Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2004 r. nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości drogowej położonej w P., oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2, mającej urządzoną księgę wieczystą Kw nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w P..
Powyższa decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych:
Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ust. l ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm) decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa prawa własności opisanej na wstępie nieruchomości drogowej.
Od w/w decyzji organu wojewódzkiego odwołania złożyli Prezydent Miasta P. i I. P..
Rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej Minister stwierdził, że - zgodnie z normą prawną wynikającą z art. 73 ust. l w/w ustawy z dnia 13 października 1998 r.- nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.
Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa następowało zatem w tym trybie, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie trzy przesłanki:
- - nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego,
- - nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną,
- - nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego.
W niniejszej zaś sprawie w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność Gminy P. na mocy decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1991 r. nr [...] i pozostawała w użytkowaniu wieczystym I. P.. Wobec czego nie została spełniona jedna z przesłanek zastosowania art. 73 ust. l w/w ustawy z dnia 13 października 1998 r., bowiem w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności do przedmiotowego gruntu przysługiwało jednostce samorządu terytorialnego- Gminie P., a tym samym nie było możliwe w tym trybie przejście własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa.
Powyższy pogląd organ poparł powołując się na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 20 maja 2002 r. sygn. akt OPS 1/02, opubl. ONSA 2000/1/17, w której Sąd stwierdził, że przepis art. 73 ust l w/w ustawy z dnia 13 października 1998 r. dotyczy mienia nie należącego do Skarbu Państwa, ani jednostek samorządu terytorialnego.
Powyższa decyzja stała się z kolei przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którą wniosła Gmina P..
Skarżąca wnosząc o uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2004 r. zarzuciła organowi naruszenia art. 73 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. przez dokonanie wadliwej wykładni tego przepisu. Zdaniem Gminy przepis ten może mieć zastosowanie w każdym przypadku, gdy osoba władającego nieruchomością drogową nie jest tożsama z osobą właściciela a nie – jak to wywodziły w sprawie organy obu instancji – jedynie, gdy właścicielami tego rodzaju nieruchomości były podmioty inne niż Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
W związku z powyższym, rozpatrując materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i oceniając podniesione przez skarżącą w skardze zarzuty, Sąd doszedł do przekonania, że nie podważają one legalności zaskarżonej decyzji.
Regulacja prawna zawarta w przepisie art. 73 ust. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną miała na celu dostosowanie stanu prawnego tych nieruchomości, które stanowiąc - z punktu widzenia formalnego - własność prywatną, były w istocie rzeczy drogami publicznymi a więc powszechnie dostępnymi i w zależności od tego czy to Skarb Państwa czy też jednostka samorządu terytorialnego gruntem tym władała, nabycie własności następowało na rzecz jednego z tych dwóch podmiotów. Interpretowanie tego przepisu w sposób w jaki prezentuje to skarżąca wypacza cel jakiemu ta regulacja służy.
W kwestii tej wypowiedział się zresztą Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanej przez Ministra Infrastruktury uchwale z dnia 20 maja 2002 r. sygn. akt OPS 1/02 (ONSA 200/1/17), w której Sąd ten wyraźnie stwierdził, że cytowany wyżej przepis dotyczy mienia nienależącego do Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego a jedynie stającego się z mocy prawa, z powodu zajęcia go pod drogi publiczne, odpowiednio mieniem Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.
Okoliczność, że powyższy pogląd został wyrażony w uzasadnieniu uchwały rozstrzygającej kwestię właściwości organu odwoławczego w sprawach prowadzonych w trybie przepisu art. 73 ust. 1 cytowanej ustawy, w niczym nie umniejsza temu poglądowi ani też nie zniekształca jego treści.
Mając zatem na uwadze, że ustawodawca konstruując w powołanym przepisie przesłanki nabycia prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, odwołał się do stanu faktycznego, który w niniejszej sprawie nie zachodził, nie wszystkie bowiem przesłanki przewidziane w tym przepisie zostały spełnione, gdyż w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomość stanowiła własność Gminy, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co – z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – skutkowało oddaleniem skargi.