Uzasadnienie
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosków H. D., M. G., S. Z. i S. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], stwierdzającą, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] czerwca 1967 r. i orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1967 r. w części określonej w akcie notarialnym obejmującym sprzedaż lokalu mieszkalnego nr [...] oraz udziałów przypadających właścicielom tego lokalu w części budynku i jego urządzeniach służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców oraz udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu zostały wydane z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdzającej ich nieważność – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lutego 2007 r.
Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.
Zabudowana nieruchomość [...] położona przy ul. [...] (dawniej [...]), ozn. hip. [...] o powierzchni [...] m2, stanowiąca współwłasność A. i A. z K. małżonków B. w 2/3 częściach i S. i H. małżonków B. w 1/3 części, została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).
W dniu 1 marca 1949 r. S. B. swój udział wynoszący 1/6 część przedmiotowej nieruchomości przy ul. [...] w W. podarował żonie J. B. wraz z prawami wypływającymi z dekretu, co wynika z zaświadczenia Sądu Rejonowego dla W. [...] L. dz. [...] z dnia [...] maja 2000 r.
W dniu 24 września 1948 r. do Zarządu Miejskiego wpłynął wniosek A. B. oraz S. i J. małżonków B. o przyznanie im prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości.
Prezydium Rady Narodowej w W. orzeczeniem administracyjnym Nr [...] z dnia [...] lipca 1961 r. odmówiło dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do części gruntu nieruchomości przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], z wyłączeniem budynku frontowego oraz gruntu pod budynkiem, bowiem na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego teren powyższej nieruchomości przeznaczony został pod budowę mieszkaniową, wielokondygnacjową.
Minister Budownictwa ustalił, na podstawie akt sprawy, że przedmiotowa nieruchomość została objęta zaświadczeniem lokalizacyjnym Nr [...] dla D. pod budowę mieszkaniową. Wskazał, że na notatce służbowej znajduje się informacja, że budynek frontowy jest wyłączony do adaptacji.
Orzeczeniem administracyjnym Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1967 r.
Prezydium Rady Narodowej w W. odmówiło ustanowienia użytkowania wieczystego A. i A. małż. B. oraz S. i H. – J. małżonkom B. do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] nr hip. [...] wynoszącej [...] m2 i jednocześnie stwierdziło, że wszystkie budynki położone na powyższym gruncie przechodzą na własność Skarbu Państwa, przy czym uzasadniając odmowę przyznania prawa własności czasowej organ powołał art. 7 ust. 5 w/w dekretu z dnia 26 października 1945 r.
Prezydium Rady Narodowej w W. wskazało, że powyższa nieruchomość zabudowana jest domem mieszkalnym o [...] izbach.
Ministerstwo Gospodarki Komunalnej decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 1967 r. utrzymało w mocy orzeczenie z dnia [...] kwietnia 1967 r., wskazując, że odmowa ustanowienia użytkowania wieczystego w myśl art. 7 ust. 5 nastąpiła ze względu na interes społeczny.
Pismem z dnia 14 lutego 1968 r. A. B. wystąpiła do Ministra Gospodarki Komunalnej z prośbą o spowodowanie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 1967 r.
Prezydium Rady Narodowej w W., decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 1968 r. uchyliło w całości orzeczenie z dnia [...] lipca 1961 r., uzasadniając decyzję wydaniem orzeczenia z dnia [...] kwietnia 1967 r.
Ministerstwo Gospodarki Komunalnej, w wyniku rozpoznania odwołania A. B., decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1969 r., uchyliło decyzję Nr [...] z dnia [...] czerwca 1967 r. oraz orzeczenie Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1967 r. w zakresie dotyczącym niezabudowanej części działki gruntu położonej w W. przy ul. [...] i decyzję Nr [...] z dnia [...] marca 1968 r. uchylającą w całości orzeczenie Nr [...] z dnia [...] lipca 1961 r. odmawiające przyznania prawa własności czasowej do części gruntu powyższej nieruchomości.
