Uzasadnienie
J. R., W. R. i I. E. złożyli skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2012r. (sygn. akt I SAB/Wa 373/12) uwzględniającego skargę na bezczynność. Skarżący wnosili o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny w maksymalnej wysokości przewidzianej w przepisie art. 154 §6 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Prezydent W. wnosił o oddalenie skargi.
Przed Prezydentem W. prowadzone jest - z wniosku dawnych właścicieli - postępowanie administracyjne o przyznanie odszkodowania za nieruchomość ozn. "[...]", zgodnie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Przedmiotowa nieruchomość została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Na mocy art. 1 tego dekretu ww. grunt przeszedł na własność gminy m.st. Warszawy, a następnie na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy Państwowej (Dz. U. z 1950 r. Nr 14, poz. 130), stał się własnością Skarbu Państwa.
Prawomocnym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2012 roku sygn. akt I SAB/Wa 373/12 wydanym w wyniku skargi na bezczynność Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za działkę nr [...] położoną w W. w rejonie ul. [...], [...] i [...] wydzielonej z nieruchomości "[...]" w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy.
Akta wraz z prawomocnym wyrokiem wpłynęły do Urzędu w dniu 8 marca 2012 roku. Pismami z dnia 18 kwietnia 2013 r., 6 maja 2013 r. oraz 3 czerwca 2013 r. adw. R. N. reprezentujący J. R., W. R. i I. E. wezwał Prezydenta W. do wykonania ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Pismem z dnia 12 lipca 2013 r. pełnomocnik stron został poinformowany o przyczynach niedotrzymania terminu oraz o przewidywanym terminie zakończenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Należy podzielić stanowisko skarżących, że zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie organ nie może tłumaczyć swojej bezczynności trudnościami wynikającymi z dużej liczby spraw pozostających do rozpoznania, brakiem etatów czy też środków pieniężnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 451/12). Ponadto, wskazać należy, iż niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność występuje w przypadku bezskutecznego upływu terminu, ustalonego jak wyżej, wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub czynności. Przy czym podkreślić należy, że tak ustalony termin wyznaczony przez sąd administracyjny jest terminem dodatkowym w stosunku do ustawowego terminu, w jakim sprawa powinna być załatwiona, i z tego względu nie może ulec przedłużeniu w trybie art. 37 § 2 k.p.a. (zob. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 4. Warszawa 2010r. s. 366).
Akta wraz z prawomocnym wyrokiem wpłynęły do Urzędu w dniu 8 marca 2012 roku. Uwzględniając zasadę obliczania terminu wyznaczonego przez sąd do załatwienia sprawy przez organ administracyjny stwierdzić należy, iż organowi w dniu 8 maja 2012r. minął termin do załatwienia sprawy. Nie zakończenie w tym terminie postępowania w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość oznacza, że żądanie skarżącej o nałożenie grzywny znajduje materialno-prawną podstawę w art. 154 § 1 ppsa. Przepis ten umożliwia wniesienie skargi wraz z żądaniem wymierzenia grzywny organowi, który nie wykonuje wyroku sądu, a więc pozostaje w bezczynności po wyroku sądu uwzględniającym skargę na bezczynność lub po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Omawiany przepis ma charakter nie tylko dyscyplinujący, ale i restrykcyjny. Ustawodawca wskazał, bowiem wyraźnie, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy, ale już po wniesieniu skargi, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3 ppsa).
Zgodnie z art. 154 § 6 ppsa sąd administracyjny wymierza grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Możliwość wymierzenia grzywny w określonym wyżej przedziale pozwala Sądowi na miarkowanie jej wysokości w szczególności w zależności od stopnia winy organu w niewykonaniu wyroku albo nie wydaniu aktu lub nie dokonaniu czynności. Ta zaś po części zależy także od skomplikowania nie tylko stanu faktycznego, ale także prawnego sprawy. Jak wynika z odpowiedzi na skargę i z akt sprawy, a także z akt sprawy I SAB/Wa 373 /12 (patrz w tej sprawie uzasadnienie wyroku z 18 grudnia 2012r.), sprawa wynikająca z ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość jest skomplikowana. Ustalając wysokość grzywny Sąd wziął zatem pod uwagę fakt, że sprawa odszkodowań za tzw. grunty warszawskie jest bardzo skomplikowana pod względem historycznym, prawnym i finansowym.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wystarczającą grzywną - stanowiącą skutek niewykonania wyroku - będzie grzywna w wysokości 1000 zł. Należy w tym miejscu zauważyć, że sąd nie ocenia w postępowaniu prowadzonym na podstawie art.154 ppsa skuteczności i długości trwania postępowania administracyjnego, bo te kwestie były już przedmiotem badania w sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 373/12. Przedmiotem badania sądu w przedmiotowej sprawie jest jedynie kwestia niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność. Dlatego też- zdaniem sądu - nie było podstaw do wymierzania grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 154 § 1 w związku z art. 154 § 6 ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.