Uzasadnienie
Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2004 r., po rozpatrzeniu sprawy oznaczonej nr [...] zaliczył K. S. do osób o lekkim stopniu niepełnosprawności. Orzeczenie powyższe zostało doręczone K. S. w dniu 18 czerwca 2004 r.
Odwołanie od orzeczenia z dnia [...] czerwca 2004 r. do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. K. S. złożył w dniu 19 lipca 2004 r. Natomiast termin do jego złożenia upłynął w dniu 2 lipca 2004 r. Składając odwołanie nie złożył on wniosku o przywrócenie terminu.
Organ Wojewódzki pismem z dnia 29 lipca 2004 r. mając na uwadze małą świadomość prawną obywateli zwrócił się do K. S. o nadesłanie w terminie 14 dni takiego wniosku wraz z udokumentowaniem przyczyny nieterminowego wniesienia odwołania. W zakreślonym przez organ terminie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od K. S. nie wpłynął.
W dniu [...] października 2004 r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. wydał postanowienie nr [...] odmawiające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] czerwca 2004 r. W uzasadnieniu organ podał, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu, a osoba zainteresowana nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie organ błędnie pouczył K. S. o możliwości złożenia na powyższe postanowienie zażalenia do Ministra Polityki Społecznej.
Minister Polityki Społecznej stwierdził, że wydane w dniu [...] października 2004 r. postanowienie ma charakter ostateczny i nie przysługuje na nie zażalenie, dlatego odesłał akta organowi wraz z informacją o konieczności sprostowania błędnego pouczenia strony.
Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie K. S. traktując je jako skargę.
W skardze (zażaleniu) z dnia 25 października 2004 r. K. S. podniósł, że nie wniósł odwołania w terminie ponieważ od dnia [...] czerwca 2004 r. do dnia [...] lipca 2004 r. przebywał w Klinice [...]. Po wyjściu ze szpitala w dniu 19 lipca złożył odwołanie. Przyznał, iż sądził, że jego odwołanie pomimo nie złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest rozpatrywane merytorycznie. Stwierdził, że uchybienie terminu do złożenia odwołania powstało nie z jego winy, jednak nie dołączył żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że w powyższym terminie przebywał na leczeniu w szpitalu.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone akty prawne wydane przez organy administracji publicznej wyłącznie w zakresie ich zgodności z prawem. Kontrola sądowa obejmuje zatem sprawdzenie prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego zarówno pod katem zgodności z przepisami prawa materialnego, jak i zgodności z przepisami prawa procesowego. Przy czym, na podstawie art. 134 § 1 powyższej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Należy zaznaczyć, że Sąd rozpoznaje sprawę w oparciu o materiał dokumentacyjny znajdujący się w aktach sprawy.
Skarga zasługuje na uwzględnienie chociaż z innych powodów niż w niej podniesione.
Z treści zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że orzeczenie organu pierwszoinstancyjnego z dnia [...] czerwca 2004 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 czerwca 2004 r., zatem termin do wniesienia odwołania do organu drugoinstancyjnego upłynął w dniu 2 lipca 2004 r. Natomiast odwołanie bez wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia wpłynęło w dniu 19 lipca 2004 r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie został także złożony przez K. S., po dodatkowym wezwaniu go przez organ do jego złożenia.
Zatem w dacie wydania postanowienia przez organ drugiej instancji nie było złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Dlatego też organ, który stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania wynikające z treści art. 129 § 2 kpa. był zobowiązany do wydania postanowienia o uchybieniu ustawowemu terminowi przewidzianemu do złożenia środka odwoławczego, a nie jak to uczynił postanowienia o odmownie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzeczenia o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] czerwca 2004 r. Inna byłaby sytuacja, gdyby odwołanie zostało wniesione wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wówczas organ byłby zobowiązany w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej i dopiero wówczas, gdy zapadłoby ostateczne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wydać powinien postanowienie o uznaniu odwołania za wniesione z naruszeniem obowiązującego terminu.
Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie, ponieważ z treści zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby organ rozpoznawał wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ponieważ w dacie orzekania takiego wniosku nie było.
W aktach sprawy nie ma też dokumentu, z którego wynikałoby bezspornie (np. zaświadczenia lekarskiego), że skarżący w okresie wymienionym w skardze przebywał w szpitalu, co uniemożliwiło mu złożenia odwołania od orzeczenia pierwszoinstancyjnego w terminie określonym przepisem art. 129 § 2 kpa. Uwzględniając stan faktyczny sprawy postanowienie organu drugiej instancji powinno zostać wydane na podstawie art. 134 kpa., a nie na podstawie art. 59 w związku z art. 58 kpa, zatem jako nieprawidłowo wydane musiało zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.