W uzasadnieniu Ministerstwo Gospodarki Komunalnej stwierdziło, że decyzja o odmowie ustanowienia użytkowania wieczystego powinna dotyczyć całości działki. Skoro jednak decyzją z dnia [...] lipca 1961 r. orzeczono, co do niezabudowanej części nieruchomości, to należy uznać, że sprawa ta w odniesieniu do części niezabudowanej została definitywnie rozstrzygnięta, tym bardziej, że wynikające z orzeczenia prawa Skarbu Państwa zostały wpisane do księgi wieczystej Nr [...] na podstawie orzeczenia Sądu.
Ministerstwo uznało, że w tej sytuacji prawnej całość gruntu przeszła na własność Skarbu Państwa na podstawie orzeczenia z dnia [...] lipca 1961 r. w odniesieniu do części niezabudowanej i na podstawie orzeczenia z dnia [...] kwietnia 1967 r. utrzymanego w mocy decyzją z dnia [...] czerwca 1967 r. do pozostałej części zabudowanej. Jednocześnie uchyliło orzeczenie z dnia [...] marca 1968 r. jako wydane bez jakiejkolwiek podstawy prawnej.
W dniu 14 maja 1970 r. w księdze wieczystej Nr hip. [...] dokonano wpisu prawa własności na rzecz Skarbu Państwa odnośnie reszty nieruchomości, tj. budynku i gruntu pod budynkiem przy ul. [...].
Z dniem 1 lipca 1970 r. przedmiotowa nieruchomość została przejęta w zarząd i administrację przez Administrację Domów Mieszkalnych Nr [...]. Znajdujący się na gruncie budynek murowany składał się z [...] lokali mieszkalnych o [...] izbach ogólnej powierzchni [...] m2 i l lokalu niemieszkalnego o powierzchni [...] m2, a w budynku tym znajdowały się: wodociąg, kanalizacja, elektryczność i gaz.
Wnioskiem z dnia 13 maja 1997 r. Z. B. wystąpił do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...] kwietnia 1967 r., decyzji z dnia [...] czerwca 1967 r. i decyzji z dnia [...] kwietnia 1969 r.
Minister Budownictwa ustalił, na podstawie postanowienie Sądu Rejonowego dla W. [...] z dnia [...] stycznia 1996 r. sygn. akt [...], że spadek po A. B. zmarłym w dniu 9 maja 1946 r. nabyli: żona A. B. oraz dzieci B. K. i Z. B. po 1/3 części spadku, a spadek po zmarłej w dniu 30 października 1986 r. A. B. nabyli B. K. i Z. B. po 1/2 części spadku. Natomiast spadek po J. B. zmarłej w dniu 6 września 1986 r. nabyła w całości siostra A. B. z d. K., co wynika z postanowienia Sądu Rejonowego dla W. [...] z dnia [...] października 1996 r. sygn. akt [...]. Spadek po zmarłym w dniu 1 czerwca 2005 r. Z. B. na podstawie ustawy nabyły: jego żona H. B. z domu Z. oraz jego siostra B. K. z domu B. po ½ części każda z nich, co wynika z postanowienia Sądu Rejonowego dla W. [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. sygn. akt [...].
Minister Budownictwa wskazał na podstawie danych ewidencji gruntów, że obecnie przedmiotowa nieruchomość, będąca własnością komunalną, znajduje się w obrębie [...] i stanowi działki ewidencyjne: nr [...] zabudowaną budynkiem mieszkalnym, w którym na rzecz ich najemców sprzedano lokale mieszkalne oraz nr [...] będącą terenami zieleni.
Organ administracji publicznej wskazał, że Minister Budownictwa decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1969 r., tym samym pozostaje do rozpatrzenia wniosek Z. B. (w miejsce którego wstąpili jego spadkobiercy) w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] czerwca 1967 r. i orzeczenia Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] kwietnia 1967 r.
