Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1995 r. nr [...] stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Dzielnicę Gminę [...] własności nieruchomości położonej przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] – aktualnie oznaczoną jako działki nr [...], [...], [...], [...] oraz [...].
W dniu 16 sierpnia 2012 r. skargę od powyższej decyzji wniosła E. K., zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że niewydanie w niniejszej sprawie postanowienia o wstrzymaniu ww. decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a także trudnych do odwrócenia skutków, z uwagi na możliwość ewentualnego zbycia lub obciążenia przedmiotowej nieruchomości przez wpisanego do księgi wieczystej jej formalnego właściciela – Uniwersytet [...]. Z kolei w sytuacji wstrzymania wykonania decyzji nadzorczej, Uniwersytet chcąc należycie i rzetelnie poinformować drugą stronę transakcji o stanie prawnym nieruchomości nie będzie mógł skutecznie powoływać się na swój niekwestionowany tytuł prawny do nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływana dalej jako "P.p.s.a", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z treści tego przepisu wynika więc, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika także, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
W rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, że zgłoszone przez stronę argumenty nie dają podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] marca 1995 r. w żaden bowiem sposób nie wpływa na uprawnienia właścicielskie Uniwersytetu [...], a decyduje jedynie, który podmiot publiczny – gmina, czy Skarb Państwa był właścicielem nieruchomości. Wskazać ponadto należy, że przedmiotowa nieruchomość została przekazana w nieodpłatne użytkowanie Uniwersytetu już decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 1981 r. nr [...]. Z kolei prawo własności przedmiotowych działek uczelnia nabyła z mocy prawa z dniem [...] września 2005 r., co potwierdził Wojewoda [...] decyzjami z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz z dnia [...] maja 2007 r. (nr: [...], [...], [...], [...] i [...]). W takim stanie faktycznym sprawy w żaden sposób nie można uznać, aby powyższe decyzje były następstwem decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] marca 1995 r., a tym samym, stwierdzenie jej nieważności nie wpływa na uprawnienia właścicielskie Uniwersytetu [...].
Powyższe potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 27/10, w którym wskazał, że wydanie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzji w postępowaniu nadzorczym dotyczącym przedmiotowej decyzji komunalizacyjnej przesądzi ostatecznie kwestię własności, ale podmiotu publicznoprawnego do nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Od tego zaś zależeć będzie, który organ właściwym będzie do rozstrzygania w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 1981 r. o przekazaniu gruntu w użytkowanie Uniwersytetowi [...].
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.