Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołań M. M., R. i E. P., M. B., D. M., J. M., J. K., W. K., E. M., R. P., R. M. oraz J. M. od decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] ustalającej opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w J. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr ewid. [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2 na skutek jej podziału - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że ustalenie opłaty adiacenckiej uzależnione jest od stwierdzenia wzrostu wartości nieruchomości, spowodowanego podziałem. Wzrost wartości nieruchomości musi być niewątpliwy i na organie ciąży obowiązek wykazania bezpośredniego związku pomiędzy dokonanym podziałem a wzrostem wartości nieruchomości. Zgodnie z art. 150 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami określenie wartości nieruchomości, w tym jej ewentualnego wzrostu spowodowanego podziałem, należy do rzeczoznawców majątkowych, którzy swoją opinię sporządzają w formie operatu szacunkowego. W niniejszej sprawie został sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy z dnia 1 grudnia 2005 r., w którym wzrost wartości działki nr ewid. [...] w wyniku jej podziału został określony na kwotę [...] zł.
Strony zostały powiadomione o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia opłaty adiacenckiej pismem z dnia 7 lutego 2005 r., a po sporządzeniu operatu szacunkowego miały zapewnioną możliwość zapoznania się z aktami sprawy, w tym z operatem.
Kwestionując w odwołaniach wysokość ustalonej opłaty strony nie przedstawiły żadnego dowodu, w szczególności innego operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego. Ogólne stwierdzenia dotyczące leśnego charakteru działki i braku dostępu do infrastruktury technicznej jako czynników zmniejszających wartość działki, nie mogą być uznane za dowód w sprawie. Kwestie te były przedmiotem oceny w operacie szacunkowym, stanowiącym podstawę do ustalenia opłaty adiacenckiej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło również, że wysokość przyjętej stawki procentowej, nie jest uzależniona od uznania organu administracji orzekającego w sprawie. Wysokość stawki procentowej ustala rada gminy w formie uchwały. Na terenie miasta J. obowiązuje uchwała Rady Miasta J. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w sprawie opłat adiacenckich ponoszonych z tytułu podziału nieruchomości, zgodnie z którą stawka procentowa wynosi 50 %. Jest to najwyższa dopuszczalna stawka przewidziana w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Skoro jednak Rada Miasta J. podjęła uchwałę wprowadzającą stawkę procentową w tej właśnie wysokości, to organy administracji obu instancji obowiązane są taką właśnie stawkę zastosować.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli M. M., E. i R. P., W. K., J. K., M. B., J. M. i D. M.; skarżący, zarzucając naruszenie prawa, którego dopuściły się organy pierwszej i drugiej instancji, polegające na niezastosowaniu przepisu akta prawa miejscowego, a mianowicie § 1 ust. 3 Uchwały nr [...] Rady Miasta J. z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie opłat adiacenckich ponoszonych z tytułu podziału nieruchomości, domagali się uchylenia powyższych decyzji. Interes prawny skarżących we wniesieniu skargi przejawia się w tym, że gdyby organy wydające decyzje w przedmiotowej sprawie zastosowały § 1 ust. 3 tej uchwały, to w stosunku do skarżących przyjętoby stawkę opłaty adiancenckiej 0 % nie zaś 50 %.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja poprzedzająca naruszają prawo.
Burmistrz Miasta J. decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. ustalił opłatę adiacencką w wysokości [...] zł na rzecz Miasta J., a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2006 r. utrzymało w mocy tę decyzję.
Zgodnie z art. 98 a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.), jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może ustalić w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala Rada Gminy w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 50% różnicy wartości nieruchomości.
W uzasadnieniu swojej decyzji Burmistrz Miasta J. stwierdził, że strony zostały poinformowane, iż zgodnie z § 1 ust. 3 uchwały nr [...] Rady Miasta J. w sprawie opłat adiacenckich wnoszonych z tytułu podziału nieruchomości, stawka procentowa opłaty wynosi 0 % w przypadku, gdy z nieruchomości objętej podziałem zostaną wydzielone drogi publiczne, a właściciele nieruchomości solidarnie zrzekną się roszczeń odszkodowawczych związanych z nabyciem przez Gminę działek wydzielonych pod te drogi.
Organ pierwszej instancji stwierdził również, że strony postępowania administracyjnego nie złożyły solidarnego wniosku o odstąpienie od naliczenia opłaty adiacenckiej w zamian za zrzeczenie się roszczeń odszkodowawczych, dlatego też organ nie wyraził zgody na umorzenie postępowania w sprawie ustalenia tej opłaty.
Ze znajdującej się w aktach administracyjnych uchwały nr [...] wynika, że stawka procentowa opłaty wynosi 0 % w przypadku, gdy z nieruchomości objętej podziałem zostaną wydzielone drogi publiczne, a właściciel nieruchomości zrzeknie się roszczeń odszkodowawczych związanych z nabyciem przez Gminę działek wydzielonych pod te drogi.
Należy zauważyć, że uchwała ta, wbrew stanowisku organu pierwszej instancji, utrzymanym w mocy przez organ drugiej instancji, nie daje podstaw do żądania przez organ solidarnego zrzeczenia się roszczeń odszkodowawczych, a zatem należy uznać, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisu § 1 ust. 3 uchwały nr [...] Rady Miasta J. w sprawie opłat adiacenckich wnoszonych z tytułu podziału nieruchomości.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.