Uzasadnienie
Wojewoda [...], decyzją z [...] lipca 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] czerwca 2011 r. nr [...] orzekającą o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, stanowiącą własność Miasta W., zajętą pod drogę publiczną ulicę [...] w wysokości [...] zł i przyznania odszkodowania za łączny udział 6/9 części tj. kwoty [...] zł na rzecz M.K., T.K., M.K. i J.K. w kwotach odpowiadających wysokości ich udziałów oraz o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania odszkodowania na rzecz L.K. i odmowie uwzględnienia wniosku D.S..
Z ustaleń organu wynika, że Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2005 r. stwierdził nabycie przez Powiat [...] z mocy prawa z dniem 1.01.1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy [...] w W., oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...]. Pismem z 10 marca 1997 r. P.K., działając w imieniu własnym oraz na rzecz współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...], wniósł o ustalenie wysokości odszkodowania oraz jego zapłatę za przedmiotową działkę, którą ponowił pismem z 20 lutego 2003 r. Spadek po jednym ze współwłaścicieli działki – M.K. nabyła z mocy ustawy L.K., J.K. i M.K.. Do wniosku z 20 lutego 2003 r. zostało dołączone pełnomocnictwo udzielone przez L.K. P.K. aktem notarialnym z [...].01.1997 r. Spadek po L. K. nabyła na mocy testamentu D.S..
Przytaczając treść przepisu art. 73 ust. 1 i 4 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną organ stwierdził, że wniosek P.K. z 10 marca 1997 r. dotyczący ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną działkę pod ul. [...] został złożony z pominięciem terminu określonego w art. 73 ust. 4 powołanej ustawy, gdyż został złożony przedwcześnie i nie mógł wyzwolić skutków prawnych. D.S. wniosek w sprawie ustalenia odszkodowania złożyła dopiero za pośrednictwem pełnomocnika P.K., w dniu 6 sierpnia 2008 r.. Słusznie zatem, w ocenie organu odwoławczego, Prezydent W. odmówił uwzględnienia wniosku D.S. z 6 sierpnia 2008 r. jako złożonego po ustawowym terminie.
Skoro L.K. zmarła [...] marca 1997 r., to również słusznie organ I instancji umorzył postępowanie w stosunku do tej osoby.
Na potrzeby przedmiotowego postępowania administracyjnego został w dniu 30 grudnia 2010 r. sporządzony operat szacunkowy przez rzeczoznawcę majątkowego Z.K.. Wartość rynkowa działki, na którą przyznane zostało odszkodowanie, została określona na podstawie tego operatu.
W skardze na decyzję Wojewody [...] D.S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in., że zaskarżona decyzja nie odnosi się do odwołania złożonego przez P.K., odmowa przyznania odszkodowania na rzecz skarżącej nie znajduje uzasadnienia prawnego a odszkodowanie za przejętą nieruchomość powinno odpowiadać uzyskanej ze sprzedaży cenie rynkowej i wysokości w odniesieniu do każdego ze współwłaścicieli kwotę [...] zł.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Od decyzji Prezydenta W. z [...] czerwca 2011 r., w terminie przewidzianym w art. 129 § 2 kpa, odwołanie wnieśli uczestnicy postępowania D.S. i M.K..
Organ I instancji, nie czekając aż upłynie termin do wniesienia odwołania dla pozostałych stron postępowania, odwołanie to wraz z aktami sprawy przekazał do organu odwoławczego, który niezwłocznie, bo już [...] lipca 2011 r. wydał decyzję po rozpatrzeniu tego odwołania (odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu odwoławczego 15 lipca 2011 r.). Natomiast ostatniego dnia terminu na wniesienie odwołania tj. 11 lipca 2011 r. do organu I instancji wpłynęło odwołanie uczestnika P.K., które do organu odwoławczego zostało doręczone w dniu 27 lipca 2011 r., a więc już po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy. Sytuacja ta doprowadziła do takiego stanu, że odwołanie P.K., które zostało przez niego wniesione w ustawowym terminie w ogóle nie zostało rozpatrzone przez organ odwoławczy i decyzja tego organu zapadła bez odniesienia się do tego odwołania.
Zatem w toku postępowania odwoławczego doszło do naruszenia przez organ I instancji art. 133 kpa, gdyż organ ten przesłał odwołanie P.K. z przekroczeniem terminu określonego w tym przepisie. Odwołanie wpłynęło do organu 11 lipca 2011 r. Nie jest wiadome z akt sprawy, kiedy zostało wysłane do organu odwoławczego, ale pismo przewodnie nosi datę 22 lipca 2011 r. czyli zostało sporządzone jedenaście dni po wpłynięciu odwołania. Nierozpatrzenie odwołania P.K. i wydanie decyzji przez organ II instancji doprowadziło do naruszenia zasad procesowych określonych w art. 7, 8, 10 § 1 kpa oraz art. 127 § 1 kpa.
Powyższe uchybienia procesowe mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.
Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy rozpatrzy wszystkie odwołania wniesione zgodnie z obowiązującymi przepisami, a więc również odwołanie P.K.. Dopiero rozważenie wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniach pozwoli organowi odwoławczemu na właściwą ocenę zaskarżonej decyzji organu I instancji jak i rozstrzygniętej nią istoty sprawy.
Z uwagi na to, że z powyższych względów, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie przeprowadzić postępowanie odwoławcze i wydać nową decyzję, Sąd nie badał prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji pod względem merytorycznym.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.