Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia E. E., M. E. oraz L. E. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Powyższe postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
E. E. i L. E. [...] sierpnia 2019 r. wystąpili z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o przekształceniu z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] ozn. jako działka ewid. nr [...] z obrębu [...], uregulowanej w KW nr [...] związanego z prawem własności lokalu nr [...], dla którego prowadzona jest KW nr [...], w prawo własności.
Prezydent [...] zaświadczeniem z [...] września 2019 r. nr [...] stwierdził, że prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, położonej w [...] przy ul. [...] ozn. jako działka ewid. nr [...] z obrębu [...], pow. [...] m², KW nr [...] uległo przekształceniu w prawo własności z dniem 1 stycznia 2019 r.
Organ stwierdził jednocześnie, że w związku z okolicznością, że ww. nieruchomości wyodrębnione zostały lokale, wielkość udziałów we współwłasności nieruchomości gruntowej (związanych z prawem własności poszczególnych lokali) odpowiada wielkości udziałów we współużytkowaniu wieczystym. Z prawem własności lokalu nr [...] usytuowanego ww. budynku przy ul. [...], związany jest udział w nieruchomości gruntowej wynoszący [...] części nieruchomości gruntowej.
L. E. pismem z [...] września 2019 r. zgłosił zamiar wniesienia opłaty jednorazowej z wnioskiem o udzielenie bonifikaty w wysokości 98% opłaty jednorazowej.
W związku z prowadzonym postępowaniem ustalono, że przedmiotowa nieruchomość stanowi siedzibę bądź miejsce wykonywania działalności gospodarczej licznych podmiotów (vide: pismo z [...] grudnia 2019 r. nr [...]).
Następnie Prezydent [...] wydał zaświadczenie z [...] grudnia 2019 r. nr [...] stwierdzające, że prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, położonej w [...] przy ul. [...] ozn. jako działka ewid. nr [...] nie uległo przekształceniu w prawo własności z dniem 1 stycznia 2019 r. W związku z powyższym nieaktualne jest zaświadczenie z [...] września 2019 r.
W tej sytuacji Prezydent [...] postanowieniem z [...] marca 2020 r., po rozpoznaniu wniosku z [...] sierpnia 2019 r., odmówił wydania zaświadczenia o przekształceniu z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego ww. nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] ozn. jako działka ewid. nr [...] w prawo własności. W uzasadnieniu organ wskazał, że po zbadaniu sytuacji prawnej i sposobu zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości ustalono, że pomimo pierwotnego mieszkaniowego charakteru zabudowy, nieruchomość w całości lub w części jest wykorzystywana na cele niemieszkalne - prowadzenie działalności gospodarczej.
E. E., M. E. oraz L. E. wnieśli zażalenie na ww. postanowienie podnosząc, że z danych ewidencji gruntów i budynków oraz ujawnionych w księdze wieczystej dla przedmiotowej nieruchomości wynika, że na nieruchomości znajdują się budynki mieszkalne.
SKO w [...] rozpoznając sprawę stwierdziło, że postanowienie organu pierwszej instancji jest prawidłowe.
Organ wskazał, że stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2019 r. poz. 916 ze zm.) – dalej jako "ustawa przekształceniowa", z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 2 tej ustawy przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: mieszkalnymi jednorodzinnymi lub mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub o których mowa wyżej wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi, prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.
Przepisy ustawy przekształceniowej stosuje się również, jeżeli na gruncie zabudowanym budynkami, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, położone są także inne budynki, obiekty budowlane lub urządzenia budowlane, o ile łączna powierzchnia użytkowa budynków innych niż określone w art. 1 ust. 2 ustawy nie przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie (art. 1a ustawy przekształceniowej).
SKO w [...] podkreśliło, że na gruncie niniejszej sprawy istotne znaczenie ma również art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.
Natomiast art. 71 ust. 2 powołanej ustawy nakłada na właściciela budynku obowiązek zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń.
