Uzasadnienie
T. J., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z wniosku wynika, że skarżący prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe wraz z [...]. Źródłem utrzymania pozostaje świadczenie emerytalne wnioskodawcy w wysokości [...] zł. [...], z którym skarżący zamieszkuje, pozostaje bez pracy, w związku z czym wnioskodawca uzyskiwane środki przeznacza również na jego utrzymanie. Skarżący według złożonego oświadczenia nie posiada żadnych składników majątkowych oraz oszczędności. Deklarowane wydatki na utrzymanie, nieobejmujące wydatków na żywności, mają wynosić ok. [...] zł. Do wniosku skarżący załączył kopie dokumentów poświadczających wysokość uzyskiwanych dochodów oraz ponoszenie wydatków eksploatacyjnych na mieszkanie.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych został oceniony jako uzasadniony, co wynika z przyjęcia, że sytuacja materialna składającego wniosek nie pozwala mu na poniesienie wydatków związanych z opłaceniem kosztów sądowych w zainicjowanej sprawie kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2016 r. Uwzględnić należało, że wydatek ten nie mógłby zostać pokryty z dochodów pochodzących z otrzymywanego przez skarżącego świadczenia emerytalnego ze względu na to, że ze względu na jego ograniczoną wysokość w całości świadczenie to służy zaspokojeniu podstawowych potrzeb bytowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.