Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.,nr [...], o odmowie przyznania pomocy finansowej w październiku 2013 r.
Od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, nie zgadzając się z treścią zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie z dnia 2 września 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że odwołanie M. S. wpłynęło bezpośrednio do Kolegium i zostało złożone osobiście przez odwołującego się w kancelarii Kolegium.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 119 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływana dalej jako: "Ppsa") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania.
Zgodnie z art. 134 Kpa organ odwoławczy w drodze postanowienia stwierdza uchybienie przez stronę terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Warunkiem bowiem skuteczności wniesienia przez stronę odwołania jest zachowanie czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania od dnia doręczenia decyzji stronie, określonego w art. 129 § 2 Kpa. Organ odwoławczy jest zatem zobowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie od kwestionowanej przez stronę decyzji zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie, a w przypadku uchybienia terminu - do stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. Rozpoznanie bowiem odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony na wniosek strony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 Kpa) (wyrok NSA z 18 listopada 1999 r., sygn. akt I SA 330/99, Lex nr 48749).
W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że decyzja organu pierwszej instancji została skarżącemu doręczona w dniu 27 grudnia 2013 r., co znajduje potwierdzenie w załączonym do akt sprawy zwrotnym poświadczeniu jej odbioru. Decyzja zawierała pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania. Termin czternastodniowy do wniesienia odwołania upłynął w dniu 10 stycznia 2014 r. Skarżący natomiast złożył odwołanie osobiście w organie odwoławczym w dniu 13 stycznia 2013 r., co wynika z treści pisma Kolegium z dnia 2 września 2014 r. oraz z umieszczonej na odwołaniu skarżącego prezentaty organu odwoławczego wskazującej datę wpływu pisma – 13 stycznia 2014 r. oraz adnotacji tego organu "doręczono osobiście".
Tym samym należało uznać, że odwołanie zostało wniesione z przekroczeniem czternastodniowego ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący wniósł prośbę do właściwego organu administracji o przywrócenie mu uchybionego terminu do wniesienia odwołania (art. 58 § 1 Kpa).
Z powyższego wynika, że w sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 134 Kpa do stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia przez stronę terminu do wniesienia odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu pierwszej instancji. Oznacza to, że weryfikacja takiej decyzji w postępowaniu odwoławczym nie jest możliwa, czego bezzasadnie domaga się w skardze strona skarżąca.
Mając powyższe na uwadze należało uznać, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.
W ponownym postępowaniu organ uwzględni wytyczne zawarte w niniejszym wyroku i zastosuje tryb określony w art. 134 Kpa.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 Ppsa w zw. z art. 119 pkt 1 i art. 120 Ppsa, orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.