Uzasadnienie
Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. postanowieniem z [...] czerwca 2013 r.nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] marca 2013 r. nr [...] wstrzymujące z urzędu wykonanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] orzekającej o ustaleniu i wypłacie odszkodowania za część nieruchomości o pow. [...] ha z nieruchomości oznaczonej poprzednio jako parcela katastralna [...]kat. [...]b. gm. kat. [...].
Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że Wojewoda [...], pismem z [...]. 03.2013 r., zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2012 r. i zaskarżonym postanowieniem z [...].03.2013 r. wstrzymał z urzędu wykonanie tej decyzji. Zażalenie na postanowienie z [...].03.2013 r. wniósł A. C. Wojewoda [...], decyzją z [...] maja 2013 r. stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z [...].01.2012 r.
Organ Administracji Przytoczył treść przepisu art. 159 § 1 pkt 1 k.p.a. i wskazał, że w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo obarczenia decyzji Starosty [...] z [...].01.2012 r. wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., w konsekwencji zachodzi okoliczność uzasadniająca zastosowanie art. 159 § 1 k.p.a. i wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...].
W skardze na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej A. C. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] z [...].01.2012 r. jako niezgodnych z prawem, a w szczególności z treścią prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2002 r. oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 2008 r. i 2012 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona, gdyż postanowienia organów obu instancji są zgodne z prawem.
Zgodnie z treścią art. 159 § 1 k.p.a., który to przepis stanowi podstawę prawną postanowienia wydanego przez organ I instancji, organ administracji publicznej właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymania z urzędu lub na żądanie strony wykonania decyzj, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przepis ten wymienia tylko jedną przesłankę wstrzymania wykonania decyzji, jaką jest istnienie wady powodującej nieważność decyzji. W dacie wydania zaskarżonego postanowienia organowi znana już była treść decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2012 r. Decyzja ta w sposób dostateczny uprawdopodobniła, że decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2012 r. dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 k.p.a., co stanowi wystarczającą przesłankę wstrzymania wykonania takiej decyzji na podstawie art. 159 § k.p.a. Inne okoliczności nie podlegają badaniu w postępowaniu o wstrzymanie wykonania decyzji.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.