Uzasadnienie
B. W. pismem z dnia 17 września 2015 r. (data prezentaty Sądu) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działania pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] podczas umieszczania jej w Domu Pomocy Społecznej. Jednocześnie opisała szczegółowo pozostawiony w mieszkaniu dobytek, który utraciła na skutek przeniesienia, gdyż nie została w odpowiedni sposób powiadomiona o terminie oraz miejscu, do którego została skierowana.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] stwierdził, że B. W. choruje na [...] od 1998 r. Jest osobą samotną. Ma orzeczoną całkowitą niezdolność do pracy i do samodzielnej egzystencji. Wskazał, że w związku z powyższym nie miała prawa do renty inwalidzkiej, zatem przyznany jej został zasiłek pielęgnacyjny i zasiłek stały. Wyrokiem Sądu Rejonowego w [...]z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt [...] umieszczona została w Domu Pomocy Społecznej. Podniósł, że skarżąca pomimo stale pogarszającego się stanu zdrowia [...], nie podejmowała stosownego leczenia. Stan techniczny zajmowanego przez nią mieszkania był tragiczny, nie było ono ogrzewane, piec zasłonięty był gromadzonymi przez skarżącą przedmiotami i nieczystościami, nie było prądu ani gazu, natomiast woda i toaleta umieszczone były na półpiętrze budynku. Stwierdził także, że OPS, zarządca budynku, Straż Miejska oraz Policja wielokrotnie podejmowały bezskuteczne próby spowodowania dobrowolnego leczenia [...], uporządkowania mieszkania, gdzie panowały warunki bezpośrednio zagrażające zdrowiu lub życiu skarżącej.
Stwierdził, że w dniu 15 grudnia 2010 r. B. W. w asyście policji, karetką pogotowia ratunkowego, została przewieziona do Domu Emeryta i Rencisty w [...], a następnie w dniu 15 sierpnia 2013 r. do Domu Pomocy Społecznej [...] w [...] i przebywa tam do dnia dzisiejszego. Jednocześnie stwierdził, że w chwili opuszczenia mieszkania przez skarżącą zostało ono odpowiednio zabezpieczone przez zarządcę budynku. Jednakże z uwagi na okoliczność, że mieszkanie to było zdewastowane, zasypane śmieciami oraz różnego rodzaju przedmiotami, które uniemożliwiały wejście do mieszkania, zarządca budynku dbając o bezpieczeństwo pozostałych lokatorów opróżnił lokal ze wszystkich znajdujących się tam przedmiotów. Reasumując Kierownik stwierdził, że umieszczając skarżącą w Domu Pomocy Społecznej kierował się jej dobrem i bezpieczeństwem oraz uczynił wszystko aby nie dopuścić do tragedii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. orzekanie w sprawach na decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi uczyniono sposób wykonywania obowiązków służbowych przez pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] dotyczących umieszczenia B. W. w Domu Pomocy Społecznej z uwagi na stan jej zdrowia oraz warunki bytowe, w których przebywała. Tego rodzaju skargę kwalifikować zatem należy, jako tzw. skargę obywatelską, o której mowa w art. 227 i następnych ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), której przedmiotem może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wnosi się ją zaś do właściwych organów wymienionych w art. 229 k.p.a., a nie sądów administracyjnych, których kognicja nie obejmuje orzekania zarówno w sprawach tych skarg jak i sposobu ich rozpoznania.
To zaś oznacza, że skarga B. W. wniesiona do tut. Sądu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.