Uzasadnienie
A. P. i A. P. wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.
W związku ze złożoną skargą, A. P. pismem z dnia 9 grudnia 2008 r. uzupełnionym wnioskiem z dnia 10 lutego 2009 r. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 123, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Natomiast w myśl art. 247 cytowanej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Zgodnie z poglądem utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie, oczywista bezzasadność skargi zachodzi, kiedy bez konieczność dokonania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego oczywiste jest, ze skarga nie może zostać uwzględniona. Są to sytuacje, w których przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skargi (np. jeśli strona nie uzupełniła braków skargi w terminie; zob. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 12 kwietnia 2005 r., syn. akt I SA/Lu 541/04, niepubl.). Oczywistą bezzasadność skargi należy więc rozumieć jako jej niedopuszczalność (zob. postanowienie NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04, niepubl.).
W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt sądowych, skarżąca nie wykonała wezwania Sądu z dnia 27 listopada 2008 r. i nie uzupełniła w ustawowym siedmiodniowym terminie braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga A. P. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Podnieść ponadto należy, iż podejmując niniejsze rozstrzygniecie nie orzekano w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem skarżąca zwolniona jest z obowiązku ich uiszczania na mocy art. 239 pkt 1 lit. a powołanej ustawy.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił jak w sentencji.