Minister Budownictwa mając na uwadze zakres rozstrzygnięcia decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] kwietnia 1969 r. wskazał, że kwestionowane decyzje istnieją w obrocie prawnym wyłącznie w zakresie dotyczącym działki zabudowanej tj. obecnej działki ew. nr [...].
Minister Budownictwa podniósł, że jakkolwiek decyzje te były oceniane już w trybie nadzoru decyzją z dnia [...] kwietnia 1969 r. to należy stwierdzić, że skoro w 1969 r. przepis ówczesnego art. 137 kpa (obecnie art. 156 kpa) nie zawierał przesłanki rażącego naruszenia prawa to w takim zakresie decyzje te nie mogły podlegać kontroli nadzorczej a więc w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja, w której organ administracyjny dokonywałby ponownej oceny legalności (res iudicata - powaga rzeczy osądzonej).
Tak więc zdaniem organu dopuszczalna jest ocena w/w decyzji z dnia [...] czerwca 1967 r. i z dnia [...] kwietnia 1967 r. w zakresie rażącego naruszenia prawa.
Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], stwierdził, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] czerwca 1967 r. i orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1967 r. w części określonej w akcie notarialnym obejmującym sprzedaż lokalu mieszkalnego nr [...] oraz udziałów przypadających właścicielom tego lokalu w części budynku i jego urządzeniach służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców oraz udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu zostały wydane z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził ich nieważność.
Minister Budownictwa ustalił, że w aktach sprawy brak jest informacji o obowiązującym w dacie wydawania decyzji z 1967 r. planie zagospodarowania przestrzennego i informacji o przeznaczeniu nieruchomości.
Organ prowadząc postępowanie nadzorcze ustalił, że przedmiotowa nieruchomość była objęta planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego W., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] stycznia 1961 r.
Minister Budownictwa podniósł, ze według tego planu nieruchomość powyższa znajdowała się na terenach przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, a biorąc pod uwagę, że na gruncie tej nieruchomości od frontu znajdował się budynek wielorodzinny, uznał, że plan ten potwierdzał istniejącą na gruncie zabudowę i jej przeznaczenie.
Minister Budownictwa biorąc pod uwagę przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego, a także notatkę służbową informującą o wyłączeniu budynku frontowego do adaptacji i brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających zmianę stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości uznał, że brak było podstaw do odmowy ustanowienia użytkowania wieczystego na rzecz dotychczasowych właścicieli.
Minister Budownictwa stwierdził w świetle powyższych ustaleń, że zarówno orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] kwietnia 1967 r., jak i decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] czerwca 1967 r. w zakresie dotyczącym działki zabudowanej tj. obecnej dz. ew. nr [...] zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisu art. 7 ust. 2 i 5 w/w dekretu z dnia 26 października 1945 r., ponieważ decyzjami tymi odmówiono przyznania użytkowania wieczystego (prawa własności czasowej), mimo braku wyjaśnienia i ustalenia, czy korzystanie z przedmiotowego gruntu jest rzeczywiście sprzeczne z jego przeznaczeniem w ówcześnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, przewidującym nieruchomość pod zabudowę wielorodzinną, skoro nieruchomość ta była zabudowana wielorodzinnym budynkiem mieszkalnym.
Jednocześnie stwierdził, powołując się na uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 1996r. sygn. akt OPS 7/96, że w odniesieniu do lokali nr nr [...],[...], [...], [...], [...] i [...] w budynku przy ul. [...] (znajdującego się na obecnej działce ew. nr [...]) w niniejszej sprawie nie zaistniały nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa, bowiem okoliczność, iż przedmiotowa nieruchomość znajduje się w użytkowaniu wieczystym osób trzecich sama przez się nie oznacza, że decyzja administracyjna odmawiająca byłemu właścicielowi tych gruntów przyznania prawa własności czasowej wywołała nieodwracalne skutki prawne.
