Uzasadnienie
Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z 17 maja 2017 r. nr [...] wymierzająca T. S. karę pieniężną w wysokości [...] zł za niezaprzestanie prowadzenia bez zezwolenia, w ramach działalności gospodarczej pod firmą [...]" T. S. placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku pod nazwą: Rodzinny Dom Opieki "[...]", znajdującej się w Z. przy ul. [...].
Z ustaleń organy wynika, że w dniu 18 listopada 2016 r. w przedmiotowej placówce została przeprowadzona kontrola, z której wynika, że w placówce tej nadal jest przeprowadzana działalność o charakterze całodobowej, z zakwaterowaniem, opieki nad osobami w podeszłym wieku, przewlekle chorymi lub niepełnosprawnymi bez wymaganego prawem zezwolenia.
W sprawie prowadzenia tej placówki bez wymaganego prawem zezwolenia Wojewoda [...] wymierzył T. S. karę pieniężną [...] zł decyzją z [...] kwietnia 2008 r. Pomimo tego Skarżący nie zaprzestał prowadzenia placówki, ani nie przywrócił stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami uzyskując zezwolenie. Wobec tego Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2012 r. wymierzył T. S. karę pieniężną w wysokości [...] zł. Pomimo wymierzenia dwóch kar pieniężnych Strona w dalszym ciągu nie zaprzestała prowadzenia placówki, co zostało stwierdzone w czasie doraźnej kontroli przeprowadzonej 18 listopada 2016 r. Wobec powyższego Wojewoda [...] prawidłowo zastosował normę przepisu 130 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej.
W skardze na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej T. S. zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej kpa) przez niedokładne przeanalizowanie dowodów w postaci pism złożonych przez skarżącego do akt sprawy wskazujących iż skarżący ubiega się o zezwolenie na prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku i tym samym nie uwzględnienia wniosku o zawieszeniu postępowania do czasu otrzymania pozwolenia na użytkowanie dobudowanej części nieruchomości.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 930 ze zm.). Zgodnie z art. 67 ust. 1 tej ustawy, działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom chorym, niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, może być prowadzona po uzyskaniu zezwolenia wojewody.
W sprawie jest bezsporne, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji T. S. prowadził placówkę o jakiej mowa w przedstawionym wyżej przepisie i nie posiadał na prowadzenie tej placówki stosownego zezwolenia wojewody. Z akt sprawy wynika, że działalność tą beż zezwolenia wojewody Skarżący prowadzi od kilkunastu lat, za co już wcześniej została mu wymierzona dwukrotnie kara pieniężna. Pierwszy raz decyzją Wojewody [...] z [...] kwietnia 2008 r. w wysokości [...] zł i drugi raz decyzją Wojewody [...] z [...] listopada 2012 r. w wysokości [...] zł. Pomimo wymierzenia dwóch kar pieniężnych Skarżący nie zaprzestał prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, znajdującej się w Z. przy ul. [...]. Konsekwencją takiego postępowania jest wymierzenie przez organ kary w wysokości [...] zł stosownie do art. 130 ust. 4 powołanej ustawy.
Zgodnie bowiem z tym przepisem, kto po uprawomocnieniu się decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia wojewody placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, nie zaprzestał jej prowadzenia, podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł. Przepis ten zawiera bezwzględny nakaz nałożenia przez organ kary pieniężnej we wskazanej wysokości. Nie pozostawia on organowi nawet marginesu uznaniowości tak co do możliwości obowiązku wymierzenia kary pieniężnej, jak i jej wysokości. Tak więc organ, po stwierdzeniu w czasie kontroli przeprowadzonej w dniu 18 listopada 2016 r. przez upoważniony zespół inspektorów w Rodzinnym Domu Opieki "[...]", znajdującej się przy ul. [...] w Z., że placówka ta prowadzona jest bez przewidzianego prawem zezwolenia wojewody, obowiązany był wymierzyć karę pieniężną, a z uwagi na to, że po uprawomocnieniu się decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za to samo T. S. nie zaprzestał prowadzenia tej placówki podlegał on karze pieniężnej w wysokości [...] zł. Konstrukcja tego przepisu przewiduje, że dla wymierzenia kary pieniężnej przez organ obligatoryjnie wystarczy sam fakt stwierdzenia prowadzenia placówki bez zezwolenia.
Żadne inne okoliczności, w tym powody braku zezwolenia, nie mają znaczenia i organ innych okoliczności nie bada. Dlatego też niezasadnie Skarżący zarzuca w skardze, że organ nie uwzględnił faktu, że Skarżący ubiega się o zezwolenie na prowadzenie placówki i nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania do czasu otrzymania zezwolenia.
Na rozprawie sądowej 20 marca 2018 r. Skarżący złożył do akt sprawy potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2018 r. nr [...] zezwalającej T. S. na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia przedmiotowej placówki pod nazwą "[...]" w Z, przy ul. [...], na czas nieokreślony (k.32). Zezwolenie objęte tą decyzją zostało udzielone już po wydaniu zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji co dowodzi jeszcze dodatkowo, że w dacie wydania decyzji wymierzającej karę pieniężną za prowadzenie placówki bez zezwolenia skarżący takiego zezwolenia nie posiadał. Późniejsze uzyskanie zezwolenia nie powoduje anulowania kar pieniężnych za prowadzenie placówki bez zezwolenia, orzeczonych ostatecznymi decyzjami, gdyż takiej możliwości nie przewiduje powołana w sprawie ustawa. Dlatego złożona na rozprawie decyzja pozostaje bez wpływu na ocenę zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Tę zaś, ze względów wyżej wymienionych, Sąd uznaje za zgodną z prawem, co czyni skargę bezzasadną.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.