Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] orzekającą o odmowie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w O. w rejonie ulic [...] i [...], oznaczoną jako działki nr [...], [...], [...] o łącznej powierzchni [...] m2.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wojewódzki podniósł, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. odmówił D. W. ustalenia odszkodowania za grunt zajęty w wyniku podziału pod ulice [...] i [...] w O., na podstawie ostatecznej decyzji podziałowej Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia [...] maja 2000 r., nr [...]. Rozstrzygnięcie uzasadnił stwierdzeniem, iż nie został spełniony warunek zaliczenia powyższych ulic do kategorii dróg publicznych. Wydzielone drogi nie stały się własnością gminy z mocy prawa.
Od powyższej decyzji odwołała się D. W., wnosząc o jej uchylenie i ustalenie odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość.
W wyniku rozpatrzenia odwołania i zbadania akt sprawy organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewoda wskazał, że odszkodowanie, o którym mowa w art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, przysługuje z tytułu utraty własności gruntu na rzecz m. in. jednostki samorządu terytorialnego. Ciążący na właściwej jednostce samorządu terytorialnego obowiązek odszkodowawczy w sposób nierozerwalny związany jest więc z odjęciem poprzedniemu właścicielowi prawa własności, które przechodzi odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne. Założeniem koniecznym do uznania, że przejście z mocy prawa działek wydzielonych pod drogi na określone podmioty nastąpi jest to, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi przewidywać przebieg dróg publicznych na tym terenie.
Oznacza to, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dojdzie do wydzielenia innych dróg (dróg wewnętrznych lub dojazdowych), które nie zostały ujęte w planie miejscowym - nie dojdzie do przejścia własności nowo utworzonych działek na rzecz jednostki samorządu terytorialnego czy Skarbu Państwa. Na przedmiotowym terenie, w planie nie była przewidziana ulica - droga publiczna (przedmiotowe działki przeznaczono zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy wypisem z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy B. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta w B. z dnia [...] listopada 1994 r., nr [...] ogłoszonego w Dz. Urz. Woj. Warsz. Nr 26, poz. 852 z 12 grudnia 1994 r. pod tereny budownictwa mieszkaniowego) - nie nastąpiło przejście prawa własności przedmiotowych działek na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. Nie został więc spełniony podstawowy warunek ustalenia odszkodowania, jakim jest utrata prawa własności przez dotychczasowego właściciela.
Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. została doręczona D. W. w dniu 3 sierpnia 2005 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki.
W dniu 3 września 2005 r. D. W. wniosła - za pośrednictwem organu - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję. Skarżąca podniosła, że stanowisko organu wojewódzkiego jest dla niej niezrozumiałe, bowiem ulice [...] i [...] w O. są drogami w rozumieniu art. 11 ustawy o drogach publicznych. Grunt ten został przejęty przez jednostkę samorządu terytorialnego i przeznaczony pod ulice, którym nadano nazwy – [...] i [...]. W ten sposób odjęto dotychczasowej właścicielce własność tych gruntów i z rażącym naruszeniem prawa pozbawia się ją należnego odszkodowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 3 powołanej ustawy).
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Jak wynika z akt administracyjnych, zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej w dniu 3 sierpnia 2005 r. Odbiór decyzji D. W. potwierdziła datą i podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu upłynął w dniu 2 września 2005 r. Natomiast skarga D. W. została złożona w urzędzie pocztowym w dniu 3 września 2005 r. Zgodnie z art. 85 ww. ustawy, czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W związku z powyższym, skarga jako wniesiona po terminie podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.