Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] marca 2019 r. nr [...] orzekającą o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości o łącznej powierzchni [...] m² z obrębu ewidencyjnego [...], ozn. w dacie wywłaszczenia jako działka ewid. nr [...] o pow. [...] m² oraz działka ewid. nr [...] o pow. [...] m².
Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W. D. [...] listopada 2014 r. wystąpił do Starosty [...] o ustalenie odszkodowania w trybie art. 129 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204)- dalej u.g.n., za nieruchomość ozn. jako działka nr [...] i nr [...] położoną w [...], o łącznej powierzchni [...] m², wywłaszczoną w trybie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi (Dz. U. z 1969 r. Nr 27, poz. 216).
Osobą uprawnioną do otrzymania odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość była Z. W.. W. D. jest spadkobiercą dawnej właścicielki.
Wojewoda [...] wskazał, że z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że tytułem prawnym dokonanego wywłaszczenia była uchwała Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z [...] grudnia 1971 r. nr [...] w sprawie ustalenia granic terenów budowlanych przejmowanych na własność Państwa we wsi [...], którą przejęto pod tereny budowlane od Z. W. nieruchomości o pow. [...] ha. Kwestii odszkodowania za dokonane wywłaszczenie nieruchomości dotyczyła zaś uchwała nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] w sprawie ustalenia wyższej ceny odszkodowania za grunty rolne przejęte na własność Państwa jako tereny budowlane we wsi [...].
Starosta [...] decyzją z [...] października 2015 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] czerwca 2016 r., odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za przedmiotową nieruchomość.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2204/16 uchylił ww. decyzję Wojewody [...].
Następnie Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2017 r. uchylił decyzję Starosty [...] z [...] października 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
W tej sytuacji Starosta [...] decyzją z [...] marca 2019 r. odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość.
W. D. wniósł odwołanie od powyższej decyzji.
Wojewoda [...] rozpoznając sprawę stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 128 u.g.n., wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw. Zgodnie z art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. wysokość odszkodowania ustala starosta gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie.
Zawarta w tym przepisie regulacja ma zastosowanie także do odszkodowania ustalonego na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów o wywłaszczeniach, a więc także przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi (Dz. U. z 1969 r. Nr 27, poz. 216 ze zm.) - dalej "ustawa z 1961 r." oraz ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 ze zm.) dalej "ustawa z 1958 r.", które regulowały podstawy prawne wywłaszczenia jakie miało miejsce w przedmiotowej sprawie.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 1961 r. za grunty przejęte na własność państwa odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, z uwzględnieniem postanowień niniejszej ustawy.
W myśl art. 8 ust. 1 ustawy z 1958 r., odszkodowanie za grunty rolne ustalane było według stawek przewidzianych przy sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych, powiększonych najwyżej do pięciokrotnej wysokości. Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy z 1961 r. właściwy organ mógł w drodze uchwały ustalić dla obszaru wsi lub określonego obszaru powiatu wyższą stawkę odszkodowania za grunt, niż przewidują to przepisy o wywłaszczeniu nieruchomości, nie wyżej jednak od przeciętnej ceny rynkowej. Podejmowana w tej sprawie uchwała nie mogła dotyczyć pojedynczych nieruchomości. Cena za grunt, o jakim mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z 1958 r. ustalana była w oparciu o zarządzenie Ministra Rolnictwa z dnia 22 stycznia 1974 r. w sprawie cen, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M. P. Nr 7, poz. 54).
