentacja została sporządzona przez uprawnionego geodetę i stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 Kpa, który wskazuje przestrzenne granice zajęcia części działki nr [...] pod drogę publiczną i jej powierzchnię według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r.
Organ podkreślił także, że na dzień 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności M. Spóła z o.o., zatem stan późniejszy wskazywany przez Spółkę nie ma znaczenia dla sprawy.
Odnosząc się natomiast do kwestii władania nieruchomością oznaczoną jako działka [...] przez właścicielkę nieruchomości Minister wskazał, że nie wykluczało to władania publicznego Gminy [...], które nie musiało być wyłączne.
Skargę do tutejszego sądu wniosła na wskazaną decyzję M. - Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] domagając się jej uchylenia. Zarzuciła, że:
- 1. Zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem art. 10 kpa, bowiem przed jej wydaniem nie powiadomiono strony o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie, uniemożliwiając jej tym samym możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
- 2. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na to, że przed jej wydaniem organ orzekający nie dysponował kompletnym materiałem dowodowym w sprawie lub pominął istotne dowody w sprawie, co narusza zasadę oficjalności postępowania administracyjnego, wyrażona w art. 77 kpa - zgodnie z którą organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
- 3. Organ orzekający, wydając zaskarżoną decyzję naruszył ogólną zasadę postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 8 kpa, która zobowiązuje organ orzekający, aby swoim działaniem pogłębiał zaufanie obywateli do organów Państwa.
- 4. Organ orzekający, wydając zaskarżoną decyzję rażąco naruszy! art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną.
W uzasadnieniu wskazano przede wszystkim, że treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na to, że przed jej wydaniem organ orzekający nie dysponował kompletnym materiałem dowodowym w sprawie lub z naruszeniem prawa pominął istotne dowody w sprawie, co narusza zasadę oficjalności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 77 kpa. Utrzymując w mocy decyzję Wojewody [...], z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] — organ orzekający sanował tym samym działania organu orzekającego I instancji, który nie przeprowadził w ogóle postępowania dowodowego w sprawie w rozumieniu art. 77 kpa i wydał decyzję, która pomija całkowitym milczeniem dowody przedstawione przez stronę postępowania. Spółka podniosła, że przed wydaniem decyzji organu orzekającego w I instancji udostępniła organom administracji publicznej wszelkie posiadane przez siebie istotne dowody w sprawie, które zostały całkowicie pominięte tj:
- - poświadczona za zgodność z oryginałem kopia wniosku z dnia 29 grudnia 2010 r. do Naczelnika Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta [...] o uregulowanie stanu prawnego części nieruchomości objętej granicami działki gruntowej o numerze ewidencyjnym [...], ujętej pod budowę ulicy [...], będącej własnością M.- Spółki z o.o. z siedzibą w W;
- - oświadczenie woli członków Zarządu M.- Spółki z o.o. z dnia [...] września 2005 r., zawierające zgodę Spółki na dysponowanie przez Miasto W. oraz każdorazowego jej następcy prawnego na cele związane z budową ulicy [...] części działki gruntowej o numerze ewidencyjnym [...],
- - wypis z rejestru gruntów dla działki Nr [...], z dnia [...] lipca 2007 r.
- - obliczenie pola powierzchni działki Nr [...], znajdującego się poza ogrodzeniem i pełniącym obecnie funkcję drogi, sporządzonego dla potrzeb wniosku, z dnia 29 grudnia 2010 r.,
- - decyzja Prezydenta W. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,
- - decyzja Prezydenta W. Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany wraz z pozwoleniem na budowę ulicy [...].
- - deklaracje M. - Spółki z o.o. na podatek od nieruchomości w granicach całej działki Nr [...], za lata: 2008, 2009 i 2010.
Wskazała, że M. - Spółka z o.o. użytkowała całą działkę Nr [...] od roku 1995 na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] października 1995 r., zawartej na okres lat 10. Jeszcze jako dzierżawca przedmiotowej nieruchomości, uzyskała pozwolenie na budowę i wybudowała w granicach działki Nr [...] - Salon Samochodowy wraz z zapleczem technicznym.
Projektując budowę Spółka, uwzględniła zalecenia Biura Planowania Konwoju W., które wskazywały na możliwą w przyszłości modernizację i rozbudowę ulicy [...] i w konsekwencji na fragmencie działki Nr [...], który mógłby w przyszłości znaleźć się w nowych liniach rozgraniczających pas drogowy ulicy [...] — wybudowano tylko utwardzony parking dla klientów Salonu Samochodowego.