Kolegium wskazało, że w toku poczynionych ustaleń organ pierwszej instancji stwierdził, że według danych ewidencji gruntów i budynków przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, w którym są trzy samodzielne lokale. Jednocześnie z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej prowadzonej przez Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii wynika, że w dniu 1 stycznia 2019 r. nieruchomość stanowiła miejsce wykonywania działalności gospodarczej pod nazwą "[...]" L. E. (od 2015 r.).
Organ zaznaczył, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie L. E., że po adresem "[...] przy ul. [...]" nie prowadzi działalności gospodarczej. Niemniej według Krajowego Rejestru Sądowego przedmiotowa nieruchomość została wskazana od 6 lipca 2018 r. jako siedziba Kancelarii Adwokackiej Spółka Partnerska [...] (KRS nr [...]),[...] Sp. z o.o. (KRS nr [...]),[...] Sp. z o.o. (KRS nr [...]) oraz [...] Sp. z o.o. (KRS nr [...]). Ponadto według danych Głównego Urzędu Statystycznego, dane z wpisu w rejestrze REGON, stan na dzień [...] grudnia 2019 r., wynika, że nieruchomość stanowi również siedzibę Centrum T. "[...]"[...] oraz [...] (wpis wykreślony).
SKO w [...] zaznaczyło, że w posiadaniu organu nie ma dokumentacji świadczącej o tym, aby osoba dysponująca tytułem do nieruchomości dopełniła formalności związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku (lub jego części) z funkcji mieszkalnej na niemieszkalną.
W ocenie Kolegium trafnie organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że logika i doświadczenie życiowe wykluczają sytuację, aby osoby prawne działające w formie spółki partnerskiej prowadziły działalność w budynku, w którym równolegle w tym samym czasie mieszkaliby właściciele nieruchomości lub inne osoby fizyczne. Tym samym zaniechanie obowiązku wystąpienia przez właściciela budynku o wyrażenie zgody na zmianę sposobu użytkowania, w myśl przepisów ustawy Prawo budowlane nie może przesądzać o tym, że grunt jest zabudowany na cele mieszkaniowe. Co prawda ustawodawca dopuścił możliwość częściowego wykorzystywania nieruchomości na cele inne niż mieszkalne, zastrzegł jednak w uzasadnieniu ustawy przekształceniowej, aby zachowana była podstawowa funkcja, jaką jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych. Udostępnienie nieruchomości spółkom prawa handlowego jednoznacznie niweczy funkcję mieszkalną budynku.
Organ drugiej instancji zaznaczył ponadto, że w przypadku częściowego wykorzystania budynku mieszkalnego jednorodzinnego decydujące znaczenie ma powierzchnia wykorzystywana na cele inne niż mieszkalne - zgodnie z przytoczoną wyżej definicją przepisów ustawy Prawo budowlane - może ona wynosić maksymalnie 30% całkowitej powierzchni budynku mieszkalnego.
Zdaniem organu ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów wynika, że pomieszczenia przedmiotowego budynku są udostępniane różnym podmiotom, które prowadzą działalność gospodarczą. W związku z powyższym brak jest przesłanek do wydania zaświadczenia żądanej treści. Powyższe potwierdza również notatka służbowa z 17 grudnia 2019 r.
Organ zaznaczył dodatkowo, że przepisy ustawy przekształceniowej nie przewidują regulacji służących eliminacji z obrotu prawnego zaświadczenia wydanego uprzednio wbrew unormowaniom tej ustawy. Stąd prawidłowo Prezydent [...] w miejsce zaświadczenia z [...] września 2019 r. wydał nowe zaświadczenie z [...] grudnia 2019 r., a następnie postanowieniem z [...] marca 2020 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną, a zatem nie stanowi ani decyzji administracyjnej, ani też postanowienia. Stąd postępowanie, o którym mowa w art. 218 § 2 kpa, ma charakter pomocniczy i w ramach ustawy przekształceniowej nie może prowadzić do uregulowania stanu prawnego nieruchomości i rozstrzygania spornych okoliczności.
