Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 sierpnia 2011 r. Miasto P. wniosło za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] stwierdzającą, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r., nr [...], w części stwierdzającej nabycie przez Miasto P. z mocy prawa własności nieruchomości położonej w P., oznaczonej jako działka nr [...] (wyodrębniona z dawnej działki nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]), obręb [...], ark [...] – w zakresie obejmującym sprzedane przez Miasto P. lokale mieszkalne o numerach: [...] – położone w P. przy ul. [...] oraz lokale mieszkalne o numerach: [...] – położone w P. przy ul. [...], wraz z przynależnymi tym lokalom pomieszczeniami oraz związanymi z tymi lokalami udziałami w częściach wspólnych budynku i urządzeniach, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali oraz udziałami we współwłasności nieruchomości gruntowej – została wydana z naruszeniem prawa, zaś w pozostałej części dotyczącej nieruchomości położonych w P., oznaczonych w obrębie [...], ark. [...], jako działki: nr [...] i nr [...] (wyodrębnione z dawnej działki nr [...]), nr [...] i nr [...] oraz nr [...] (wyodrębniona z dawnej działki nr [...]) – w części stanowiącej własność Miasta P. – stwierdził nieważność wymienionej decyzji.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący argumentował, że za wstrzymaniem przemawia realna możliwość wyrządzenia znacznej szkody w majątku Miasta P. w ten sposób, że wnioskodawca stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] lipca 1992 r. może – jeszcze przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego – przenieść na osobę trzecią prawo własności nieruchomości objętej powyższą decyzją lub wystąpić przeciwko Miastu z roszczeniem odszkodowawczym, co może narazić Miasto P. na wysokie koszty obsługi przedmiotowych roszczeń.
Ponadto Miasto podniosło, że nieruchomość objęta decyzją, w odniesieniu do której toczy się postępowanie nieważnościowe, ma strategiczne znaczenie z punktu widzenia realizacji zadań gminy ze względu na lokalny transport zbiorowy – fragment torowiska tramwajowego oraz tereny budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego – budynki mieszkalne wraz z infrastrukturą. Okoliczność powyższa w ocenie skarżącego wyczerpuje przesłanki dla wstrzymania wykonania decyzji, wskazane w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem zachodzi zagrożenie możliwości wykonywania przez gminę jednego z zadań statutowych (art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym) bądź też wyrządzenia znacznej szkody w majątku Miasta P., której skutki byłyby trudne do odwrócenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w powołanym art. 61 § 3. Z konstrukcji powyższej normy prawnej wynika, iż na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
W przedmiotowej sprawie Miasto P., domagając się wstrzymania wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] stwierdzającą, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r., nr [...], w części stwierdzającej nabycie przez Miasto P. z mocy prawa własności opisanej w niej nieruchomości, została wydana z naruszeniem prawa, zaś w części stanowiącej własność Miasta P. – stwierdzono nieważność wymienionej decyzji, wniosek swój uzasadniło tym, iż jego zdaniem zachodzi niebezpieczeństwo zbycia nieruchomości przez byłych właścicieli nieruchomości. Stanowisko to uznać należy za nieuzasadnione, a wobec tego wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem strona nie wykazała w sposób dostateczny, aby w sprawie zachodziły przesłanki wstrzymania wykonania decyzji Ministra.
Ogólne powołanie się na niebezpieczeństwo zbycia nieruchomości przez byłych właścicieli nieruchomości nie jest wystarczająco sprecyzowaną okolicznością, która mogłaby uzasadniać uwzględnienie wniosku strony. Niebezpieczeństwo takie nie zostało uprawdopodobnione, a nadto Miasto nie wykazało w jaki sposób mogłaby być wyrządzona mu znaczna szkoda lub jakie trudne do odwrócenia skutki mogłoby wywołać wykonanie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W powyższym tonie wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OZ 13/12 (niepubl.).
Badając całokształt okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem Miasto P. nie wykazało, iż strona zamierza wykorzystać swoje prawa właścicielskie i zbyć nieruchomość. Nadto strona wnioskująca winna poprzeć swoje twierdzenia dowodami źródłowymi, a to nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.