Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1856/13

Uzasadnienie

1. I. Stan faktyczny
2. 1. Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2012 r., nr [...], odmówił nabycia przez Miasto [...] z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji jako działki nr [...], [...], położone w obrębie [...] Miasto [...]. Organ wskazał, że działki te nie były w dniu 1 stycznia 1999 r. zajęte pod drogę publiczną, co w okolicznościach niniejszej sprawy oznacza brak spełnienia przesłanki komunalizacji określonej w art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133 poz. 872 ze zm.), zwana dalej "ustawa wprowadzająca".
3. 2. Od powyższej decyzji odwołała się Gmina Miasta [...] wskazując, że sporne nieruchomości stanowiły część pasa drogowego ul. [...], zaś według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczone były pod ul. [...].
4. 3. Minister Skarbu Państwa decyzją z [...] maja 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. Organ odwoławczy wskazał, iż niespornym jest, że przedmiotowe działki stanowią mienie Skarbu Państwa, jednak w świetle zgromadzonych dowodów na dzień 31 grudnia 1998r. nie były zajęte pod pas drogowy ul. [...], a co za tym idzie, mienie to nie znalazło się we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego.

W ocenie organu działki te mają charakter budowlany – oznaczone ewidencyjnie jako Bi i zostały umową z [...] czerwca 2007 r. przekazane Parafii Rzymskokatolickiej, co dodatkowo potwierdza, że nie stanowiły one pasa drogi publicznej. Tym samym brak jest przesłanek do zastosowania art. 60 ustawy wprowadzającej.

1. 4. Gmina Miasta [...] wniosła skargę na powyższą decyzję Ministra Skarbu Państwa, wnosząc o jej uchylenie albo stwierdzenie nieważności. Zaskarżonej decyzji zarzucono:
2. - naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 60 ust. 1 ustawy wprowadzającej poprzez błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że sporne działki nie były we władaniu skarżącego, a tym samym nie zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia nabycia przez Gminę ich prawa własności,
3. - naruszenie art. 7 Kpa w związku z art. 77 § 1 Kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz niewypełnienie obowiązków wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych,
4. - naruszenie art. 80 Kpa poprzez wykładnię polegającą nieudowodnieniu stanu władania, przez wnioskodawcę, na ww. działkach.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że obecny stan nieruchomości nie ma znaczenia dla oceny przesłanek z art. 60 ust. 1 ustawy wprowadzającej. Zdaniem skarżącego, zgromadzona dokumentacja potwierdza, że działki nr [...] i [...] - w dniu 31 grudnia 1998 r. wchodziły w skład ul. [...]. Skarżący naruszenie przepisów postępowania skarżący upatruje natomiast w błędnej ocenie materiału dowodowego.

1. 5. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
2. II. Uzasadnienie prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje

1. W świetle art. 60 ust. 1 ustawy wprowadzającej, mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego staje się z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego.

2. W przedmiotowej sprawie należy zadać podstawowe pytanie jaką jednostkę przejęła Gmina z dniem 1 stycznia 1999 r., która władała spornymi działkami. Odpowiedź jest oczywista – nie było takiej jednostki, a więc w ogóle nie może być mowy o zastosowaniu art. 60 ust. 1 ustawy wprowadzającej. Skarżącej Gminie umknęło, że przepis ten mówi jednoznacznie o "władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego". W przedmiotowej sprawie w ogóle nie wykazano, aby doszło do przejęcia jakiejkolwiek jednostki przez Gminę. Już z tego powodu skarga, jako całkowicie bezzasadna, podlega oddaleniu.

3. Rozważania o tym, czy działki były zajęte pod drogę, nie mają więc większego znaczenia dla sprawy. Niemniej jednak słusznie organy obu instancji wskazały na to, że brak jest dowodów wskazujących na to, że sporne działki znajdowały się w granicach pasa drogowego. Jeżeli by tak było to koniecznym byłoby wyłączenie z użytkowania tych działek jako dróg publicznych. Ponadto powoływana umowa z Parafią ma znacznie, ponieważ w 2007 r. umowę zawarł Skarb Państwa (umowa użyczenia z dnia [...] czerwca 2007 r.), a nie Gmina. Skoro tak, to oznaczałoby to, że mienie to po 1998 r. wróciło z powrotem do Skarbu Państwa, który nie dysponował, co jest sprzeczne z logiką. Jednakże kwestie te mają tylko znaczenie poboczne, w świetle tego co zostało wskazane w pkt 2.

4. Sąd rozumie przesłanki, które kierują skarżącym co do konieczności uregulowania sytuacji prawnej spornych działek, jednak w niniejszej sprawie nie może to nastąpić w trybie art. 60 ustawy wprowadzającej, a konieczne byłoby wystąpienie do Skarbu Państwa o nabycie własności w innych trybach. Jednakże w graniach tej sprawy zarzuty skargi są całkowicie bezzasadne, a materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza brak podstaw do zastosowania art. 60 ustawy wprowadzającej. Tym samym zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia, pomimo braku w uzasadnieniu odniesienia się do kwestii przejęcia jednostki.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.