Uzasadnienie
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], działając na podstawie art. 134 kpa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], wpisującej do rejestru zabytków województwa dolnośląskiego pod nr [...] trzy pokopalniane wieże szybowe: [...] i [...] i [...], zlokalizowane w W. przy ul. [...], na działce nr [...] (KW [...]).
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków w W. wpisał do rejestru zabytków województwa dolnośląskiego pod nr [...] trzy pokopalniane wieże szybowe wyżej wymienione, zlokalizowane w W. przy ul. [...]. Organ powołując się na przepis art. 129 § 2 kpa stanowiący, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie, podkreślił, że upływ tego terminu powoduje, że decyzja staje się ostateczna i nie może być wzruszona w toku instancji. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził, że decyzja z dnia [...] lipca 2006 r. doręczona została P. N. w dniu 11 lipca 2006 r., a więc termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 25 lipca 2006 r.
Odwołanie zostało złożone w dniu 26 lipca 2006 r., a zatem po ustawowym terminie. Strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. N. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, któremu zarzucił:
- - naruszenie art. 129§2 kpa, poprzez stwierdzenie, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania;
- - błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez uznanie, że odwołanie złożono po terminie.
Skarżący podkreślił, że termin odwołania upływał w dniu 25 lipca 2006 r., jednakże odwołanie złożył on w dniu 24 lipca 2006 r., a więc na dzień przed upływem terminu.
Skarżący załączył do skargi dowód nadania odwołania.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w postępowaniu odwoławczym starał się wyjaśnić wątpliwości, co do zachowania terminu, jednakże zarówno strona, jak i jej pełnomocnik, nie przedstawili przed wydaniem zaskarżonego postanowienia dowodu nadania odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu.
Oznacza to, że kontrola sądowo –administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.
Natomiast zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej
,,ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest zasadna.
Skarżącemu P. N. doręczono decyzję organu I instancji w dniu 11 lipca 2006 r. Termin 14 - dniowy do złożenia odwołania upływał w dniu 25 lipca 2006 r.
Jak wynika z dowodu nadania odwołania przesyłką poleconą (k. 4 akt sądowych), skarżący złożył odwołanie w urzędzie pocztowym w W. w dniu 24 lipca 2006 r., a więc w terminie otwartym do jego złożenia. Zatem obowiązkiem organu II instancji było rozpoznanie odwołania złożonego przez skarżącego. Wprawdzie przed wydaniem zaskarżonego postanowienia organ wzywał skarżącego do przedstawienia dowodu nadania odwołania, jednakże wezwanie to nie może być uznane za skuteczne, gdyż skarżący w toku postępowania przed organami obydwu instancji był reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata J. L., na podstawie pełnomocnictwa z dnia 15 maja 2004 r.
Zgodnie z art. 40 § 2 kpa, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Ustosunkowując się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, że dowodu nadania odwołania nie przedstawił również pełnomocnik skarżącego, wskazać należy, iż organ nie zwracał się w tej kwestii do pełnomocnika. Dlatego nieuprawnione jest stwierdzenie, że na etapie postępowania wstępnego organ odwoławczy starał się wyjaśnić wątpliwości co do terminu wniesienia odwołania, a pełnomocnik skarżącego nie przedstawił dowodu nadania odwołania. Wymaga też podkreślenia, że decyzja organu I instancji nie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego, lecz bezpośrednio skarżącemu. Wprawdzie organ I instancji, po zapoznaniu się z treścią odwołania skarżącego (w którym podniósł on m.in. powyższą nieprawidłowość), przesłał drogą pocztową decyzję do jego pełnomocnika, jednakże przesyłka nie została podjęta, a doręczenia tego, nie można uznać za skuteczne w rozumieniu art. 44 kpa.
Zgodnie z treścią § 1 pkt 1 wyżej wskazanego przepisu, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Z kolei art. 44 § 2 i § 3 kpa określa zasady dwukrotnego powiadamiania adresata o możliwości odbioru przesyłki, zaś § 4 tego przepisu stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 kpa. Jak wynika z adnotacji na kopercie, przesyłka do pełnomocnika została awizowana w dniu 8 sierpnia 2006 r.; powtórna awizacja miała miejsce w dniu 17 sierpnia 2006 r., a zwrot przesyłki nastąpił w dniu 18 sierpnia 2006 r. Przesyłka była więc przechowywana przez pocztę przez okres dziesięciu dni, a nie czternastu, jak stanowi przepis art. 44 § 1 kpa. Dlatego nie można przyjąć, że decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącego w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Z powyższych przyczyn niezasadne jest stanowisko Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. zawarte w punkcie II pisma z dnia 29 sierpnia 2006 r., skierowanego do organu II instancji i przesyłającego odwołanie wraz z aktami sprawy, w którym organ I instancji stwierdził, że doręczenie decyzji tego organu zostało dokonane zgodnie z przepisami kpa.
Mając na względzie wszystkie powyżej omówione okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ppsa orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa.
Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji rozpozna odwołanie skarżącego, w tym także uwzględni wyżej omówione rozważania w zakresie nieskutecznego doręczenia decyzji jego pełnomocnikowi.