Wojewoda [...] zaznaczył, że przejęcie na własność państwa gruntów określonych w art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z 1961 r. następowało z mocy prawa, z dniem ogłoszenia w dzienniku urzędowym wojewódzkiej rady narodowej uchwały prezydium powiatowej rady narodowej, które w przedmiotowej sprawie miało miejsce na podstawie uchwały nr [...] z [...] grudnia 1971 r. w sprawie ustalenia granic terenów budowlanych przejmowanych na własność Państwa we wsi [...], gromady [...] (ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z 1971 r. Nr 14, poz. 339). Kwestię wysokości odszkodowania regulowała uchwała [...] w [...] nr [...] z [...] grudnia 1971 r., którą ustalono wyższą stawkę odszkodowania za 1 ha gruntu przejętego na własność Państwa na terenach budowlanych we wsi [...] gromady [...] niż określały to przepisy zarządzenia Ministra Rolnictwa z 15 grudnia 1969 r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży podstawowych nieruchomości rolnych w obrębie II strefy wiejskiej.
Po objęciu gruntów w faktyczne władanie, zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy z 1961 r. organ do spraw rolnictwa prezydium powiatowej rady narodowej był zobowiązany do wydania decyzji, która miała zawierać min. ustalenie odszkodowania i termin jego zapłaty oraz wymienienie osób uprawnionych do otrzymania odszkodowania.
Wojewoda [...] wskazał, że z akt zgromadzonych przez organ pierwszej instancji wynika, że takiej decyzji nie udało się w trakcie prowadzonego postępowania odnaleźć, a brak jakichkolwiek dowodów pośrednich nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie czy fakt jej wydania w ogóle miał miejsce.
Zdaniem organu odwoławczego Starosta [...] w ponownie prowadzonym postępowaniu podjął wszelkie wymagane działania niezbędne do ustalenia okoliczności istotnych dla wydania rozstrzygnięcia. Organ poza skorzystaniem z własnych zasobów archiwalnych występował do Archiwum Państwowego w [...], do Oddziału tego Archiwum w [...] oraz do Archiwum Urzędu Miejskiego w [...]. Starosta wystąpił też do Sądu Rejonowego w [...] z zapytaniem o ewentualne złożenie do depozytu sądowego kwoty odszkodowania przeznaczonej dla Z. W. oraz skierował pismo do Banku [...] w [...] w przedmiocie uzyskania informacji, co do ewentualnie wypłaconego odszkodowania.
Organ pierwszej instancji wystąpił ponadto do pełnomocnika wnioskodawcy w przedmiocie stanu zagospodarowania gruntu z daty wywłaszczenia oraz zlecił rzeczoznawcy majątkowemu wykonanie operatu szacunkowego w celu określenia wartości rynkowej gruntu o powierzchni [...] m², położonego w [...] według stanu zagospodarowania z daty wywłaszczenia oraz dokonania waloryzacji kwoty [...] zł.
Starosta dołożył również starań aby zapewnić wnioskodawcy możliwość uczestnictwa w każdej czynności sprawy oraz wypowiedzenia się w przedmiocie zgromadzonego materiału dowodowego, z której jednak wnioskodawca nie skorzystał wnosząc o rozważenie rezygnacji z rozprawy administracyjnej i nie przedstawiając w toku prowadzonego postępowania żadnego nowego dowodu lub okoliczności, które mogłyby być pomocne w ustaleniu okoliczności dotyczących wniosku o ustalenie odszkodowania.
W ocenie organu wojewódzkiego Starosta [...] dopełnił należytej staranności w zgromadzeniu materiału dowodowego. Wojewoda podzielił też stanowisko organu, że wystąpienia wnioskodawcy z roszczeniem o ustalenie i wypłatę odszkodowania nie można przyjąć dogmatycznie i uznać jako jedyną przesłankę do pozytywnego rozpatrzenia sprawy. Na podstawie zgromadzonych dokumentów nie można bowiem jednoznacznie stwierdzić, że odszkodowanie za przejętą nieruchomość nie zostało wypłacone.
Wojewoda [...] podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 grudnia 2016 r. dokonał oceny wartości dowodowej pisma Kierownika Powiatowego Biura [...] w [...] z [...] stycznia 1972 r. skierowanego do Z. W. oraz pisma Z. W. z [...] grudnia 1976 r. stwierdzając, że dokumenty te nie przesądzają wyłącznie o tym, że Z. W. odszkodowanie otrzymała.
