Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku H. P. i M. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 1995 r. nr [...] i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 1996 r., sygn. akt I SA 16/96 i 108/96.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że w dniu [...] sierpnia 1977 r. Naczelnik Dzielnicy W. [...] decyzją nr [...] oddał w użytkowanie wieczyste S. K. działkę nr [...] o pow. [...] m2 położoną przy ul. [...], z przeznaczeniem pod zabudowę domem jednorodzinnym. Decyzja wydana została na podstawie art. 3, art. 10, art. 11, art. 13 ust. 3, art. 23 i art. 26 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U z 1969 r. Nr 22. poz. 159 ze zm.). Na podstawie tej decyzji w dniu 4 listopada 1977 r. został zawarty akt notarialny umowy użytkowania wieczystego Rep. A nr [...].
W dniu 22 kwietnia 1993 r. H. P. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy W. [...] z dnia [...] sierpnia 1977 r. nr [...] oddającej w użytkowanie wieczyste działkę nr [...].
Prezydent W. w dniu [...] czerwca 1994 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności w/w ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 1977 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 1995 r. nr [...], działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z § 1, § 2 i § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 18 maja 1970 r. w sprawie trybu oddawania w użytkowanie wieczyste terenów państwowych i sprzedaży położonych na nich budynków (Dz.U.1970 Nr 3, poz. 120), stwierdziło nieważność wymienionej decyzji Naczelnika Dzielnicy W. [...] z dnia [...] sierpnia 1977 r. nr [...] orzekającej o oddaniu S. K. w użytkowanie wieczyste gruntu o pow. [...] m2 położonego w W. przy ul. [...] z przeznaczeniem pod budowę domu jednorodzinnego. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż oddanie S. K. w użytkowanie wieczyste nastąpiło wobec gruntu, który nie znalazł się w wykazie działek przeznaczonych do oddania w wieczyste użytkowanie.
W wyniku rozpoznania wniosku S. K. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 1995 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 1995 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w sprawie. W ocenie organu, oddanie S.K. w użytkowanie wieczyste gruntu o pow. [...] m2 położonego w W. przy ul. [...] nastąpiło z zachowaniem wymogów przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. Zatem przywołanie w decyzji niewłaściwego zarządzenia w sprawie ustalenia wykazu działek przeznaczonych do oddania w wieczyste użytkowanie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy W. [...] z dnia [...] sierpnia 1977 r. nr [...].
Skargę na powyższą decyzję Kolegium złożyły J. K. i H. P. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 września 1996 r. sygn. akt I SA 16/96 i 108/96 stwierdził, że w odniesieniu do gruntów, w skład których wchodziła sporna działka nie został złożony wniosek o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy. Nie mając zatem w tej sytuacji żadnego tytułu do wskazanej wyżej nieruchomości H. P. i J. K. nie mogły wpływać na dysponowanie tą nieruchomością przez organy administracji państwowej działającej w imieniu aktualnego właściciela - Skarbu Państwa. Decyzja Naczelnika Dzielnicy W. [...] z dnia [...] sierpnia 1977r. nr [...] o ustanowieniu na rzecz S. K. użytkowania wieczystego działki nr [...] o pow. [...] m2 położonej przy ul. [...] w W. nie dotyczyła interesu prawnego H. P. i J. K. Nie były też one stronami postępowania zakończonego tą decyzją, jak też stronami postępowań, w wyniku, których wydane zostały wskazane wyżej decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 1995 r. i z dnia [...] listopada 1995 r.
W dniu 24 lipca 2003 r. H. P. i M. P. wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wnioskodawcy podnieśli, że są stroną postępowania gdyż działka nr [...] została sztucznie utworzona z działek nr [...] i [...] i nigdy zgodnie z prawem nie mogła być oddana w użytkowanie wieczyste małżonkom S. i L. K. Wnioskodawcy wskazali, że władali tą działką przed wojną i władają nią w granicach przedwojennych nieprzerwanie do dnia dzisiejszego. Ponadto wnioskodawcy podnieśli, że ustawodawca nigdy zgodnie z prawem "nie odjął statusu prawnego do działki nr [...] hip. nr [...]", ponieważ nie derogował ustawy szczególnej Prawo Majoratowe.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. i art. 149 § 3 k.p.a., odmówiło wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 1995 r. nr [...] i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 1996 r. sygn. akt I SA 16/96 i 108/96. Organ wyjaśnił, że H. P. i M. P. nie udokumentowali faktu bycia następcami prawnym J. i J. L., którym przysługiwało prawo do nieruchomości [...] dz. nr [...] na podstawie załączonych do wniosku dokumentów. Z akt sprawy wynika, że następcami prawnymi J. i J. L. są: W. S., J. S. W., H. B. S., W. L., Z. C. i H. M. Kolegium uznało też, że twierdzenie o pozostaniu własnością skarżących nieruchomości przy ul. [...] jest nieuzasadnione. Kolegium wyjaśniło, że w przedwojennej Polsce funkcjonowały ordynacje ziemskie, jednak zostały one uchylone rozporządzeniem Ministra Skarbu z 1936 r. i przepisami z lipca 1939 r. o uchyleniu ordynacji ziemskich.
