Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...] Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] stwierdzającą nieważność punktu I decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2000 r., nr [...] w części dotyczącej stwierdzenia nabycia przez Województwo [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie własności budynku usytuowanego na działkach nr [...] przy [...] w W., opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nieruchomości, stanowiącej integralną część przedmiotowej decyzji.
W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan faktyczny:
Spadkobiercy przedwojennych właścicieli nieruchomości położonej w W. przy [...]: E. W., J. R., D. S., K. D., A. S., B. P., T. T., J. T., Z. M., L. B. oraz J. K., wszyscy reprezentowani przez pełnomocnika adwokata J. S. zwrócili się do Ministra Skarbu Państwa z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października stwierdzającej w pkt I nabycie przez Województwo [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie własności nieruchomości zabudowanej położonej w W. przy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] m², uregulowana w księdze wieczystej nr KW [...] oraz jako działka nr [...] o pow. [...] m², nie uregulowana w księdze wieczystej.
W uzasadnieniu wniosku spadkobiercy wskazali, iż akty administracyjne, na mocy których Skarb Państwa nabył prawo własności budynku znajdującego się na nieruchomości położonej w W. przy [...], zostały uchylone i w dacie orzekania o komunalizacji na rzecz Województwa [...] budynek nie był własnością Skarbu Państwa.
W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] stwierdził nieważność punktu I decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2000 r. w części dotyczącej stwierdzenia nabycia przez Województwo [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie własności budynku usytuowanego na działkach nr [...] przy [...] w W., opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nieruchomości, stanowiącej integralną część przedmiotowej decyzji.
Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył Marszałek Województwa [...], stwierdzając, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2000 r., dotyczy nieruchomości zabudowanej położonej przy [...] w W., co oznacza, że stwierdzenie nieważności ww. decyzji tylko w stosunku do budynku stanowi naruszenie prawa materialnego. Ponadto odwołujący się stwierdził, iż w spornym budynku znajdował się lokal mieszkalny nr [...] zakupiony przez Skarb Państwa w dniu 25 maja 1988 r., a więc zaszły nieodwracalne skutki prawne.
Minister Skarbu Państwa badając ponownie całość zebranego w sprawie materiału dokumentacyjnego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż skomunalizowana nieruchomość znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. nr 50, poz. 279). Z dniem wejścia w życie tego dekretu przedmiotowa nieruchomość na podstawie art. 1 dekretu przeszła na własność W. z mocy prawa, natomiast budynek znajdujący się na tej nieruchomości przeszedł na własność Skarbu Państwa na podstawie orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...]maja 195 1r. nr [...].
Minister Skarbu Państwa zauważył, iż w dacie wydania decyzji komunalizacyjnej przez Wojewodę [...] toczyło się już postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1951 r., nr [...] oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1951 r., nr [...] o odmowie przyznania byłym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej przy [...] w W. Fakt ten, zdaniem organu, miał istotne znaczenie dla prowadzonego postępowania komunalizacyjnego i w istotny sposób wpływał na rozstrzygnięcia w nim zapadłe. Wojewoda [...] nie wziął jednak tego pod uwagę i wydał kwestionowaną decyzję komunalizacyjną.
Minister Skarbu Państwa stwierdził ponadto, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż orzeczenie Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1951 r. zostało uchylone decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1999 r., nr [...], a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Natomiast w stosunku do decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1951 r., nr [...], utrzymującej w mocy ww. orzeczenie Prezydium Rady Narodowej W., Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast orzekł nieważność decyzją z dnia [...] lipca 1999 r., nr [...]. Powyższa sytuacja, w ocenie organu, sprawia, że w dniu orzekania przez Wojewodę [...] o komunalizacji spornej nieruchomości na rzecz Województwa [...], nie była ona własnością Skarbu Państwa, a co za tym idzie nie spełniona została podstawowa przesłanka stwierdzenia nabycia mienia, określona w art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. -Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (DZ. U. nr 133, poz. 872 ze zm.).