E. E., M. E. i L. E. wnieśli skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie zarzucając:
- 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy przekształceniowej z 20 lipca 2018 r., poprzez błędną wykładnię pojęcia "gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe", poprzez uznanie, że grunt zabudowany na cele mieszkaniowe odnosi się do funkcji mieszkaniowej określanej według przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a nie według ustawy przekształceniowej, co w konsekwencji spowodowało, że w stanie faktycznym sprawy, organ błędnie uznał, iż nieruchomość nie jest zabudowana na cele mieszkaniowe, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy;
- 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 3 ustawy przekształceniowej poprzez jego błędne niezastosowanie, gdyż organ wydając postanowienie, uznał, że funkcję mieszkaniową budynku określa się w oparciu o przepisy prawa budowlanego, podczas gdy powołana norma prawna stanowi o określaniu funkcji mieszkaniowej na podstawie danych z rejestru gruntów i budynków, w którym to rejestrze widnieje, że na nieruchomości zlokalizowany jest budynek mieszkalny, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy;
- 3) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 76 w zw. z art. 220 § 1 pkt 2) lit. a) kpa poprzez uznanie za podstawę wydania zaskarżonego postanowienia dowodów wykraczających poza dowody dopuszczalne w trybie zaświadczeniowym, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy przekształceniowej poprzez jego niezastosowanie i wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści;
- 4) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w zw. z art. 1 ust. 1, ust. 2 i art. 4 ust. 3 ustawy przekształceniowej poprzez błędną ocenę całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, tj. ocenę, że budynek zlokalizowany na nieruchomości nie jest budynkiem mieszkaniowym, podczas gdy na podstawie prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego w postaci danych dostępnych w publicznym rejestrze (rejestrze gruntów), organ winien był uznać, że budynek jest mieszkalny które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy przekształceniowej poprzez jego niezastosowanie i wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści;
- 5) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1) w zw. z art. 144 kpa poprzez wydanie błędnego rozstrzygnięcia, tj. utrzymującego w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podczas gdy organ winien był postanowienie organu pierwszej instancji uchylić w całości i wydać rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem skarżących, tj. że prawo użytkowania wieczystego nieruchomości przekształciło się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 2019 r. w prawo własności nieruchomości, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone z uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1741/20 dopuścił dowód zgłoszony przez SKO w [...] w piśmie z [...] grudnia 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, stosownie do art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na tej właśnie podstawie w trybie uproszczonym została rozpoznana skarga wniesiona w niniejszej sprawie.
Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a - poprzedzającego je postanowienia wydanego przez Prezydenta [...] wykazała, że rozstrzygnięcia te naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i wydanie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.
Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U z 2019 r. poz. 506 ze zm.) - zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Stosownie do art. ust. 2 art. 1, przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:
- 1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub
- 2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne,
- 3) lub o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.
W myśl art. 4 ust. 1 ustawy, podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie, wydawane m.in. przez: przez starostę wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej - w przypadku gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa. Terminy wydawania zaświadczeń wskazał ustawodawca w art. 4 ust. 2 ustawy, stwierdzając, że powinno to nastąpić w terminie 4 miesięcy, jeżeli wniosek o wydanie zaświadczenia złożył aktualny właściciel nieruchomości. Zaświadczenie powinno zawierać oznaczenie nieruchomości gruntowej lub lokalowej, według ewidencji gruntów i budynków oraz ksiąg wieczystych prowadzonych dla tych nieruchomości. W zaświadczeniu potwierdza się przekształcenie oraz informuje o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej. Zaświadczenie stanowi podstawę wpisu w dziale III księgi wieczystej roszczenia o opłatę, w odniesieniu do każdoczesnego właściciela nieruchomości (art. 4 ust. 3 i 4 ustawy).