Ponadto organ zwrócił uwagę na fakt, iż na podstawie przepisów wprowadzających prawo spadkowe dekret z dnia 8 października 1946 r. zostały zniesione istniejące w chwili wejścia w życie prawa spadkowego ordynacje rodowe (ordynacje, majoraty, senioraty, minoraty, fideikomisy rodzinne, powiernictwa rodzinne, dobra zapowiednie i czasowo zapowiednie).
H. P. i M. P. wnieśli o ponowne rozpoznanie sprawy, podnosząc, że oddana im w użytkowanie wieczyste nieruchomość [...], na której wznieśli budynek mieszkalny jako następcy prawni, została nielegalnie przejęta przez ustawodawcę na podstawie art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Dekret ten – ich zdaniem - do gruntów chronionych ustawą szczególną Prawo Majoratowe z 1812 r. nie miał zastosowania. Wskazali również, że poprzedniczka prawna wnioskodawców W. S. z domu L., pierwsze pismo mające charakter wniosku dekretowego, złożyła w dniu 14 marca 1946 r. wskazując na naruszenie statusu prawnego nieruchomości majoratowej, poprzez przypisanie tych gruntów gminie W. Następnie, W. S. składała kolejne pisma o charakterze wniosków dekretowych, których urząd nie rozpatrzył. W. S. zrzekła się swoich praw w postępowaniu administracyjnym na rzecz córki H. P. Następstwo prawne H. P. wskazane zostało w decyzji Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 1988 r. nr [...] i [...].
M. P. syn H. P. jest również wnioskodawcą, gdyż od dnia zniesienia współwłasności pomiędzy H. M. a H. P. stał się współwłaścicielem działki przyznanej w użytkowanie wieczyste H. P. jako następczyni prawnej po byłych właścicielach. Zdaniem wnioskodawców są oni stroną w postępowaniu administracyjnym, z tego powodu, że ustawodawca już w 1946 r. "nielegalnie zablokował im drogę cywilną w prawie spadkowym do ordynacji i rozstrzyganie przeniósł na grunt prawa administracyjnego".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazało, że stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 1977 r. o oddaniu w użytkowanie wieczyste działki nr [...] był S. K., zaś jako właściciel gruntu występował Skarb Państwa. Czyli w niniejszym postępowaniu winny brać udział te strony (następcy prawni stron), które brały udział w postępowaniu instancyjnym zakończonym decyzją (orzeczeniem) analizowaną w trybie nadzwyczajnym. Zatem obecnie stronami postępowania nadzwyczajnego są S. K. oraz następca prawny Skarbu Państwa - Miasto [...] W. Ten zakres podmiotowy dotyczy zarówno tej części działki oddanej w użytkowanie wieczyste S. K. która pochodzi z dawnej hipoteki [...] działka o nr [...], jak też części pochodzącej z dawnej hipoteki [...] działka o nr [...].
Kolegium wyjaśniło, że zakres podmiotowy postępowania, eliminujący z niego następców prawnych dawnych właścicieli nieruchomości, co do części działki pochodzącej z dawnej hipoteki [...] działka o nr [...], ukształtowany został w chwilą wejścia do obrotu prawnego decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 1985 r. nr [...] o ustanowieniu na rzecz W. L. w 1/4 części oraz J. K. w 3/4 częściach użytkowania wieczystego gruntu położonego przy ul. [...] oznaczonego numerem hipotecznym KW [...] cześć o powierzchni [...] m2 oraz [...] cześć o pow. [...] m2 stanowiącego obecnie (...) proj. działkę nr [...] o pow. [...] m2.
Jednocześnie tą decyzją Prezydent W. odmówił ustanowienia użytkowania wieczystego do części gruntu nr hip. [...] działka nr [..] część o pow. [...] m2 przeznaczonego do scalenia z sąsiednimi nieruchomościami i pod ulicę. Na podstawie tej decyzji w dniu 13 grudnia 1985 r. zawarty został akt notarialny umowy użytkowania wieczystego. Mimo, iż w momencie wydania decyzji Naczelnika Dzielnicy W. [...] z dnia [...] sierpnia 1977 r. o oddaniu S. K. w użytkowanie wieczyste działki nr [...] o pow. [...] m2 położonej przy ul. [...], wniosek dekretowy z dnia 17 maja 1949 r. nie był rozpoznany, jednakże wejście do obrotu prawnego w/w decyzji z dnia [...] września 1985 r. skutecznie eliminuje z stron wznowionego postępowania następców prawnych dawnego właściciela nieruchomości.