Minister Skarbu Państwa podkreślił, że z obrotu prawnego została wyeliminowana decyzja na podstawie, której Skarb Państwa stał się właścicielem budynku usytuowanego na działkach nr [...] przy [...] w W. Natomiast nieruchomość gruntowa z dniem wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy przeszła, na podstawie art. 1 dekretu na własność W. z mocy prawa. Dekret ten jest obowiązującym aktem prawnym, zatem nie ma możliwości stwierdzenia nieważności całej decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] października 2000 r.
Odnosząc się do kwestii lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku usytuowanym na działkach nr [...] przy [...] w W. organ stwierdził, że komunalizacja tej nieruchomości nastąpiła na podstawie decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...], która odnosi się tylko i wyłącznie do tego lokalu. W decyzji tej Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Województwo [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy [...] w W., wraz z udziałem w nieruchomości gruntowej wynoszącym [...] części w nieruchomości wspólnej, a więc nie jest to przedmiotem niniejszego postępowania.
Na powyższą decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło reprezentowane przez pełnomocnika Województwo [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, iż nie zgadza się ze stwierdzeniem Ministra Skarbu Państwa zawartym w zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, w myśl którego pominięcie przez Wojewodę [...] okoliczności świadczących o tym, że Skarb Państwa na podstawie decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1999 r., nr [...] i z dnia [...] lipca 1999 r., nr [...] utracił tytuł własności do budynku znajdującego się na przedmiotowej nieruchomości jest rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącego kwestionowany przez Ministra Skarbu Państwa punkt I decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2000 r. nie zawierał rozstrzygnięć prawnych o charakterze konstytutywnym. W tym punkcie swojej decyzji, Wojewoda [...] nie rozstrzygał o przeniesieniu na rzecz Województwa [...] tytułu własności nieruchomości budynkowej w [...], a jedynie stwierdził, że Województwo [...] na podstawie przesłanek ustawowych zawartych w art. 60 ust. 1 i 3 i w art. 47 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, z dniem 1 stycznia 1999 r., z mocy samego prawa nabyło tytuł własności do nieruchomości zabudowanej obejmującej grunt i posadowiony na nim budynek w [...], bez jakichkolwiek obciążeń na rzecz osób trzecich.
Skarżący podniósł, że fakt uchylenia orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1951 r. i przekazania sprawy do ponownego rozparzenia przez organ I instancji oraz stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1951 r. utrzymującej w mocy to orzeczenie - nie mógł mieć żadnego wpływu na zaistniałe z mocy samego prawa, w dniu 1 stycznia 1999 r. skutki prawne. Zdaniem skarżącego nie ulega bowiem wątpliwości, że w dniu 1 stycznia 1999 r. nieruchomość położona w [...] była własnością Skarbu Państwa pozostającą w zarządzie państwowej jednostki organizacyjnej, jaką do daty wejścia w ustawy z dnia 13 października 1998 r. był Wojewódzki Szpital [...] w W. W tej dacie obowiązywały nadal orzeczenie z dnia [...] maja 1951 r. i utrzymująca je w mocy decyzja z dnia [...] listopada 1951 r. Obowiązywała także decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r., nr [...] wydana w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.) - mocą której Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez ówczesną Dzielnicę - Gminę W. tytułu władności do nieruchomości w [...].
Od powyższej decyzji Zarząd Dzielnicy-Gminy W. wniósł odwołanie do Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, która decyzją z dnia [...] października 1992 r. utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r. Decyzja ta uprawomocniła się i wywierała skutki prawne również w dniu 1 stycznia 1999 r., a więc w dniu, w którym z mocy samego prawa na podstawie art. 60 ust. 1 i 3 w związku z art. 47 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną - przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność Województwa [...] jako jednostki samorządu terytorialnego. Było to nabycie tytułu własności nieruchomości o charakterze pierwotnym, bez jakichkolwiek obciążeń na rzecz osób trzecich, o czym przesądza treść art. 65 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Powyższe, w ocenie skarżącego przesądza o tym, że Wojewoda [...] w miał prawo i obowiązek wydania decyzji administracyjnej o charakterze deklaratoryjnym, potwierdzającej, że przedmiotowa nieruchomość z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się własnością Województwa [...].
