Uzasadnienie
M.W. pismem z dnia 20 sierpnia 2015 r., sprecyzowanym pismem z dnia 9 września 2015 r., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działalność pracownika Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju, podczas postępowania w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] zawieszającego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] stycznia 1976 r. nr [...] przekazującej w użytkowanie wieczyste Państwowym [...] teren położony przy ul. [...], podnosząc, że działalność pracownika była niezgodna z prawem, a polegała na poświadczeniu nieprawdy w dokumentach, i naruszała zasady wyrażone w art. 6, 7, 8, 9, 11, 12, 100, 144 i art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie wniósł o pociągnięcie do odpowiedzialności prawnej wskazanego pracownika oraz pozbawienia go stanowiska zajmowanego w organie administracji państwowej.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Wskazał, że organ wojewódzki prawidłowo pouczył skarżącego o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia, a mimo to M.W. uchybił terminowi do jego wniesienia, co skutkowało wydaniem przez organ zażaleniowy rozstrzygnięcia w trybie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. Jednocześnie Minister wniósł o odrzucenie przedmiotowej skargi podnosząc, że zgodnie z przepisami skarga do sądu administracyjnego nie może dotyczyć działalności pracownika organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. orzekanie w sprawach na decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi uczyniono sposób wykonywania obowiązków służbowych przez urzędnika zatrudnionego w Ministerstwie Infrastruktury i Rozwoju, tj. rozpatrzenie zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. przekazanego zgodnie z właściwością Ministrowi. Tego rodzaju skargę kwalifikować zatem należy, jako tzw. skargę obywatelską, o której mowa w art. 227 i następnych ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), której przedmiotem może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wnosi się ją zaś do właściwych organów wymienionych w art. 229 k.p.a., a nie sądów administracyjnych, których kognicja nie obejmuje orzekania zarówno w sprawach tych skarg jak i sposobu ich rozpoznania.
To zaś oznacza, że skarga M.W. wniesiona do tut. Sądu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.