Powodem odmowy wydania zaświadczenia było ustalenie, że znajdujący się na przedmiotowej nieruchomości budynek, przeznaczony według zapisów w ewidencji gruntów i budynków na cele mieszkalne, faktycznie wykorzystywany jest dla prowadzenia działalności gospodarczej. Nastąpiła zatem samowolna zmiana przeznaczenia budynku lub jego części z funkcji mieszkalnej na niemieszkalną. Wobec powyższego, organy uznały, że skoro posadowiony na gruncie budynek, przeznaczony na cele mieszkalne, służy faktycznie celom prowadzonej działalności gospodarczej, a nie celom mieszkalnym, to nie doszło do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w prawo własności.
Sąd powyższego stanowiska organów nie podziela.
Jak wyżej wskazano, przekształcenie potwierdza się w zaświadczeniu wydawanym przez organ administracji publicznej, które stanowi podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy). Wydanie zaświadczenia następuje z urzędu lub na wniosek, o czym stanowi art. 4 ust. 2 ustawy.
W aspekcie procesowym do tego rodzaju postępowania znajdzie zastosowanie tryb, o którym mowa w art. 217 i 218 kpa. Postępowanie to ma jedynie charakter pomocniczy, uproszczony i odformalizowany (zob. wyrok WSA w Krakowie z 16 listopada.2017 r., III SA/Kr 620/17 publik. CBOSA) i nie podlega rygorom pełnego postępowania dowodowego określonych treścią (art. 75, art. 7 kpa). Z powyższych przepisów wynika zatem, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie prowadzi się w pełnym zakresie postępowania dowodowego, nie gromadzi się dowodów ani nie ustala stanu faktycznego sprawy, nie dokonuje się również subsumpcji ustaleń faktycznych do przepisów prawa materialnego. W postępowaniu tym ustala się jedynie, czy na podstawie informacji, którymi organ już dysponuje można potwierdzić fakty lub stan prawny. Tego rodzaju postępowanie ma charakter uproszczony i znacznie mniej sformalizowany niż ogólne postępowanie administracyjne kończące się wydaniem decyzji administracyjnej.
W sprawie o wydanie zaświadczenia nie chodzi o władcze rozstrzyganie o prawach, czy obowiązkach stron (zwłaszcza w kwestiach spornych), ale o potwierdzenie, na skutek żądania osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia, określonych faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (np. z danych zawartych w aktach sprawy). W tym też zakresie organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, jeżeli jest to konieczne, może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (art. 218 kpa).
Zatem, w tego rodzaju sprawach organ nie prowadzi w pełnym zakresie postępowania dowodowego i nie rozstrzyga jakichkolwiek sporów, lecz jedynie wyjaśnia, czy na podstawie danych którymi dysponuje, może potwierdzić fakty lub stan prawny. Z natury tego rodzaju postępowania wynika, że organ wydaje zaświadczenie w oparciu o dane, które znajdowały się w jego zasobach, bez ich przetwarzania. Organ nie może w tym trybie wywołać skutków kształtujących stosunki faktyczne i prawne. Postępowanie o wydanie zaświadczenia składa się z czynności o charakterze materialnotechnicznym zmierzających do wydania aktu o charakterze informacyjnym (zaświadczenia), a nie aktu o charakterze prawnokształtującym (decyzji).
Zatem obowiązkiem organu zaświadczeniowego jest wyłącznie sprawdzenie, w kontekście złożonego wniosku, danych znajdujących się w odpowiednich rejestrach. Zaświadczenie sprowadza się bowiem do prostego przeniesienia danych znajdujących się w posiadaniu organu uprawnionego do jego wydania. Zatem organ nie może badać, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, kwestii dotyczących faktycznego sposobu użytkowania spornego budynku czy ewentualnej samowolnej zmiany sposobu jego użytkowania z funkcji mieszkalnej na niemieszkalną, bowiem tego rodzaju postępowanie wykracza poza zakres postępowania o wydanie zaświadczenia.
