Uzasadnienie
W dniu 28 października 2006 r. T. P. i K. P. wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2006 r. nr [...] uchylające postanowienie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] zawieszające postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości położonej w T. przy ul. [...].
Przy piśmie z dnia 6 sierpnia 2007 r. skarżący nadesłali do Sądu decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2000 r., nr [...]. Z akt niniejszej sprawy oraz z uzasadnienia przedłożonej decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] listopada 2006 r. wynika, iż pismem z dnia 2 stycznia 2006 r., uzupełnionym w dniu 10 lutego 2006 r. oraz 9 czerwca 2006 r. skarżący cofnęli swój wniosek o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionej decyzji Wojewody [...]. Organ stwierdził, że skoro postępowanie zostało wszczęte z wniosku T.P. i K. P., to jego cofnięcie skutkuje brakiem żądania strony, a postępowanie staje się bezprzedmiotowe.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 13 sierpnia 2007 r., pełnomocnik skarżących – adw. T. M., którego pełnomocnictwo nie zostało odwołane, pismem z dnia 27 sierpnia 2007 r. wskazał, że pismo skarżących z dnia 6 sierpnia 2007 r. należy traktować jako cofnięcie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Wobec braku merytorycznej przesłanki wymienionej w cytowanym przepisie, postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy należało umorzyć.
Ponadto Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] umorzył na wniosek skarżących postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2000 r., nr [...]. Taka sytuacja zdaniem Sądu powoduje, że ocena przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod kątem zgodności z prawem postanowienia Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2006 r. nr [...] uchylającego postanowienie zawieszające postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. przestała być aktualna. Decyzja Ministra Budownictwa z dnia [...] listopada 2006 r. umarza bowiem całe postępowanie, a więc również postępowania wpadkowe, takie jak zawieszenie. W tej sytuacji należy uznać, że rozpoznanie skargi na postanowienia Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2006 r. nr [...] stało się bezprzedmiotowe, a postępowanie sądowe podlega umorzeniu również na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., orzekł jak w sentencji.