Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 grudnia 2003 r. sygn. akt I SA 2089/01 uchylił postanowienie Rady Wyższego Szkolnictwa [...] z dnia [...] maja 2001 r. oraz uchwałę Rady Wydziału [...] Akademii [...] w W. z dnia [...] stycznia 2001 r. oraz zasądził od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącej B. L. kwotę 10 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. nazwanym skargą, skierowanym do Akademii [...] w W. B. L. podniosła, że składa kolejną skargę na niewykonanie przez Radę Wydziału [...] Akademii [...] w W. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2003 r.
W dniu [...] lutego 2006 r. B. L. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na Radę Wydziału [...] zarzucając "niewdrożenie" wyroku z dnia 4 grudnia 2003 r. Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd przekazał skargę Radzie Wydziału [...] Akademii [...] w W. w dniu [...] lutego 2006 r.
W odpowiedzi na skargę, która wraz ze skargą i aktami spawy została przekazana do Sądu przez Radę Wydziału [...] Akademii [...] w W. w dniu [...] października 2006 r., organ ten wniósł o jej oddalenie i powołał się na to, że w dniu [...] października 2006 r. Rada Wydziału [...] Akademii [...] podjęła uchwałę o odmowie wszczęcia przewodu habilitacyjnego B. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga B. L. z dnia [...] lutego 2006 r., w której skarżąca zarzuca organowi "niewdrożenie" wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2003 r. w istocie jest skargą na bezczynność Rady Wydziału [...] Akademii [...] w W., przewidzianą w art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy tej ustawy przewidują bowiem skargę na bezczynność organu w przypadku niewykonania przez organ wyroku, ale tylko dotyczy to wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organu (art. 154 § 1 ppsa). Natomiast wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2003 r. nie jest wyrokiem uwzględniającym skargę na bezczynność organu.
Natomiast skarżąca wystąpiła z drugą skargą na bezczynność Rady Wydziału [...], domagając się w trybie art. 154 § 1 ppsa, wymierzenia temu organowi grzywny w piśmie, które do Sądu zostało złożone w dniu [...] grudnia 2006 r. w pkt 2 wniosków zawartych w tym piśmie.
Instytucja skargi na bezczynność organu, przewidziana w art. 149 ppsa, ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność organu na zasadną, sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Przy tym sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania stosownego aktu w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego - por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 1996 r. (II SAB/Wr 13/96 niepublik.).
W rozpoznawanej sprawie, jak to wynika z akt administracyjnych oraz odpowiedzi na skargę, Rada Wydziału [...] Akademii [...] w W. w dniu [...] października 2006 r., a więc już po wystąpieniu przez B. L. ze skargą na bezczynność tego organu, podjęła uchwałę nr 2 w sprawie odmowy wszczęcia przewodu doktorskiego skarżącej. Ponieważ Sąd przy rozpoznaniu skargi na bezczynność organu bierze pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie wyrokowania to mając na uwadze, że w dacie wyrokowania organ już rozstrzygnął sprawę powołaną uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2006 r. nie zachodzi bezczynność tego organu. Rozstrzyganie więc o bezczynności Rady Wydziału [...] stało się bezprzedmiotowe.
Z tego względu Sąd na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.