Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 listopada 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 216/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zobowiązał Prezydenta miasta W. do rozpatrzenia wniosku z 15 października 1948 r. o ustanowienie użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. oznaczonej jako "[...]" w części stanowiącej obecne działki ewidencyjne nr [...] - w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Skargą z dnia 6 sierpnia 2015 r. H. Z. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego J. B. wniosła o wymierzenie Prezydentowi miasta W. grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 216/14. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organ nie wydał decyzji, mimo upływu terminu wskazanego przez sąd.
Prezydent miasta W., odpowiadając na skargę wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Na wstępie rozważyć należy kwestię dopuszczalności przedmiotowej skargi, stanowiącej zgodnie z jej treścią skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2014 r. Tryb postępowania w tym zakresie uregulowany jest w art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.
- – dalej ppsa), zgodnie z którym, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Powyższe oznacza, iż warunkiem złożenia skargi w trybie art. 154 § 1 ppsa jest pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik skarżących r. pr. J. B. i pismem z dnia 22 czerwca 2015 r. wezwał organ do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tym samym dochowany został warunek konieczny do złożenia skargi na niewykonanie wyroku Sądu.
W związku z powyższym stwierdzić należy, iż zasadniczą kwestią w przedmiotowej sprawie jest ocena, czy Prezydentowi miasta W. można zarzucić niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2014 r., w którym Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego co do działek nr [...] położonych przy ul. [...] w W. w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność Prezydenta miasta W. miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sądowych wynika, że akta administracyjne zostały zwrócone do organu w dniu 18 lutego 2015 r. (k. 59 akt o sygn. I SAB/Wa 216/14). Z informacji przyznanych przez pełnomocnika skarżącej wynika, że co do trzech działek o numerach [...] zostały już wydane decyzje administracyjne w dniach [...] marca 2015 r. i [...] maja 2015 r. Co do działki nr [...] zostało wydane w dniu [...] września 2015 r. postanowienie o zawieszeniu, zaś co do działki nr [...] – zdaniem pełnomocnika organu nie został wyczerpany tryb zażaleniowy, gdyż działka ta stanowi własność Skarbu Państwa.
Powołując się na piśmiennictwo wskazać należy, iż niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność występuje w przypadku bezskutecznego upływu terminu, ustalonego jak wyżej, wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub czynności. Przy czym podkreślić należy, że tak ustalony termin wyznaczony przez sąd administracyjny jest terminem dodatkowym w stosunku do ustawowego terminu, w jakim sprawa powinna być załatwiona, i z tego względu nie może ulec przedłużeniu w trybie art. 37 § 2 kpa (zob. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 4. Warszawa 2010 r. s. 366). Uwzględniając więc zasadę obliczania terminu wyznaczonego przez sąd do załatwienia sprawy przez organ administracyjny stwierdzić należy, iż organowi w dniu 18 czerwca 2015 r. minął termin do załatwienia sprawy.
Zatem wyrok z dnia 3 listopada 2014 r. nie został wykonany w całości, gdyż co do działki nr [...] zostało wydane w dniu [...] września 2015r. postanowienie o zawieszeniu, zaś co do działki nr [...] nie zostało wydane żadne rozstrzygnięcie. Nie ma przy tym znaczenia kwestia wyczerpania bądź nie trybu zażaleniowego co do działki nr [...], gdyż wyrok z dnia 3 listopada 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 216/14 stał się prawomocny bez jego zaskarżenia i tym samym obowiązuje o takiej treści jaką zawiera. Zatem nie zakończenie w terminie do 18 czerwca 2014 r. całego postępowania oznacza, że żądanie skarżącego o nałożenie grzywny znajduje materialno-prawną podstawę w art. 154 § 1 ppsa. Przepis ten umożliwia wniesienie skargi wraz z żądaniem wymierzenia grzywny organowi, który nie wykonuje wyroku sądu. Omawiany przepis ma charakternie tylko dyscyplinujący, ale i restrykcyjny. Ustawodawca wskazał bowiem wyraźnie, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy, ale już po wniesieniu skargi, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3 ppsa).
Zgodnie z art. 154 § 6 ppsa sąd administracyjny wymierza grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 lutego 2015 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2014 r. (M.P.2015.179) przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2014 r. wyniosło 3783,46 zł. Górną granicą grzywny wymierzonej na podstawie art. 154 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi była w tej sprawie kwota 37 834 zł. Możliwość wymierzenia grzywny w określonym wyżej przedziale pozwala Sądowi na miarkowanie jej wysokości w szczególności w zależności od stopnia winy organu w niewykonaniu wyroku albo nie wydaniu aktu lub nie dokonaniu czynności.
Ta zaś po części zależy także od skomplikowania nie tylko stanu faktycznego, ale także prawnego sprawy. Ustalając wysokość grzywny Sąd zważył, ze wyrok został w większej części już wykonany (co do czerech działek) oraz miał na względzie długość przekroczenie terminu. W tych okolicznościach Sąd uznał, że wystarczająco represyjną jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 500 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wymiar orzeczonej grzywny jest także adekwatny z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy (5 miesięcy) wyznaczonego wyrokiem.
Sąd działając na podstawie art. 154 § 1 w związku z art. 154 § 6 ppsa orzekł jak w wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.