Uzasadnienie
Dyrektor Zarządu [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 42 ust. 1 oraz art. 84a ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. 1995 r. Nr 42, poz. 368 z późn. zm.), wydał w dniu [...] czerwca 2004 r. decyzję nr [...], którą orzekł o zwolnieniu przez P. P. wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkującymi osobami zajmowanej osobnej kwatery stałej w S. przy ul. [...] i przekazaniu jej do dyspozycji [...] Oddziału Straży Granicznej do dnia 31 lipca 2004 r.
W uzasadnieniu powyżej określonej decyzji organ pierwszej instancji podał, że ww., imiennym nakazem przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] wydanym przez Kwatermistrza Zastępcę Dowódcy [...] Brygady Wojsk Ochrony Pogranicza w S. w dniu [...] maja 1974 r., została przydzielona osobna kwatera stała w S. przy ul. [...]. Następnie decyzją Dowódcy [...] Brygady Wojsk Ochrony Pogranicza w S. z dnia [...] września 1985 r. nr [...] przyznano P. P. pomoc finansową w formie zaliczki na poczet dodatkowej ulgi. Pomoc finansowa została udzielona na budowę domu jednorodzinnego w S. przy ul. [...]. Po przedstawieniu powyżej opisanego stanu faktycznego, organ przytoczył treść art. 41 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, zgodnie z którym, osoba uprawniona, która otrzymała pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe, udzieloną na podstawie dotychczasowych przepisów, obowiązana jest do zwolnienia zajmowanej kwatery. Organ podał, że P. P. wielokrotnie był wzywany do rozliczenia się z przyznanej pomocy finansowej i zwolnienia zajmowanej osobnej kwatery stałej, ale wezwania te okazały się nieskuteczne.
Od decyzji organu pierwszej instancji P. P. złożył odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w którym podniósł, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i z tego powodu nie jest w stanie dokończyć budowy domu. Wyraził gotowość jego sprzedaży, a uzyskane środki finansowe chciałby przeznaczyć na wykupienie zajmowanego mieszkania, o ile istniałaby taka możliwość.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398) wydał w dniu [...] lipca 2005 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ drugiej instancji podał w uzasadnieniu decyzji, że P. P. pełnił służbę w [...] Brygadzie Wojsk Ochrony Pogranicza w S. W dniu 29 maja 1974 r. otrzymał kwaterę stałą w S. przy ul. [...]. P. P. w dniu 11 września 1985 r. złożył do Dowódcy [...] Brygady Wojsk Ochrony Pogranicza w S. wniosek o przyznanie pomocy finansowej w formie zaliczki na poczet dodatkowej ulgi bezzwrotnej z przeznaczeniem na budowę domu jednorodzinnego w S. przy ul. [...]. Adresat wniosku w dniu 16 września 1985 r. wydał decyzję nr [...], którą przyznał wnioskodawcy przedmiotową pomoc finansową. P. P. uzyskał uprawnienia emerytalne na podstawie ustawy z dnia 23 marca 1983 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin. Był wielokrotnie wzywany do rozliczenia się z otrzymanej kwatery stałej. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398), były żołnierz służby stałej, który nabył prawo do emerytury wojskowej jest obowiązany zwolnić zajmowany lokal m.in. jeżeli otrzymał pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe, udzieloną na podstawie dotychczasowych przepisów. W obowiązujących przepisach brak jest możliwości, aby zważywszy na trudną sytuację finansową P. P. sprawę rozstrzygnąć w sposób odmienny.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi złożonej przez P. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł m.in., że decyzja Dyrektora Zasobów [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2004 r. została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 Kpa, poprzez wskazanie błędnej podstawy prawnej. Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 2 przedmiotowej ustawy, żołnierz służby stałej i osoby wspólnie z nim zamieszkujące są obowiązane przekazać do dyspozycji Agencji lokal mieszkalny, jeżeli żołnierz skorzystał z uprawnień, o których mowa w art.
87. Zdaniem skarżącego przepis ten nie ma w jego sprawie zastosowania, gdyż nie jest żołnierzem w służbie stałej. Jego zdaniem również art. 41 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy nie ma zastosowania, ponieważ stanowi on, że były żołnierz służby stałej, który nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej albo został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed nabyciem prawa do emerytury wojskowej z przyczyn, o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2, jest obowiązany przekazać do dyspozycji
Agencji lokal mieszkalny, jeżeli otrzymał odprawę mieszkaniową. Skarżący takiej odprawy nie otrzymał. Zdaniem skarżącego decyzja została wydana bez podstawy prawnej, a w takiej sytuacji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa ulega ona unieważnieniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odpowiadając na zarzuty podniesione w skardze organ podał, że powołano w podstawie prawnej decyzji przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu na dzień jej wydania tj. 30 czerwca 2004 r. Skarżący natomiast powołuje się na przepisy obecnie obowiązujące. Między wydaniem obu decyzji nastąpiła zmiana przepisów, która jednak nie zmieniła sytuacji prawnej skarżącego i nie uległ zmianie również jej stan faktyczny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że skarżący otrzymał w 1985 r. pomoc finansową w formie zaliczki na poczet dodatkowej ulgi z przeznaczeniem na uzupełnienie wkładu budowlanego.
Po upływie 9 lat, licząc od dnia uzyskania przedmiotowej pomocy finansowej, skarżący w dniu 30 września 1994 r. został po raz pierwszy wezwany przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej do rozliczenia się z otrzymanej pomocy finansowej oraz zdania kwatery stałej znajdującej się w S. przy ul. [...]. Jak wynika z akt sprawy wezwania te były wielokrotnie ponawiane, ale nie doprowadziły one do ugodowego załatwienia sprawy, a w szczególności do zdania przez skarżącego spornej kwatery stałej.
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z poźn. zm.) nadała nowe brzmienie m.in. art. 41 tej ustawy. Ustawa weszła w życie z dniem 1 lipca 2004 r.
Stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 stanowi, że były żołnierz służby stałej, który nabył prawo do emerytury wojskowej lub do wojskowej renty inwalidzkiej albo został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed nabyciem prawa do emerytury wojskowej z przyczyn, o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2, jest obowiązany przekazać do dyspozycji
Agencji lokal mieszkalny, jeżeli skorzystał z uprawnień, o których mowa w art.
- 87. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, odprawa mieszkaniowa nie przysługuje osobom, które otrzymały pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r.
W sprawie bezspornym jest, że skarżący jest byłym żołnierzem służby stałej, który nabył prawo do emerytury wojskowej i otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej w terminie określonym w art. 87 ust. 1 pkt 3 przedmiotowej ustawy.
Analiza powyżej przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że organ wydając zaskarżoną decyzję zasadnie uznał, że na skarżącym ciąży obowiązek zdania kwatery stałej, którą uzyskał na mocy imiennego nakazu wydanego przez Kwatermistrza Zastępcę Dowódcy [...] Brygady Wojsk Ochrony Pogranicza w S. Obowiązek ten wynika z faktu, że skarżący skorzystał z uprawnień, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 3 przedmiotowej ustawy. Natomiast art. 41 ust. 2 tej ustawy nakłada na niego obowiązek określonego zachowania tzn. zdania przyznanej mu kwatery stałej.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze są chybione, a kwestionowane przez skarżącego przepisy, jak najbardziej mają w sprawie zastosowanie i organ zasadnie powołał je w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji.
Mając na względzie powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, orzekł jak w sentencji.