Uzasadnienie
Wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2012 r. odmawiającą przyznania zasiłku celowego, M. Z. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W formularzu PPF wnioskodawca wyjaśnił, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, nie posiada jednak żadnych dochodów ani oszczędności. Źródłem utrzymania strony, według złożonego wyjaśnienia, są wyłącznie środki otrzymywane z pomocy społecznej (zasiłek stały).
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
Mając na uwadze charakter sprawy, w jakiej doszło do wydania decyzji będącej przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, wniosek skarżącego dotyczący zwolnienia od kosztów sądowych podlega pozostawieniu bez rozpoznania. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. strona wnosząca skargę na decyzje organów administracji podjęte w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W związku z tym, że skarżący zakresem zaskarżenia objął rozstrzygnięcie odmawiające przyznania zasiłku celowego, nie istnieje po stronie skarżącego obowiązek uiszczenia kosztów sądowych wynikających z wszczęcia postępowania sądowego, jak również odpowiadająca temu zobowiązaniu prawna możliwość przyznania w tej części prawa pomocy na mocy orzeczenia sądu wobec stwierdzenia, że wnioskodawca pozostaje osobą nieposiadającą środków finansowych.
Za dopuszczalny uznać natomiast należy wniosek skarżącego w części odnoszącej się do żądania ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Traktowanie wniosku w powyższym zakresie jako uzasadnionego wynika ze stwierdzenia, że sytuacja materialna wnioskodawcy wskazuje na to, iż nie posiada on jakichkolwiek dochodów ani oszczędności, które pozwalałyby mu na samodzielne opłacenie kosztów zastępstwa procesowego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.