Organ zaznaczył, że zgadza się ze stanowiskiem Sądu, że treść ww. dokumentów nie pozwala na jednoznaczne potwierdzenie faktu dokonania wypłaty odszkodowania. Brak jest jednak podstaw do uznania oświadczenia strony jako dowodu przesądzającego okoliczność, że odszkodowanie nie zostało wypłacone, zwłaszcza, że zostało ono złożone przez osobę, która nie brała udziału w wywłaszczeniu.
Zdaniem Wojewody [...] prawidłowo organ pierwszej instancji poszukiwał nowych dokumentów i dowodów w sprawie, pozwalających na dokonanie niebudzących wątpliwości ustaleń, zwracając się do ww. podmiotów i instytucji. Mimo podjętych czynności dotarcie do bezpośredniego dowodu świadczącego o wypłacie odszkodowania na rzecz Z. W. nie jest jednak po upływie 48 lat od chwili wywłaszczenia możliwe, nie tylko z uwagi na brak możliwości przesłuchania stron bezpośrednio uczestniczących w dokonanych czynnościach, ale też przede wszystkim z uwagi na fakt, że według ówcześnie obowiązujących przepisów dokumentacja księgowa mogąca potwierdzać fakt gotówkowej wypłaty kwoty odszkodowania przechowywana była przez okres zaledwie 5 lat.
Ponadto z ówczesnych przepisów nie wynikały zasady, które nakazywałyby wprost łączenie dokumentów księgowych związanych z dokonanymi wypłatami odszkodowawczymi z aktami postępowania wywłaszczeniowego w danej sprawie i faktyczny przebieg dokumentowania tych czynności zależał z pewnością od praktyki stosowanej w poszczególnych instytucjach.
Wojewoda [...] przytoczył ponadto stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne odnoszące się do kwestii ograniczonych możliwości pozyskania dokumentacji związanej z wypłatą odszkodowania z tytułu wywłaszczenia i zaznaczył, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji, rozpoznając wniosek złożony kilkadziesiąt lat po okresie, przez który właściwe państwowe jednostki organizacyjne miały obowiązek przechowywania dokumentacji potwierdzającej wypłatę odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości albo przekazania nieodebranych odszkodowań do depozytu sądowego, dołożył należytej staranności i poszukiwał takich dokumentów w wielu instytucjach i archiwach. Z udzielonych odpowiedzi wynika, że brak jest takiej dokumentacji w aktach archiwalnych albo zgodnie z obowiązującymi przepisami została ona zlikwidowana.
Wojewoda [...] podkreślił, że sprawa dotyczy wypłaty odszkodowania sprzed 48 lat. Oznacza to, że odnalezienie dowodów świadczących o wypłacie odszkodowania, po tak długim czasie jest utrudnione, a w niektórych przypadkach prawie niemożliwe, zważywszy na obowiązujące przepisy dotyczące archiwizacji dokumentów finansowo-księgowych. Organ przytoczył stosowne przepisy podnosząc, że znaczna część dowodów, w tym księgowych (potwierdzenie wypłaty) mogła ulec zniszczeniu.
Tym samym, w ocenie Wojewody, wobec faktycznego braku możliwości pozyskania dokumentów księgowych, bezpośrednio dokumentujących fakt wypłaty oraz mając na względzie fakt, że roszczenie dochodzone jest przez wnuka, a nie samą wywłaszczoną, który nie przedstawił w trakcie prowadzonego postępowania informacji lub dowodów mogących być dowodami w sprawie, ustalenia organu pierwszej są prawidłowe. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w sytuacji, gdy określonego rodzaju dokumentacja, jest przechowywana tylko przez okres przewidziany stosownymi przepisami, a po jego upływie podlega zniszczeniu nie można przyjąć, że jedynym dowodem na dokonanie wypłaty przyznanego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość może być dowód z dokumentu potwierdzającego wypłatę. Takie założenie stwarzałoby potencjalną możliwość wszystkim byłym właścicielom wywłaszczonych nieruchomości oraz ich prawnym następcom do występowania o ponowną wypłatę odszkodowań po upływie ustawowego okresu obowiązku przechowywania dokumentacji i po jej zniszczeniu.
