Uzasadnienie
A. S., S. S. i P. S. pismem z 22 sierpnia 2018 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku tego Sądu z 12 marca 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 564/13.
Powyższym wyrokiem Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z 2 listopada 2012 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], oznaczoną dawnym nr hip. [...] - w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Akta te wraz z odpisem prawomocnego wyroku doręczone zostały zaś organowi 10 czerwca 2014 r..
W związku ze zwłoką w wykonaniu wyroku i wnoszonymi w tym przedmiocie skargami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokami z 17 lutego 2015 r. I SA/Wa 3266/14 oraz 10 sierpnia 2017 r. I SA/Wa 149/17 wymierzył Prezydentowi [...] grzywny w wysokości odpowiednio: 1000 i 5000 złotych. Przy czym wymierzając drugą z nich, Sąd przyznał skarżącym od organu także sumę pieniężną w kwotach po 1000 złotych na rzecz każdego z nich, a nadto stwierdził, że bezczynność w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Mimo to sprawa odszkodowania nadal pozostawała nierozpoznana. W związku z czym po raz kolejny A. S., S. S.i P.S. wezwali Prezydenta [...] do wykonania wyroku (pismem z 17 sierpnia 2018 r.), a następnie wnieśli przywołaną na wstępie skargę, żądając wymierzenia organowi grzywny w wysokości stosownej do okresu bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku, mając na uwadze przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w roku 2017; przyznanie na ich rzecz sumy pieniężnej po 5000 złotych, zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych; a także rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W motywach skargi wskazywali na bezskuteczność uprzednio zastosowanych sankcji. Odwoływali się nadto do wydanego na tle zbliżonego stanu faktycznego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 marca 20018 r. I SA/Wa 1540/17, w którym przyznanie sumy pieniężnej uzasadniano wyjątkowo rażącym charakterem zwłoki w rozpoznaniu sprawy połączonym z obawą, że bez niej wyrok nadal nie zostanie wykonany.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że akta przedmiotowej nieruchomości przesłana zostały przy piśmie z 24 stycznia 2018 r. do Prokuratury Regionalnej we [...], w związku z prowadzonym tam postepowaniem. W przedmiocie żądania rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym nie wniósł sprzeciwu. Z kolei w piśmie procesowym z 15 stycznia 2019 r. wyjaśnił, że w roku 2017 i 2018 w sprawie nie zostały podjęte żadne czynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skarga jest zasadna.
Wniesiona ona została w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Przepis ten w § 1 stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2 art. 154). Uwzględniając skargę sąd, w myśl § 7 art. 154 p.p.s.a., może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że Prezydenta [...] nie rozpoznała sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżących o ustalenie odszkodowania za nieruchomość przy ul. [...], w [...] w terminie wyznaczonym wyrokiem Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Warszawie z 12 marca 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 564/13, który to termin ekspirował 10 września 2014 r. Nie uczynił tego także do chwili obecnej i to mimo, że z tytułu zaistniałej opieszałości już dwukrotnie wymierzono mu grzywnę.
Oznacza to, że od niemal czterech i pół roku pozostaje przy wykonywaniu wyroku w stanie bezczynności, która w tych okolicznościach przybiera postać kwalifikowaną, a więc rażąco narusza prawo, tj. art. 286 § 2 p.p.s.a. jak też art. 153 p.p.s.a. i art. 12 k.p.a. Zwłoki tej nie może przy tym w żaden sposób usprawiedliwiać podnoszona przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczność przekazania akt nieruchomości w styczniu 2018 r. do dyspozycji Prokuratury Regionalnej we [...]. Zwłaszcza, że jak sam przyznanej, także w roku 2017 żadnych czynności w sprawie nie podejmował (vide pismo z 15 stycznia 2019 r. - k.41 akt sądowych).
Powyższe czyni zatem uzasadnionym żądanie wymierzenia Prezydentowi [...] z tytułu zaistniałej opieszałości w wykonaniu prawomocnego wyroku kolejnej grzywny, której wysokość (5000 złotych) uwzględnia zarówno okres zwłoki jak i wymiar uprzednio z tego tytułu nałożonej sankcji. Zasadne jest także uwzględnienie żądania przyznania skarżącym sumy pieniężnej, aczkolwiek w innej od oczekiwanych przez nich wysokości. Ci bowiem żądali przyznania jej na poziomie po 5000 złotych. Sąd natomiast ocenił, że dla zapewnienia realizacji funkcji dyscyplinującej i kompensacyjnej wystarczająca będzie kwota 2000 złotych. Zwłaszcza, że wynikające z zastosowanych środków łączne finansowe obciążenie organu wynosić będzie w tym wypadku 11000 złotych.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i 7 w zw. z art. 154 § 6 oraz art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1-3 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art.202 § 2 i art. 205 § 2 powołanej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.)..). Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.