Uzasadnienie
L.S., pismem z dnia [...] października 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 - dalej zwanej "k.p.a"), postępowanie administracyjne (w tym tzw. postępowanie nadzwyczajne do którego można zliczyć postępowanie wznowieniowe) jest dwuinstancyjne.
W myśl zaś art. 127 § 3 k.p.a od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Na mocy natomiast art. 144 k.p.a, taki sam środek odwoławczy przysługuje stronie niezadowolonej z podjętego przez organ postanowienia.
Stosownie z kolei do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z powołanych regulacji wynika zatem, że przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego może być orzeczenie organu administracji publicznej (decyzja, postanowienie) wydane po rozpoznaniu stosownego środka zaskarżenia (zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) służącego w danym postępowaniu administracyjnym. Skarga na decyzję (postanowienie) wydaną w pierwszej instancji jest zaś niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia L.S. jest postanowienie SKO w [...] z dnia [...] września 2015 r., mocą którego organ, stosując między innymi art. 149 § 3 k.p.a, odmówił wznowienia wnioskowanego przez L.S. postępowania. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie jest postanowieniem wydanym w pierwszej instancji, od którego służył stronie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 w zw. z art. 144 kpa), a dopiero w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. Skarga L.S. wniesiona na przedmiotowe postanowienie jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Na marginesie zauważyć trzeba, że pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest nieprawidłowe, wskazuje bowiem, że postanowienie jest ostateczne i nie służy na nie zażalenie. Mając zatem na uwadze zasadę wyrażoną w art. 112 k.p.a, że błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała, skarżący może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, iż uchybienie terminu do złożenia wniosku nastąpiło bez jego winy.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.