Organ wskazał ponadto, że pełnomocnik strony w toku postępowania nie podejmował w istocie inicjatywy dowodowej ograniczając się jedynie do zaprzeczenia faktowi otrzymania kwoty odszkodowania. Aby można było pozytywnie rozpoznać żądanie wnioskodawców o ustalenie i wypłatę odszkodowania, organy administracyjne musiałyby w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, że odszkodowanie to nie zostało wypłacone byłym właścicielom. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala jednak na przyjęcie takiego rozstrzygnięcia, a pozyskanie dokumentacji dotyczącej wypłaty odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, mimo należytych starań, nie przyniosło oczekiwanego rezultatu.
Wojewoda [...] odniósł się ponadto szczegółowo do podnoszonych w odwołaniu zarzutów uznając, że są one bezzasadne. Decyzja Starosty [...] z [...] marca 2019 r. orzekająca o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania jest prawidłowa.
W. D. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego:
- - art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez nieustalenie odszkodowania z tytułu wywłaszczenia ww. nieruchomości, pomimo występowania przesłanek z ww. przepisów prawa,
- - art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości zostało wypłacone;
- - art. 10 ust. 2 pkt 2 ustawy z 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi, poprzez uznanie, że odszkodowanie za grunty przejęte przez Państwo na podstawie przepisów ww. ustawy mogło zostać wypłacone na podstawie "wykazów odszkodowań za grunty przejęte", nie zaś na podstawie decyzji administracyjnej orzekającej o odszkodowaniu.
W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, w przypadku zastosowania przez organ drugiej instancji trybu postępowania przewidzianego w art. 54 § 3 P.p.s.a. - o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji ustalającej odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości, a także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.
W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze okoliczność, że kwestia ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość składającą się z działki nr [...] oraz [...] położonych w [...], wywłaszczonych od poprzedniczki prawnej Skarżącego – Z. W., była już przedmiotem oceny tutejszego Sądu w wyroku z 5 grudnia 2016r, sygn. IV SA/Wa 2204/16.
Wskazanym orzeczeniem Sąd uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2016r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...], którą organ odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za ww grunt oraz zawarł wytyczne, które organ powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Z uwagi na powyższe istotnym jest, że w uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd podkreślił w szczególności, że kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa gdyż analiza dostępnego materiału dowodowego, który został w sprawie przez organy administracji zgromadzony dowodzi, że decyzja o odszkodowaniu nie została wydana. Wskazał jednocześnie, że okoliczność ta nie przesądza jednak, czy w istocie zostało wypłacone odszkodowanie i czy w stosownej wysokości. Zwrócił uwagę, że organy obu instancji wskazały na pismo potwierdzające fakt jego uzyskania przez byłą właścicielkę, jednakże w ocenie Sądu treść powyższego pisma nie jest jednoznaczna. Oceniając "odwołanie " wniesione przez Z. W. w postępowaniu wywłaszczeniowym Sąd wskazał, że zawarte jest w nim jedynie stwierdzenie, że kwota [...] zł została byłej właścicielce wypłacona. Brak jest natomiast pokwitowania odbioru tej kwoty jak i informacji, gdzie, kiedy i w jaki sposób powyższa suma została przez Z. W. odebrana.