Spółka podkreśliła, że w czasie budowy Salonu Samochodowego, linia rozgraniczająca ulicę [...] przebiegała w granicy działki Nr [...]. Taki stan rzeczy trwał do 13 września 2005 roku, kiedy to Zarząd Dzielnicy B. wystąpił do Zarządu M. - Spółki z o.o. z prośbą o udostępnienie części działki Nr [...] pod rozbudowę i modernizację ulicy [...] i podpisanie przekazanego jednocześnie wzoru oświadczenia, na mocy którego właściciel nieruchomości wyraża zgodę na dysponowanie przez Miasto W. terenem znajdującym sic w liniach rozgraniczających ulicę [...]. a objętym granicami działki Nr [...]. Oświadczenie to, podpisane z datą 13 września 2005 r. przez członków Zarządu Spółki jest załączone do niniejszej skargi.
Nieprawdziwe jest zatem według skarżącej stwierdzenie organu orzekającego II instancji, że: na fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] pod drogę wskazuje mapa sytuacyjna nieruchomości zgodnie z wykazem powierzchni zajętych pod ulice [...] według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r.
Wbrew stanowisku organów wyrażonemu w zaskarżonych decyzjach, żaden z przedstawionych przez skarżącą Spółkę dowodów, nie wskazuje na to, aby Miasto W., przed dniem 13 września 2005 r. zajęło faktycznie pod ulicę [...], jakąkolwiek część działki Nr [...] i tą częścią działki, rzekomo zajętą pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. władało.
Skarżąca spółka wskazała, że obecna działka Nr [...], jeszcze w roku 2008, a więc przed rozpoczęciem budowy ulicy [...], która do końca 2008 roku była faktycznie nieutwardzoną drogą gruntową, bez jakiejkolwiek infrastruktury, o nie ustalonych bliżej i zmiennych faktycznych granicach pasa drogowego, z uwagi na błoto i kałuże, które powodowały konieczność ich omijania - była wykorzystywana jako prywatny, utwardzony parking, urządzony w roku 1995 przez skarżąca Spółkę, na terenie będącym jej własnością.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a.: w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Według tej zasady organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45).
Stosownie do treści art. 8 k.p.a. organy powinny swym działaniem pogłębiać zaufanie obywateli do władzy publicznej. Służy temu także obowiązek wyczerpującego zgromadzenia i omówienia materiału dowodowego a następnie wydania decyzji w oparciu o jego całokształt o czym mowa w art. 77§ 1k.p.a. i art.80 k.p.a.
Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi oraz na fakt, że organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje wymienionym przepisom prawa uchybiły.
Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.).
Zgodnie z jego treścią nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.
Powołany przepis określa normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że określone w nim grunty stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.
Przesłanki te to, władanie w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego gruntami zajętymi pod drogi publiczne - niestanowiącymi ich własności i faktyczne zajęcie tych gruntów pod drogi, istniejące w tej dacie.
Przepis art. 73 nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie posiłkować się ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) i w jej przepisach szukać wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej.
W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki. Po pierwsze musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Po drugie z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej.
Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (zob. także wyrok NSA z dnia 30 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 513/00).
W niniejszej sprawie niesporny jest fakt, że droga gminna, ul [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. W świetle zaś treści księgi wieczystej KW [...] będąca przedmiotem postępowania nieruchomość stanowiła współwłasność osób fizycznych a następnie została zakupiona przez skarżącą spółkę.
Uzasadnione wątpliwości budzi natomiast fakt zajęcia tej nieruchomości pod drogę w dniu 31 grudnia 1998 r. oraz fakt władania nią w podanej dacie przez Miasto W. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów nie wynika w sposób jednoznaczny jaki był na dzień 31 grudnia 1998 r. stan zajęcia spornej nieruchomości pod drogę publiczną
Dołączony do akt administracyjnych wypis z rejestru gruntów nie odnosi się do daty 31 grudnia 1998 r. lecz do stanu na dzień 9.11. 2011r. Dowód zaś w postaci poświadczonej za zgodność kopii mapy sytuacyjnej z wykazem powierzchni zajętych pod ul. [...] przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] nie może być zaś w tym zakresie uznany za decydujący. Przesądza o tym fakt, że oprócz widniejącej na tej mapie adnotacji, że obrazuje ona stan istniejący w dniu 31 grudnia 1998r., żadne inne okoliczności tego nie potwierdzają. Nie wiadomo jakie dokumenty pozwoliły geodecie na dokonanie takiego ustalenia.
Także przesłanki władania nieruchomością nie można, zdaniem Sądu, uznać za dostatecznie udokumentowaną. Jedyne dokumenty przywołane przez Ministra na tą okoliczność to pisma Zastępcy Burmistrza Dzielnicy B. z [...].11.2011r oraz [...].03.2011r. z, których wynika, że stan techniczny ul. [...], która obejmowała działkę nr [...], był monitorowany w trakcie okresowych przeglądów dróg i że ze względu na mało intensywną zabudowę stan drogi był dobry i nawierzchnia nie wymagała bieżących napraw oraz, że w pasie drogowym ul. [...] znajdowała się linia energetyczna oraz wodociąg.
