Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania G.J., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...] w sprawie przyznania zasiłku celowego w sierpniu 2005 r. w wysokości [...] zł jako refundację zakupu wózka na zakupy.
Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:
Po rozpatrzeniu wniosku G.J. z dnia [...] kwietnia 2005 r. Prezydent W. decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] odmówił przyznania zasiłku celowego na zakup wózka na zakupy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2005 r. i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. przyznał G.J. zasiłek celowy bezzwrotny w wysokości [...] zł jako refundację zakupu wózka na zakupy, wskazując że przeprowadzony wywiad oraz zebrany materiał dowodowy potwierdziły podstawę i konieczność udzielenia pomocy jako refundacji kosztów zakupu wózka.
G.J. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] złożyła odwołanie kwestionując wysokość przyznanej pomocy finansowej na zakup wózka. Wskazała, że powinna jej być przyznana pomocy na zakup wózka firmy [...] sp. z o.o., który to kosztuje [...] zł.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w wyniku rozpoznania odwołania, wyjaśniło, że dochód miesięczny G.J. wynosi [...] zł, a zatem spełniona jest przesłanka wynikająca z art. 8 ustawy o pomocy społecznej, który ustala kryterium dochodowe warunkujące otrzymanie pomocy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że ośrodki pomocy społecznej zachowują znaczny zakres swobody zarówno w ocenie okoliczności sprawy, jak i w wyborze właściwego rozstrzygnięcia. Dzięki temu stwarza się możliwość dokonywania właściwych wyborów, ale tym samym nie każdy potrzebujący w każdym czasie może uzyskać spełnienie oczekiwań, ze względu na ograniczone środki jakimi dysponują ośrodki pomocy społecznej.
Ponadto Kolegium zauważyło, że zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek celowy z pomocy społecznej może zostać przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Oznacza to, że zasiłek taki może być przyznany, natomiast ośrodek pomocy społecznej nie ma obowiązku jego przyznania, tym bardziej w żądanej przez wnioskodawcę wysokości.
Kolegium podkreśliło, że przepisy ustawy o pomocy społecznej nie wskazują wysokości przyznawanych zasiłków celowych, natomiast wysokość takiego zasiłku jest determinowana potrzebami wnioskodawcy, a także możliwościami finansowymi ośrodka pomocy społecznej.
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., złożyła G.J. wnosząc o uchylenie decyzji wydanych w tej sprawie. W skardze opisała, że zasiłek w wysokości [...] zł na zakup polskiego wózka dużego gorszego niż wózek firmy [...] w istocie nie ułatwi jej funkcjonowania z uwagi na wady wózka o wartości [...] zł.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, stwierdza nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa tego rozstrzygnięcia jedynie wówczas, gdy uzna, że w sprawie istnieją przesłanki określone w art. 145 § 1 powołanej ustawy. W sprawie niniejszej nie stwierdzono wskazanych w tym przepisie przesłanek uzasadniających uwzględnienie skargi.
Oceniając we wskazanym wyżej zakresie zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów Sąd uznał, że nie dają one podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy, bowiem oba rozstrzygnięcia nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), na podstawie której wydano zaskarżone decyzje, w art. 2 i 3 stanowi, że jest to instytucja mająca na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Osoby ubiegające się o przyznanie im świadczenia z pomocy społecznej muszą liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek i nie w pełnym zakresie zostanie automatycznie uwzględniony, bowiem rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie nie tylko do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, ale również do możliwości finansowych organu udzielającego pomocy.
W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja nie przekraczają granic uznania administracyjnego, zaś odmowa przyznania zasiłku celowego została wyczerpująco uzasadniona.
Z akt sprawy wynika, że organy pomocy społecznej przyznały pomoc w wysokości odpowiadającej refundacji kosztów zakupu wózka na zakupy, to że skarżąca chciałaby lepszy wózek, nie stanowi o wadzie zaskarżonej decyzji. Celem pomocy społecznej w przypadku zasiłku celowego jest zaspokojenie wnioskowanej potrzeby życiowej i w przedmiotowej sprawie poprzez przyznanie zasiłku, cel ten został osiągnięty.
Z uzasadnienia decyzji organów obu instancji wynika także, że organ pomocy społecznej przy ustalaniu wysokości zasiłku celowego miał na względzie ograniczoną ilość środków finansowych i dużą liczbę osób wymagających pomocy, oraz fakt przyznania pomocy skarżącej na mocy poprzednio wydanych decyzji.
W ocenie Sądu, organy nie naruszyły granicy uznania w przyznaniu zasiłku celowego określonych w art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Należy w tym miejscu wskazać, iż skarżąca otrzymuje wsparcie w formie takiego zasiłku celowego, co oznacza, iż nie pozostała ona bez wsparcia finansowego udzielonego ze strony organu do tego uprawnionego.
Sąd podziela stanowisko organu, iż rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego należy mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej, często pozbawionych jakichkolwiek źródeł utrzymania.
W świetle powyższego nie można postawić organom orzekającym zarzutu dowolności w podejmowaniu decyzji. Decyzje wydane zostały w oparciu o obowiązujące przepisy, a o odmowie przyznania świadczenia decydowała zarówno sytuacja życiowa wnioskodawcy, jak również możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej.
W tej sytuacji zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję należy uznać za prawidłowe. Skarga zaś nie mogła być uwzględniona.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd – z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – orzekł jak w sentencji.