Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania J. T. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...], wydanej w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że powołaną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] maja 2004 r. orzeczono w przedmiocie odmowy przyznania J. T. dodatku mieszkaniowego. Podstawą odmowy przyznania tego dodatku było przekroczenie powierzchni normatywnej przypadającej na członków gospodarstwa domowego (w omawianym przypadku na 1 członka gospodarstwa domowego).
Od powyższej decyzji odwołała się J. T., opisując swoją ciężka sytuację życiową. Wskazał również, że zameldowanie dodatkowych osób podważyłoby istotnie wysokość czynszu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie i całokształt sprawy wskazało, że odwołanie J. T. nie może zostać uwzględnione, ponieważ organ pierwszej instancji nie naruszył prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia.
Organ powołał przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), zgodnie z którym normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego w przypadku 1 osoby nie może przekraczać 35 m². Dopuszcza się przekroczenie powierzchni lokalu o 30%, tj 45,50 m².
W przypadku J. T. powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu wynosi 46,10 m², w tym powierzchnia pokoi i kuchni 40 m² (tj. 86,77% powierzchni użytkowej lokalu).
Zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż:
- 1) 30% albo,
- 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.
Wobec powyższego zajmowana przez J. T. powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego przekracza powierzchnię normatywną o znacznie więcej niż 30%. Dopuszczalne przekroczenie w przypadku wnioskodawcy wynosi 45,50 m². Zajmowany przez niego lokal przekracza tę wielkość. Udział natomiast kuchni i pokoi w powierzchni użytkowej lokalu przekracza 60%. Z uwagi na powyższe, brak jest, zdaniem organu, możliwości przyznania J. T. dodatku mieszkaniowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wykazał istnienie przesłanek uzasadniających odmowę przyznania odwołującemu się dodatku mieszkaniowego, zgodnie z przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organ podkreślił, że przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych uzależniają przyznanie dodatku mieszkaniowego od spełnienia przez zainteresowaną osobę określonych warunków. Niewystąpienie zaś któregokolwiek z nich powoduje, że dodatek nie może być przyznany.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. T. W skardze opisała swoją sytuacją życiową, wnosząc jednocześnie o umorzenie zaległego czynszu.
W trakcie postępowania pełnomocnik z urzędu skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc że sytuacja skarżącej jest krytyczna, a norma powierzchniowa została przekroczona zaledwie o centymetrów. Zdaniem pełnomocnika skarżącej organ w ogóle nie odniósł się do podstawowej przesłanki przyznania dodatku, a mianowicie trudnej sytuacji materialnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.
Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek ten przysługuje, gdy powierzchnia lokalu nie przekracza powierzchni normatywnej o 30% lub 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60%. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy określa normatywną powierzchnię lokalu dla jednej osoby jako 35 m².
Skarżąca zajmuje natomiast samodzielnie lokal mieszkalny o pow. 46,10 m² (w tym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 40 m²). W przypadku chociażby tak niewielkiego przekroczenia normatywnej powierzchni, jakie miało miejsce w niniejszej sprawie, odpada materialnoprawna przesłanka uprawniająca organ do przyznania dodatku mieszkaniowego. Dlatego też brak było podstaw do przyznania dodatku mieszkaniowego wyłącznie z uwagi na trudną sytuację finansową skarżącej.
Podnoszona przez skarżącą jej trudna sytuacja osobista, finansowa, kłopoty z opłaceniem czynszu, obawa przez eksmisją, nie mają bowiem wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji.
Reasumując, uznać należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co skutkuje oddaleniem skargi z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).