W ocenie Sądu, wskazane pisma nie zawierają treści, która pozwalałaby odnieść zawarte w nich informacje wprost do kwestii publicznoprawnego władania omawianą nieruchomością.
Sąd zwraca także uwagę, że organy rozpoznające sprawę pominęły w uzasadnieniach wydanych przez siebie decyzji dokonanie ustaleń i ocenę prawną tych okoliczności faktycznych, które wynikają z treści dokumentów dołączonych przez skarżącą spółkę do złożonego przez nią odwołania a następnie do skargi skierowanej do sądu.
Organy nie wyjaśniły jak winny być ocenione i interpretowane dokumenty przedłożone przez skarżącą w kontekście zaistnienia lub niezaistnienia przesłanki władania przez Miasto W. sporną nieruchomością.
W aktach sprawy znajduje się pominięty w rozważaniach organów obu instancji wniosek M.- Spółki z o.o. z dnia 29 grudnia 2010 r. skierowany do Naczelnika Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta W. o uregulowanie stanu prawnego części nieruchomości objętej granicami działki gruntowej o numerze ewidencyjnym [...], ujętej pod budowę ulicy [...], będącej własnością tej Spółki. Organy zaniechały także wyjaśnienia jaki ewentualnie wpływ na ocenę zaistnienia przesłanek nabycia nieruchomości w trybie art. 73 cyt. ustawy miało oświadczenie woli członków Zarządu M.- Spółki z o.o. z dnia 13 września 2005 r., zawierające zgodę Spółki na dysponowanie przez Miasto W. na cele związane z budową ulicy [...] części działki gruntowej o numerze ewidencyjnym [...], które to oświadczenie złożone zostało na żądanie Zarządu Dzielnicy B. Poza oceną pozostał także wypis z rejestru gruntów dla działki Nr [...], z dnia [...] lipca 2007 r., dokument stanowiący obliczenie pola powierzchni działki Nr [...], znajdującego się poza ogrodzeniem i pełniącego funkcję drogi, sporządzony dla potrzeb wymienionego wyżej wniosku z dnia 29 grudnia 2010 r., a także treść decyzji Prezydenta W. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzja Prezydenta W. Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany wraz z pozwoleniem na budowę ulicy [...].
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekający w sprawie niniejszej stanął na stanowisku, że kwestia władania i zajętości działki nr [...] pod drogę publiczną ul. [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. wymaga wyjaśnienia i uzupełnienia o ocenę prawną istniejącego w aktach sprawy materiału dowodowego oraz ewentualnie innych dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Skoro w rozpatrywanej sprawie nie został należycie udokumentowany ani stan zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r. ani fakt władania w tej dacie sporną nieruchomością przez Skarb Państwa, to oznacza to brak należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego (naruszenie art. 7, art. 8 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) przez organ przed wydaniem rozstrzygnięcia i brak właściwego udokumentowania istnienia wszystkich koniecznych, ustawowo określonych przesłanek zastosowania art. 73 ust. 1 powołanej powyżej ustawy, czyli faktycznego zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. oraz faktu władania w tej dacie przedmiotową nieruchomością.
Tym samym uznać należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 8 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie ma bezpośrednie znaczenie dla prawidłowego określenia zakresu możliwości pozbawienia skarżącego posiadanego przez niego i konstytucyjnie chronionego prawa własności przedmiotowej działki.
Wyjaśnić wypada, że zgodnie z treścią art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, dokumenty geodezyjne sporządzone przez uprawnionego geodetę wykazujące stan zajętości przedmiotowej działki w dniu 31 grudnia 1998 r. (tzw. mapa synchronizacyjna). Z brzmienia tego przepisu wynika, że przez pojęcie dowodu należy rozumieć także inne dowody niewymienione wyraźnie w tym przepisie. Art. 75 § 1 nie zawiera zatem zamkniętego katalogu środków dowodowych dopuszczalnych w postępowaniu dowodowym, lecz jest to jedynie wyliczenie przykładowe. Oznacza to, że Skarb Państwa ma możliwość dowodzenia istotnych dla sprawy okoliczności różnymi dowodami, w tym również opracowaniami geodezyjno-kartograficznymi.
W tej sytuacji przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, biorąc pod uwagę ocenę i zalecenia Sądu zawarte w niniejszym wyroku, powinien zebrać i przeanalizować całość dostępnych dokumentów, również tych przedstawionych przez stronę skarżącą. Dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, na podstawie dokonanych ustaleń organ będzie mógł skonfrontować ustalony stan faktyczny z treścią przywołanego wyżej art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. i ocenić możliwość jego zastosowania.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.