Uzasadnienie
S. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 18 czerwca 2024 r., nr DSZ-V.4321.3.221.2024.MJ utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 8 marca 2024 r., nr WP-XIV.9950.13.001323.2021 o odmowie przyznania zasiłku rodzinnego na dziecko M. W. w okresie od 1 listopada 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. w formie dodatku dyferencyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 r. skarżąca cofnęła skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 18 czerwca 2024 r. Jednocześnie oświadczyła, że świadczenie za wskazany w decyzji okres zostało wypłacone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej: p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z treści powołanego przepisu wynika, że strona skarżąca jest dysponentem skargi i sąd powinien uwzględnić oświadczenie o braku zamiaru dalszego popierania skargi, o ile nie stwierdzi wystąpienia przesłanek negatywnych wskazanych w art. 60 p.p.s.a.
Cofnięcie skargi w niniejszej sprawie nie stanowi obejścia prawa ani nie prowadzi do utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.