Uzasadnienie
M. W. wniósł w dniu [...] sierpnia 2010 r. skargę na uchwałę Zarządu [...] [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] odmawiającą umieszczenia go na liście osób zakwalifikowanych do najmu lokalu położonego w [...] przy ul. [...] [...] m [...].
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że powyższą uchwałą Zarząd [...] [...] – [...] odmówił mu prawa do najmu lokalu, w którym zamieszkiwał od 2002 r. wraz z dziadkiem J. W., który był jego najemcą i zmarł [...] stycznia 2010 r.
W piśmie z dnia [...] maja 2010 r. Urząd [...] [...] poinformował skarżącego, że nie spełnia on kryteriów wynikających z § [...] uchwały Rady m. [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy.
Zdaniem skarżącego odmowa organu jest nieuzasadniona, ponieważ zapis § [...] powołanej uchwały ma na celu ochronę osób bliskich, a on do nich należy i wobec tego spełnia wymagane tym przepisem wymogi. Skarżący przyznaje, że wprawdzie zameldowany w tym lokalu jest dopiero od 2003 r., ale faktycznie mieszkał tam od 2002 r., co wykazał zeznaniem świadków E. K. i E. D., których organ nie przesłuchał i nie wziął też pod uwagę ich oświadczeń.
Ponieważ wystąpienie skarżącego o zmianę zaskarżonej uchwały zostało załatwione odmownie, dlatego też wnosi o jej uchylenie z powodu naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że skarżący złożył wniosek o zawarcie umowy najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w W. po zgonie najemcy J. W., który był nie jego dziadkiem lecz bratem jego dziadka M. W. Wydział Zasobów Lokalowych [...] [...] w dniu [...] października 2010 r. wyraził wprawdzie zgodę zmarłemu najemcy na użyczenie części lokalu na rzecz skarżącego na czas nieokreślony, jednak M. W. w lokalu tym nigdy się nie zameldował i nie zamieszkał na stałe, nie prowadził też razem ze zmarłym najemcą wspólnego gospodarstwa domowego przez co najmniej 7 lat, co wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.
Lokal, o który ubiega się skarżący posiada wspólny korytarz z lokalem nr [...] i składa się z [...] pokoju oraz kuchni o powierzchni mieszkalnej [...] m2, a użytkowej [...] m2. Wniosek skarżącego został rozpatrzony negatywnie przez Komisję Mieszkaniową z powodu nie zamieszkiwania na stałe ze zmarłym najemcą i nie prowadzenia z nim wspólnego gospodarstwa domowego oraz z uwagi na to, że nie należy on do kręgu osób wymienionych w § [...] uchwały Rady m.[...] z dnia [...].07.2009 r.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie jednak Sąd wyjaśnia, że wniosek skarżącego zawarty w petitum skargi tj. o uchylenie zaskarżonej uchwały nie znajduje formalnej podstawy w obowiązujących przepisach prawa, ponieważ skarga wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały lub orzeczeniu o jej niezgodności z prawem, co wynika z art. 94 powyższej ustawy.
Zaskarżona uchwała Zarządu [...] [...] jest aktem z zakresu administracji publicznej o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ppsa (por. uchwałę składu 7 sędziów NSA z 21.07.2008 r. I OPS 4/08 LEX 400065), podlega więc kontroli sądowoadministracyjnej.
Z akt postępowania wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą poprzez jej zmianę pismem z dnia [...].06.2010 r., tym samym wyczerpał tryb wynikający z art. 52 § 4 ppsa.
Zarząd [...] [...] m.[...] nie znalazł podstaw do zmiany uchwały uznając, że nie narusza ona obowiązującego prawa. Skarga została wniesiona z zachowaniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 2 ppsa.
