Uzasadnienie
J. R., W. R. i I. E., reprezentowani przez adw. R. N., skargą z 11 czerwca 2013 r. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 grudnia 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 372/12.
Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku J. R. z 27 maja 2010 r. o przyznanie odszkodowania za działkę nr [...], położoną w W. w rejonie ul. [...],[...] i [...], wydzieloną z nieruchomości hip. pod nazwą "[...] – w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.
Z uzasadnienia skargi wynika, że termin wyznaczony przez Sąd nie został przez organ dotrzymany. Z uwagi na powyższe skarżący pismem z 3 czerwca 2013 r. wezwali Prezydenta W. do wykonania prawomocnego wyroku z 18 grudnia 2012 r. Skarżący podkreślili także, że termin wyznaczony przez Sąd nie może ulec przedłużeniu w trybie art. 36 § 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. stwierdził, że pismem z 12 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżących został poinformowany o przyczynach niedotrzymania terminu oraz przewidywanym terminie zakończenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W. grzywny.
Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 grudnia 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 372/12 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za działkę nr [...], położoną w W. w rejonie ul. [...],[...] i [...], wydzieloną z nieruchomości hip. pod nazwą "[...] – w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.
Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu, wpłynęły do organu 7 marca 2013 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania organu przez skarżących do wykonania prawomocnego wyroku, Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy objętej przedmiotowym wnioskiem.
Skoro zaś Prezydent W. w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z 18 grudnia 2012 r. sprawy nie załatwił, a wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do rozstrzygnięcia sprawy, ale i do dokonania tego w określonym w nim terminie, to w tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów – niezależnie od tego, czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.
Zgodzić się wreszcie należy ze skarżącymi, że ustalony wyrokiem Sądu termin załatwienia sprawy nie podlegał przedłużeniu na zasadach określonych w art. 36 § 2 k.p.a. Tym samym wyznaczenie przez organ (pismem z 12 lipca 2013 r.), w oparciu o tę regulację, kolejnego terminu załatwienia sprawy nie uwalnia go od zarzutu niewykonywania wyroku.
W realiach niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, iż wystarczająco represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 500 zł, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 p.p.s.a.