Na taki sporny stan faktyczny mający się wyłaniać z dokumentów zgromadzonych w sprawie powoływały się organy, odmawiając wydania zaświadczenia. W ocenie Kolegium, a wcześniej Prezydenta [...], istnieją bowiem wątpliwości co do funkcji budynku posadowionego na gruncie działki ew. nr [...] przy ul. [...], realizowanej na dzień 1 stycznia 2019 r., a tym samym możliwości uznania nieruchomości za zabudowaną na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy przekształceniowej. Z jednej bowiem strony z informacji z rejestru gruntów wynika, że przedmiotowa działka stanowi użytek mieszkaniowy, oznaczony symbolem [...], a wzniesiony na niej budynek zaliczony został wedle Klasyfikacji Środków Trwałych do kategorii "budynków mieszkalnych". Z drugiej zaś z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej prowadzonej przez Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii wynika, że w dniu 1 stycznia 2019 r. nieruchomość stanowiła miejsce wykonywania działalności gospodarczej pod nazwą "[...]" L. E. Ponadto według Krajowego Rejestru Sądowego przedmiotowa nieruchomość została wskazana od [...] lipca 2018 r. jako siedziba Kancelarii Adwokackiej Spółka Partnerska [...] (KRS nr [...]),[...] Sp. z o.o. (KRS nr [...]),[...] Sp. z o.o. (KRS nr [...]) oraz [...] Sp. z o.o. (KRS nr [...]).
Ponadto według danych Głównego Urzędu Statystycznego, dane z wpisu w rejestrze REGON, stan na dzień [...] grudnia 2019 r., wynika, że nieruchomość stanowi również siedzibę Centrum T. "[...]"[...] oraz [...] (wpis wykreślony). Z tych względów organy obu instancji stanęły na stanowisku, że skoro w budynku znajdującym się na gruncie zarejestrowane są działalności gospodarcze, to nie jest on budynkiem mieszkalnym a zatem nieruchomość gruntowa nie spełnia przesłanki z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy. Stanowisko to nie jest poprawne, albowiem art. 1 ust. 2 ustawy nie wyklucza objęcia jej przepisami gruntów zabudowanych budynkami o charakterze mieszanym, mieszkaniowo-usługowym. Okoliczność, że w budynku zarejestrowane są działalności gospodarcze, bądź jest on wskazany jako siedziba spółki prawa handlowego nie niweczy jego podstawowej funkcji mieszkalnej, a tym samym grunty zabudowane takimi budynkami wpisują się w cel ustawy polegający na wspieraniu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych obywateli (zob. Ł. Sanakiewicz, Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów.
Komentarz, Wolters Kluwer 2019 r.). Należy też ponownie podkreślić, że w postępowaniu w przedmiocie wydania zaświadczenia organ nie może badać, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, kwestii dotyczących faktycznego sposobu użytkowania budynku czy ewentualnej samowolnej zmiany sposobu jego użytkowania z funkcji mieszkalnej na niemieszkalną, bowiem tego rodzaju postępowanie wykracza poza zakres postępowania o wydanie zaświadczenia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 2553/19). Dlatego też dopuszczony przez sąd dowód w postaci orzeczeń wydanych przez organy nadzoru budowlanego w 2020 r., a dotyczących wstrzymania użytkowania lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] oraz umorzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego w części dotyczącej lokalu nr [...] i [...], nie ma znaczenia w sprawie dotyczącej wydania zaświadczenia przekształceniowego.
Reasumując, zaskarżone postanowienie, a także poprzedzające je postanowienie Prezydenta [...] wydane zostało z istotnym naruszeniem art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. To z kolei prowadziło do naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy przekształceniowej, poprzez jego niezastosowanie i niewydanie żądanego zaświadczenia, choć w świetle danych ewidencyjnych dostępnych organowi brak było podstaw do kwestionowania spełnienia przez przedmiotową nieruchomość pozytywnych przesłanek przekształcenia, a z akt nie wynika by w stosunku do niej zachodziły okoliczności opisane w art. 3, wyłączające ją spod działania ustawy. To zaś prowadzić musi do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Rozpatrując ponownie sprawę organ, mając na uwadze ocenę prawną sformułowaną w niniejszym wyroku, weźmie pod uwagę dane rejestrowe wskazujące na charakter budynku posadowionego na gruncie działki nr [...].