Ponadto Kolegium wskazało, że w doniesieniu do tej części działki oddanej w użytkowanie wieczyste S.K., która pochodzi z dawnej hipoteki [...] działka nr [...], to brak złożenia wniosku dekretowego przez następców prawnych dawnych właścicieli skutecznie eliminuje ze stron wznowionego postępowania następców prawnych dawnych właścicieli nieruchomości. Okoliczność, iż dawni właściciele działki [...] działka nr [...] ani ich następcy prawni nie złożyli wniosku dekretowego o ustanowienie własności czasowej, jest w sprawie bezsporna, a wynika chociażby z wydania decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicy W. [...] dnia [...] grudnia 1988 r. nr [...] oddającej H. i S. M. w 1/2 części i H. P. w 1/2 części w użytkowanie wieczyste działkę niezabudowaną o nr ewid. proj. [...] o pow. [...] m2, na zasadach ogólnych (na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości).
Powyższe oznacza – zdaniem organu orzekającego – że H. P. i M. P. nie mają uprawnień zarówno co do tej części działki oddanej w użytkowanie wieczyste S. K., która pochodzi z dawnej hipoteki [...] działka nr [...], jak też co do części pochodzącej z dawnej hipoteki [...] działka nr [...]. A zatem nie mają oni interesu prawnego w postępowaniu zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 1995 r. nr [...]. W tym zakresie Kolegium powołało się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 1996 r. sygn. akt I SA 16/96 i 108/96 oraz z dnia 25 października 2002 r. sygn. I SA 2275/00.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów wnioskodawców Kolegium wskazało, że przepis art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy nie pozostawia wątpliwości co do statusu prawnego przedmiotowej nieruchomości po dniu 21 listopada 1945 r. Przepis ten jest jednoznaczny i nie pozwala na interpretację co do pozostawania w obrocie prawnym aktów dających tytuł własności do nieruchomości położonych na obszarze W., nawet wówczas, gdyby dopiero dekret z dnia 8 października 1946 r. Prawo spadkowe zamknął wszystkim posiadaczom ordynacji prawo do dochodzenia należnego prawa na gruncie przepisów kodeksu cywilnego.
Poza tym Kolegium wyjaśniło, że argumenty wnioskodawców co do bezprawności i niekonstytucyjności dekretu z dnia 26 października 1945 r. powinny się znaleźć w skardze konstytucyjnej kierowanej do Trybunału Konstytucyjnego nie zaś w kontekście konkretnej sprawy administracyjnej. Nadto jak wynika z akt niniejszej sprawy taka skarga konstytucyjna przez wnioskodawców do Trybunału Konstytucyjnego została złożona.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało w tej sytuacji, iż H. P. i M.P. nie są stronami i nie mogą wywołać wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 1995 r. nr [...] i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 1996 r. sygn. akt I SA 16/96 i 108/96. A zatem decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli H. P. i M. P. W skardze wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] oraz z dnia [...] kwietnia 2004r. z powodu rażącego naruszenia prawa materialnego.
W skardze ponowiono argumenty zawarte we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a ponadto podkreślono, że matka skarżącej W. S. z domu L. siostra J. L. złożyła wnioski dekretowe w imieniu brata, który zginął w Powstaniu Warszawskim w 1944 r., na dowód czego załączyli pisma - wnioski dekretowe z roku 1946, z roku 1948 i z roku 1949, w których W. S. wnosiła o zwrot i wskazała min. że działka po bracie J.L. jest chroniona odrębnym prawem majoratowym, którego ustawodawca nie uchylił w momencie wprowadzenia do obrotu prawnego przepisów dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należało uwzględnić, chociaż z innych przyczyn, niż w niej podniesione. Sąd rozstrzyga bowiem w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] zostały wydane z naruszeniem prawa procesowego.
Rację należy przyznać organowi orzekającemu w sprawie, że w sprawie o wznowienie postępowania stronami są te podmioty, które brały udział w postępowaniu instancyjnym zakończonym decyzją analizowaną w trybie wznowieniowym. Nie ma racji jednakże organ twierdząc, że krąg osób postępowania o wznowienie będzie wynikiem wyłącznie zbadania zakresu podmiotowego postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 1977 r. nr [...] o oddaniu S. K. w użytkowanie wieczyste gruntu o pow. [...] m2 położonego w W. przy ul. [...] z przeznaczeniem pod budowę domu jednorodzinnego.
