Uzasadnienie
A. D. wniósł w dniu 19 września 2011 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1806/10 w sprawie ze skargi dotyczącej skargi Z. D. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przekazania zażalenia według właściwości. Z akt sprawy wynika jednakże, iż A. D. nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżonym postanowieniem, które to postanowienie nie zostało mu doręczone. Postępowanie administracyjne dotyczyło bowiem przekazania zgodnie z właściwością zażalenia Z. D. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. dotyczącego wniosku Z. D. o przyznanie zasiłku stałego, celowego i okresowego na leczenie, opiekę i rehabilitację. Zatem w niniejszej sprawie, zainicjowanej skargą Z. D., opatrzoną sygn. akt I SA/Wa 1806/10 A. D. również nie był stroną postępowania ani też nie był pełnomocnikiem strony tego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 285a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: "p.p.s.a.") skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Powyższe oznacza, że przedmiotem tego rodzaju skargi może być wyłącznie prawomocne orzeczenie.
Ponadto zgodnie z treścią art. 175 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 285f § 3 p.p.s.a. tego rodzaju skargę sporządzić powinien adwokat lub radca prawny. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie sporządzona osobiście przez A. D. skarga z dnia 19 września 2011 r. wniesiona została w stosunku do zarządzenia od którego środek taki nie przysługuje. Ponadto kolejną wadą prawną, skutkującą odrzuceniem przedmiotowej jest jej osobiste sporządzenie przez A. D., który nie jest radcą prawnym, ani adwokatem. Dodatkowo zauważyć należy, że ze skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wystąpić może jedynie strona postępowania zakończonego tym orzeczeniem.
Zatem legitymacja do złożenia skargi stanowi podstawową przesłankę jej dopuszczalności. Przy czym o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Wobec czego stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialno - prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu.
Zatem wystąpienie po stronie skarżącego A. D. negatywnej przesłanki w postaci braku interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu zakończonym postanowieniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] powoduje że nie posiada on uprawnień do bycia stroną przedmiotowego postępowania sądowego zainicjowanego skargą na w//w rozstrzygniecie organu. W tym stanie rzeczy już z tego tylko powodu wniesiona przez niego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1806/10 jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, niezależnie od innych wyżej wymienionych wad prawnych jakimi jest ona obarczona.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 285a § 1 i § 2, art. 285l w związku art. 178 oraz art. 285f § 3 w związku z art. 175 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.