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie. W obszernym uzasadnieniu organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto, odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego wydania przez Wojewodę [...] jedynie decyzji o charakterze deklaratoryjnym, Minister stwierdził, że Wojewoda [...] prowadząc postępowanie komunalizacyjne winien był zbadać, czy nie jest prowadzone sądowe lub administracyjne postępowanie reprywatyzacyjne w stosunku do spornej nieruchomości, a w przypadku stwierdzenia, iż takie postępowanie jest w toku, powinien zawiesić postępowanie komunalizacyjne do czasu rozstrzygnięcia postępowania reprywatyzacyjnego zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Minister Skarbu Państwa ustalił, iż niewątpliwie Wojewoda [...] wiedział o toczącym się w przedmiotowej sprawie postępowaniu reprywatyzacyjnym, o czym świadczy fakt, iż decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1999 r. i z dnia [...] lipca 1999 r. były przekazywane do wiadomości Wojewodzie [...].
Jednakże pomimo wiedzy o roszczeniach reprywatyzacyjnych w stosunku do spornych nieruchomości, Wojewoda [...] wydał kwestionowaną decyzję komunalizacyjną z dnia [...] października 2000 r., co stanowi zdaniem organu rażące naruszenie prawa tj. art. 60 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd bada, czy organ administracji orzekając nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak zarzutami i wnioskami sprawy oraz powołana podstawą prawną.
Badając zaskarżoną decyzję zgodnie z powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli w trybie nadzorczym była decyzja Wojewody [...] z dnia [...].10.2000 r. wydana na podstawie art. 60 ust 1 i 3 ustawy z dnia 13.10. 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U Nr 133, poz. 872 ze zm. stwierdzająca w pkt 1 nabycie przez Województwo [...] z mocy prawa w dniu 01.01.1999 r. nieodpłatnie własności zabudowanej nieruchomości położonej w W. przy [...], o łącznej powierzchni [...] m2, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] m2, uregulowana w księdze wieczystej nr KW [...] oraz jako działka nr [...]o pow. [...] m2 nie uregulowana w księdze wieczystej.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi art. 156 § 1 pkt. 2 KPA, z którego treści wynika, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Rozpatrując przedmiotową sprawę Sąd miał na względzie podstawową w polskiej procedurze administracyjnej zasadę stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych określoną w art. 16 § 1 KPA (wyrok SN z dnia 1 stycznia 1991 r., sygn. akt III ARN 41/90, OSAPm 11), z której wynika, że wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej może nastąpić w wyjątkowych sytuacjach, tylko w przypadkach przewidzianych w KPA.
Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności jest formą nadzoru mającą na celu weryfikację takich ostatecznych decyzji. Jest ono samodzielnym postępowaniem administracyjnym wszczynanym na wniosek strony lub z urzędu i służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc decyzji administracyjnych dotkniętych wadami wymienionymi w art. 156 § 1 KPA. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. W dotychczasowym orzecznictwie oraz w doktrynie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, że taka decyzja nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.
Z powyższego wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone ustaleniami, że kwestionowana decyzja narusza rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności (art. 156 § 1 pkt. 2 KPA), a ustalenia te muszą być oparte na zebranym przez organ materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty i niewątpliwy potwierdza (KPA, Komentarz – J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo prawnicze, Warszawa 1985 r., oraz KPA, Komentarz A. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H Beck, Warszawa 1996 r. s. 716-721). Oznacza to, że rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa, o którym można mówić wtedy, gdy nie budzące wątpliwości, stwierdzone przez organ nadzoru naruszenie prawa ma znacznie większą wagę niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (wyrok NSA w Warszawie z dnia 9.09.1998 r., sygn. akt II SA 12/49/97, niepubl). Podkreślić również należy, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 KPA nie może być interpretowane w sposób rozszerzający.