W ocenie Sądu, krąg osób, którym należy przyznać status strony w niniejszym postępowaniu będzie odnosił się do tych osób, które brały udział w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy W. [...] z dnia [...] sierpnia 1977 r. nr [...], a zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 1995 r. nr [...] uchylającą decyzję własną z dnia [...] stycznia 1995 r. i umarzającą postępowanie w sprawie. Z akt sprawy zaś wynika, że decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 1995 r. oraz z dnia [...] listopada 1995 r. zostały doręczone H. P., a następnie zaskarżone przez nią do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Pojęcie strony określone w art. 28 k.p.a. jest pojęciem z zakresu prawa procesowego. Przepis ten może stanowić postawę do rozważania kwestii tzw. legitymacji proceduralnej strony, tj. uprawnienia podmiotu do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego lub do uczestniczenia w tym postępowaniu jako strona (stroną jest każdy, kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek) i legitymacji proceduralnej biernej (stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie) – komentarz do k.p.a. Jaśkowska M, Wróbel A. System Informacji Prawnej LEX. Tym samym kodeks dopuszcza zawiązanie stosunku procesowego niezależnie od tego, czy w konkretnym przypadku istnieje rzeczywiście interes oparty na prawie.
Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że H. P. mogła wystąpić z żądaniem wznowienia postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 1995 r. wydaną w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1977 r. o oddaniu S. K. w użytkowanie wieczyste gruntu o pow. [...] m2 położonego w W. przy ul. [...] z przeznaczeniem pod budowę domu jednorodzinnego.
Ponadto wskazać trzeba, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrując niniejszą sprawę obowiązane było do zbadania okoliczności zachowania przez skarżących terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Podanie o wznowienie postępowania, zgodnie z treścią art. 148 § 1 k.p.a., wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Z akt sprawy wynika, że skarżący wnieśli o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazując, że wyszły na jaw nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi. Skarżący, obok argumentów dotyczących wyłączenia nieruchomości będącej własnością ich poprzedników prawnych spod działania dekretu z dnia 21 października 1945 r., załączyli dokumenty, z których – ich zdaniem – wynika, że ich poprzedniczka prawna złożyła wniosek dekretowy.
A zatem organ winien był zbadać zachowanie przez skarżących miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania w odniesieniu do okoliczności, które skarżący powołują, jako podstawę wznowienia postępowania. Tymczasem organ w ogóle nie zbadał i nie ustalił okoliczności zachowania terminu przez skarżących. Zadaniem organu było wezwanie stron do udokumentowania zachowania terminu do wniesienia podania w odniesieniu do tych okoliczności, które powołują strony w podaniu.
Z akt sprawy wynika, że działka nr [...] oddana S. K. w użytkowanie wieczyste powstała częściowo z działki [...] o pow. [...] m2 – [...] m2 oraz z działki [...]o pow. [...] m2 – [...] m2 (pismo Urzędu Dzielnicy [...] z dnia 27 marca 1981 r.). Odnośnie do działki [...] będącej własnością J. L. zmarłego w 1958 r. złożony został wniosek o przyznanie prawa własności czasowej, który został rozpoznany decyzją z dnia [...] września 1985 r. nr [...]. Odnośnie do działki [...] ograny ustaliły, że nie został złożony wniosek dekretowy, a zatem nieruchomość ta stała się własnością Skarbu Państwa w trybie dekretu z dnia 21 sierpnia 1945 r. Skarżący jednakże przedstawili kserokopie pism, które w ich ocenie, stanowią nierozpoznane wnioski dekretowe W. S. - następczyni prawnej dawnych właścicieli działki [...] – J. i J. małżonków L. zmarłych w 1944 r. Z akt sprawy wynika jednocześnie, że następczynią prawną W. S. jest H.P., a prawem do części gruntu pochodzącego z nieruchomości [...] wykazał się M.P.
Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, organ po ustaleniu, że termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania został zachowany, powinien wznowić postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1977 r. i ustalić, czy występuje podstawa wznowieniowa wskazana przez stronę i dopiero po przeprowadzeniu postępowania rozpoznawczego w razie, gdy organ nie ustali wystąpienia podstaw wskazanych w podaniu o wznowienie, wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej.
Tym samym wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania bez ustalenia zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania doszło do naruszenia art. 148 § 1 k.p.a., mającego wpływ na wynik postępowania i z tego powodu zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...], muszą być uchylone.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.