Odmienna zaś sytuacja ma miejsce w przypadku lokalu nr [...] i praw z nim związanych, który Gmina W. [...] sprzedała najemcom jedynie na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, sprzedaży i oddania części gruntu w użytkowanie wieczyste zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 23 maja 1997 r., co oznacza, że w tej części wystąpiły nieodwracalne skutki prawne, bowiem nie można ich odwrócić w drodze postępowania administracyjnego.
Do Ministra Budownictwa wpłynęły wnioski S. Z., S. G., H. D. i M. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] lutego 2007 r. w części dotyczącej zróżnicowania nieodwracalności skutków prawnych dotyczących nabytych przez nich lokali.
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...]– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lutego 2007 r.
Organ w uzasadnieniu decyzji odnosząc się do przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów wskazał, że skarżący kwestionują jedynie, że zbycie lokali nr [...], [...], [....], [...], [...] i [...] nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych.
Minister Infrastruktury podniósł, ze z akt sprawy wynika, że lokale nr: [...], [...], [...], [...],[...] i [...] w budynku przy ul. [...] zostały zbyte w drodze umów cywilnoprawnych, poprzedzonych decyzjami administracyjnymi.
Biorąc to pod uwagę stwierdził, iż w odniesieniu do w/w lokali i praw z nimi związanych nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa, bowiem sprzedaż lokali mieszkalnych w budynku przy [...] (obecnej dz. ew. nr [...]) nie jest skutkiem decyzji o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości, lecz decyzji o ich sprzedaży.
Minister Infrastruktury wskazał, że sprzedaż lokali osobom trzecim i oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste na podstawie decyzji administracyjnej i umowy w formie aktu notarialnego przy ocenie legalności decyzji administracyjnej odmawiającej byłemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego w rozumieniu art. 156 § 2 kpa.
Organ podniósł, ze inaczej przedstawia się sytuacja w przypadku udziału w użytkowaniu wieczystym gruntu przypadającego właścicielowi lokalu nr [...], który został oddany na podstawie jedynie umowy cywilnoprawnej zawartej w formie aktu notarialnego, co spowodowało nieodwracalne skutki prawne, w rozumieniu art. 156 § 2 kpa, bowiem zawarcie samej umowy cywilnoprawnej powoduje, że powrót do poprzedniego stanu prawnego nie jest możliwy w drodze administracyjnoprawnej, a organ administracji nie jest władny do działania w tym zakresie przy pomocy dostępnych mu środków prawnych.
Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Budownictwa nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. G. Zaskarżonym decyzjom zarzucał naruszenie art. 156 § 2 i art. 6 kpa i w związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości.
W uzasadnieniu skargi skarżący podnosił, że ocena nieodwracalnego charakteru skutków decyzji, według kryteriów przyjętych przez organ administracji publicznej nie znajduje uzasadnienia na gruncie ustawy (tj. kodeksu postępowania administracyjnego), gdyż art. 156 § 2 kpa, ani żaden inny przepis obowiązującego prawa nie stanowi, iż skutek decyzji ma charakter nieodwracalny tylko wtedy, jeżeli jest równocześnie jej skutkiem bezpośrednim.
Skarżący podniósł, że jego zdaniem z punktu widzenia skutku ostatecznego tj. aktualnego stanu własności lokali w budynku - nie ma znaczenia, iż w przypadku lokali innych niż lokal [...], ów skutek (ukształtowany umowami sprzedaży) ma skutek pośredni, bezpośrednio jest bowiem wynikiem decyzji o sprzedaży.
Zdaniem skarżącego gdyby nie zostały wydane akty administracyjne odmawiające własności czasowej, nie zostałyby również wydane decyzje o sprzedaży, a w konsekwencji nie zostałyby także zawarte umowy cywilnoprawne.
Skarżący stoi na stanowisku, że wobec wszystkich lokali w budynku wystąpiły nieodwracalne skutki prawne. W przypadku lokali innych niż lokal nr [...], ów związek przyczynowo - skutkowy ma jedynie charakter kilkustopniowy, składa się bowiem z kilku ogniw.