Odnosząc powyższe rozważania do zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organ orzekający w niniejszej sprawie w oparciu o materiał dokumentacyjny znajdujący się w aktach sprawy prawidłowo przyjął, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2000 r. w części stwierdzającej nabycie przez Województwo [...] z mocy prawa w dniu 1 stycznia 1999 r. sporną nieruchomość, rażąco narusza prawo. Należy zwrócić uwagę, że skomunalizowana nieruchomość znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z 26 października 1946 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U nr. 50 poz. 279).
Natomiast podstawę komunalizacji stanowił art. 60 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U nr 133, poz. 872 ze zm.). Z treści tego przepisu wynika wprost, że dotyczy on mienia Skarbu Państwa, tymczasem w dacie wydania decyzji komunalizacyjnej, nie istniały już w obrocie prawnym- decyzja Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1951 r. o odmowie przyznawania byłym właścicielom prawa własności czasowej do nieruchomości położonej przy [...] w W., oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1951 r. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego orzeczenie z [...] maja 1951 r. zostało uchylone decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1999 r., a sprawa wróciła do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Natomiast decyzją z dnia [...] lipca 1999 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uznał nieważność orzeczenia z dnia [...] listopada 1951 r. utrzymującego w mocy orzeczenie z dnia [...] maja 1951 r. Powyższy stan faktyczny ma istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, ponieważ wynika z niego, że w dniu orzekania przez Wojewodę [...] o komunalizacji nieruchomości (jak słusznie zauważył organ) SP nie był już jej właścicielem, nie została zatem spełniona podstawowa przesłanka stwierdzenia nabycia mienia określona w art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r., co stanowi o rażącym naruszeniu prawa przez Wojewodę [...]. Decydujące znaczenie w przedmiotowej sprawie ma to, że już przed wydaniem decyzji komunalizacyjnej, toczyło się postępowanie reprywatyzacyjne w stosunku do tej nieruchomości, czego Wojewoda [...] nie wziął pod uwagę. Jak wynika z akt sprawy Wojewoda [...] wiedział o powyższym fakcie, ponieważ decyzje Prezesa UM i RM z 1999 r. zostały mu przesłane do wiadomości.
Stwierdzenie nieważności decyzji powoduje pozbawienie jej mocy prawnej ze skutkiem ex tunc. W związku z czym pozostaje do rozpoznania wniosek dekretowy o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej przy [...], złożony w trybie art. 7 ust z dekretu z 26 października 1945 r. Dlatego też toczące się postępowanie reprywatyzacyjne winno skutkować zdaniem Sądu zawieszeniem postępowania komunalizacyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 KPA.
Mając na uwadze powyższe nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że fakt uchylenia przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1951 r., oraz stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1951 r. utrzymującej powyższe orzeczenie w mocy nie miały żadnego znaczenia dla stwierdzenia komunalizacji spornego mienia z mocy samego prawa w dniu 1 stycznia 1999 r., ponieważ w tym dniu zdaniem skarżącego nieruchomość ta była własnością Skarbu Państwa pozostającą w zarządzie państwowej jednostki organizacyjnej, a decyzje dekretowe zostały uchylone później.
Zdaniem składu orzekającego w przedmiotowej sprawie skutek ex tunc decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wydanych przed decyzją komunalizacyjną Wojewody [...] spowodował, że Skarb Państwa utracił prawo własności spornego budynku, ponieważ została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja na podstawie której Skarb Państwa stał się właścicielem budynku przy [...] w W. (działka nr [...]). Natomiast bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy jest, co podnosi w skardze skarżący, że decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] oparta o treść art. 60 – ustawy z dnia 13 października 1998 r. miała charakter deklaratoryjny, ponieważ Skarb Państwa rozporządzając mieniem do którego nie miał prawa rażąco naruszył prawo materialne i powyższy przepis. Jak słusznie zauważył organ nieruchomość gruntowa z dniem wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st.
Warszawy przeszła na podstawie art. 1 tego dekretu na własność W. z mocy prawa. Ponieważ dekret jest obowiązującym aktem prawnym, dlatego też organ nie mógł stwierdzić nieważności całej decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] października 2000 r. Reasumując ponieważ zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza obowiązującego prawa eliminując z obrotu prawnego tylko część decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...], Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.