Wobec powyższego Sąd podsumował, że skoro brak jest w aktach sprawy głównego dowodu w postaci decyzji odszkodowawczej to niewątpliwie należy wnikliwie ustalić, czy takie odszkodowanie zostało ustalone, przyznane i wypłacone, gdyż od ustalenia powyższej okoliczności uzależniony jest wynik przedmiotowego postępowania administracyjnego. Jeśli bowiem decyzja nie została wydana a mimo to odszkodowanie w inny sposób zostało ustalone i wypłacone to wniosek skarżącego byłby bezprzedmiotowy.
Analiza akt sprawy prowadzi zdaniem Sądu do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zapadły z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa oraz z uwzględnieniem wytycznych Sądu.
Podkreślenia wymaga, że treść art. 128 ust. 1u.g.n. przesądza, że co do zasady wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw. To oznacza, że art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n., zgodnie z którym starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie, ma zastosowanie także do stanów przeszłych.
Warunkiem jednak uwzględnienia wniosku Skarżącego jest ustalenie, ż ponad wszelką wątpliwość odszkodowanie nie było wypłacone, w przeciwnym razie wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania nie może być uwzględniony. Taka sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej.
Organy administracji przeprowadziły kwerendę dokumentów, które mogłyby przyczynić się do ustalenia stanu faktycznego sprawy w badanym zakresie jednakże opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poszukiwania w Archiwach Państwowych i Urzędzie Gminy nie przyniosły pomyślnego rezultatu. Brak było też poszukiwanych dowodów w depozycie sądowym oraz w archiwach bankowych z uwagi na ograniczony czas ich przechowywania. Także Skarżący nie zaoferował żadnych dowodów na okoliczność niewypłacenia jego babce należnego odszkodowania. Słusznie podkreślił organ, że same twierdzenia W. D., że " babcia za życia powtarzała, że nie dostała odszkodowania" nie mogą być uznane za wystarczające do uwzględnienia zgłoszonego obecnie wniosku. Trafnie wywiódł, że taka praktyka prowadziłaby do nieograniczonego występowania z analogicznymi żądaniami, po upływie okresu przechowywania dokumentów stanowiących dowód wypłaty odszkodowania, przez inne osoby.
Przeciwnie, obecnie zgromadzony materiał dowodowy, poszerzony w szczególności o informację uzyskaną od pełnomocnika wnioskodawcy co do stanu zagospodarowania gruntu w dacie jego przejęcia oraz o wykonane z jej uwzględnieniem dwa operaty szacunkowe z [...] czerwca 2018r. i operat z [...] czerwca 2018r., w powiązaniu z pismem Kierownika Powiatowego Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych w [...] z [...] stycznia 1972r. oraz treścią pisma Z. W. z [...] grudnia 1976r., skierowanym do Urzędu Gminy w [...] – potwierdza, że w sprawie niniejszej odszkodowanie zostało wypłacone pomimo niezachowania się, czy wręcz niewydania stosownej decyzji w tym przedmiocie.
Wskazane dokumenty są bowiem spójne i wzajemnie się uzupełniają. Kwota wyliczona przez biegłego w oparciu o stosowne przepisy z daty wywłaszczenia jest zbieżna z kwotą [...] zł wymienioną przez Z. W. w piśmie z [...] grudnia 1976r. skierowanym do Urzędu Gminy w [...], jako stanowiącą "cenę" za przymusowy wykup [...] ha ziemi. Kwotę [...] zł wskazano także w skierowanym do w.w. piśmie Kierownika Powiatowego Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych w [...] z [...] stycznia 1972r. jako wysokość wypłaconego odszkodowania.
Powyższe ustalenia oznaczają zatem, że brak jest materiału dowodowego potwierdzającego, że Z. W. nie dostała za wywłaszczoną nieruchomość stosownego odszkodowania. Zgromadzone dowody zaś wręcz pośrednio wskazują, że odszkodowanie zostało jej wypłacone, co z kolei stoi na przeszkodzie uwzględnienia wniosku.
Mając te okoliczności na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak na wstępie.
Stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.