Przechodząc do oceny zasadności skargi, należy zauważyć, że podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowi § [...] uchwały Rady m. [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m. [...]. Powyższy przepis w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały stanowił, że z osobami, które pozostały w lokalu po śmierci najemcy, a nie wstąpiły w stosunek najmu w trybie art. 691 kodeksu cywilnego lub pozostały w tym lokalu po opuszczeniu go przez najemcę, może zostać zawarta umowa najmu zajmowanego lokalu, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki: osoby te zamieszkiwały z najemcą lokalu za zgodą właściciela i prowadziły wraz z nim wspólne gospodarstwo domowe przez okres co najmniej ostatnich 7 lat, zajmowana powierzchnia mieszkalna lokalu nie przekracza 15 m2 na każdą uprawnioną osobę, a w przypadku gospodarstwa jednoosobowego 30 m2, osoby te nie zalegają z opłatami za korzystanie z lokalu, przy czym warunek ten uważa się za spełniony również w przypadku występowania zaległości, jeżeli zostało podpisane i jest realizowane porozumienie o spłacie zadłużenia, osoby te osiągają dochód nieprzekraczający 160% minimum dochodowego (tj. 160% minimum dochodowego dla gospodarstw wieloosobowych – 1808,10 zł na osobę, a dla gospodarstw jednoosobowych – 2486,14 zł).
Przy czym do osób o których mowa wyżej zalicza się: małżonka najemcy, zstępnych (dzieci, wnuki), wstępnych (rodzice, dziadkowie), pasierbów, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów.
M. W. uważa, że naruszenie jego interesu prawnego spowodowało nieuwzględnienie przez organ jego wniosku o umieszczenie go na liście osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w W. przy ul. [...] [...].
Zdaniem Sądu stanowisko skarżącego nie jest zasadne.
Z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy, wbrew twierdzeniu skarżącego wynika bowiem bezspornie, że skarżący nie spełnił jednego z warunków wynikającego z treści § [...] uchwały Rady m. [...] z dnia [...] lipca 2009 r., a mianowicie wspólnego zamieszkiwania wraz z najemcą lokalu przez okres 7 lat i prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego.
Sam skarżący, przesłuchany w charakterze strony w Wydziale Zasobów Lokalowych Urzędu [...] [...] w dniu [...].04.2010 r. zeznał, że zmarły najemca J. W. był bratem jego dziadka, a on zamieszkał razem z nim w 2004 r. i nie prowadził z nim wspólnego gospodarstwa domowego, nie był też zameldowany na [...], ponieważ był zameldowany w mieszkaniu rodziców przy ul. [...] [...] m [...] na G. Skarżący zeznał wówczas także, że nie wie w jakiej przychodni leczył się J. W. i w którym szpitalu zmarł. Natomiast przesłuchana w charakterze świadka córka najemców lokalu nr [...] (mającego wspólny korytarz z lokalem nr [...]) A. S. zeznała, że J. W. sąsiad jej rodziców od śmierci swojej żony mieszkał sam, nikt go nie odwiedzał, a wszystkie święta spędzał samotnie lub czasem z jej rodzicami. Był on osobą samodzielną, a poważnie zachorował 2 tygodnie przed śmiercią. Dopiero po śmierci J. W. ktoś wprowadził się i zaczął remont.
Z powodu treści zeznań samego skarżącego organ uznał za zbędne przesłuchanie wskazanych przez niego świadków tj. E. K. i E. D. na okoliczność zamieszkiwania skarżącego ze zmarłym najemcą od 2002 r., a oświadczenia ich uznał za niewiarygodne, chociażby z tego powodu, iż wynika z nich, że skarżący zamieszkiwał z J. W. od 2002 roku, czemu przeczą zeznania samego skarżącego.
Dlatego też, zdaniem Sądu prawidłowo organ ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i uznał, że skarżący nie spełnia jednej z przesłanek wynikających z treści § 31 uchwały Rady m.[...] z dnia [...] lipca 2009 r. tj. zamieszkiwania razem ze zmarłym najemcą J. W. i prowadzenia z nim wspólnego gospodarstwa przez co najmniej 7 lat i odmówił umieszczenia go na liście osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu lokalu zajmowanego przez zmarłego najemcę J. W. Spełnienie pozostałych przesłanek § [...] tej uchwały tj. kryterium dochodowego i powierzchni mieszkalnej nie ma w takiej sytuacji znaczenia dla przedmiotowej sprawy, ponieważ jak wynika z treści powyższego przepisu wszystkie przesłanki powinny być spełnione łącznie. Dodatkowo Sąd zauważa, że skarżący nie należy do kręgu osób uprawnionych do wstąpienia w stosunek najmu na podstawie art. 691 kodeksu cywilnego.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.