Skarżący wskazał, że nie ma prawnych możliwości eliminacji z obrotu prawnego decyzji o sprzedaży lokali, a skoro jednocześnie decyzje te były bezpośrednim skutkiem aktów administracyjnych odmawiających byłym właścicielom prawa własności czasowej gruntu, to już tylko z tego powodu należało przyjąć, iż akty te wywołały nieodwracalne skutki prawne.
Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (orzeczenia administracyjnego) jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji administracyjnej (orzeczenia administracyjnego) obarczonej ciężkimi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 kpa.
Skarżący zarzucał zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów 156 § 2 kpa, poprzez stwierdzenie nieważności orzeczeń organów administracji w zakresie dotyczącym sprzedanych lokali o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] w budynku przy ul. [...] pomimo, że sprzedaż tych lokali wywołała nieodwracalne skutki prawne.
Zarzuty skargi odnoszą się do tych rozważań organu, których przedmiotem była ocena czy decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] czerwca 1967 r. i orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1967 r. w odniesieniu do lokali nr nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w budynku przy ul. [...] (znajdującego się na obecnej działce ew. nr [...]) wywołały czy też nie wywołały nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 kpa.
Podstawą sprzedaży lokali o nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w budynku przy ul. [...] oraz oddania w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu związanej z udziałem części budynku i jego urządzeń były decyzje administracyjne.
Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i wskazują na bezzasadność skargi.
Zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów NSA OPS 7/76 "Okoliczność, że nieruchomość obejmująca grunty, które podlegały przepisom dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), znajduje się w użytkowaniu wieczystym osoby trzeciej, sama przez się nie oznacza, że decyzja administracyjna wydana na podstawie przepisów tego dekretu, odmawiająca byłemu właścicielowi tych gruntów przyznania prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego), wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa."
Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, w uzasadnieniu cytowanej uchwały, że decyzja o odmowie ustanowienia własności czasowej (użytkowania wieczystego) na podstawie dekretu na rzecz byłego właściciela gruntów warszawskich umożliwiła Państwu, jako właścicielowi tych gruntów i znajdujących się na nich wówczas budynków, zadysponowanie nimi przez oddanie ich w użytkowanie wieczyste innej osobie niż były właściciel tych gruntów. Jednakże w sytuacji, gdy umowa ustanowienia użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej była poprzedzona decyzją administracyjną w tym przedmiocie, a taka sytuacja zachodzi w sprawie niniejszej, to ta decyzja o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste, a nie decyzja odmowna była podstawą ustanowienia na rzecz określonej osoby trzeciej użytkowania wieczystego i zawarcia umowy.
Jeżeli podstawą zawarcia umowy cywilnoprawnej o ustanowieniu użytkowania wieczystego gruntów [...] oraz sprzedaży lokalu była decyzja administracyjna w tym przedmiocie, to okoliczności związane z nieodwracalnością skutków prawnych dotyczą tej decyzji, nie zaś decyzji o nieprzyznaniu byłemu właścicielowi gruntów warszawskich na podstawie dekretu prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego).
Zgodnie z uzasadnieniem wskazanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji odmownej otworzy w powyższej sytuacji możliwość wszczęcia z tego powodu postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji o sprzedaży lokalu i ustanowieniu na rzecz osoby trzeciej użytkowania wieczystego i tym samym dokonywania w tym postępowaniu ustaleń i ocen, czy zawarcie na podstawie tej ostatniej decyzji umowy sprzedaży lokalu i ustanowienia użytkowania wieczystego oraz jego ewentualny dalszy obrót powoduje, w świetle aktualnego stanu prawnego, nieodwracalność skutków prawnych decyzji o sprzedaży lokalu i ustanowieniu tego prawa.
Skarga w świetle powołanej uchwały jest nieuzasadniona. Sąd uznał, iż przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.