Uzasadnienie
J. G. i A. K. (dalej jako skarżący) pismem z 27 sierpnia 2018 r. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Prezydentowi [...] (Prezydent/organ) w związku z niewykonaniem przez ten organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 czerwca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 126/17.
Skarżący wyjaśnili, że w/w Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta do rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2014 roku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] ozn. hip. "Nieruchomość [...]" w części wchodzącej w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W złożonej skardze skarżący wnieśli o:
- - wymierzenie grzywny Prezydentowi [...] stosownej do bezczynności;
- - rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym;
- - przyznanie od Prezydenta [...] każdemu ze skarżących sumy pieniężnej w kwocie po 2000 złotych;
- - zasądzenie od Prezydenta [...] solidarnie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018.1302, dalej: ppsa). Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia organowi grzywny.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 czerwca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 126/17 zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2014 roku w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Te wpłynęły do organu w dniu 20 września 2017r., termin wyznaczony przez Sad upłynął zatem w drugiej połowie stycznia 2018r. W związku z brakiem podejmowania jakichkolwiek czynności zmierzających do rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku, organ został wezwany do wykonania w/w wyroku. Z uwagi na dalszą bezczynność Prezydenta i brak wydania rozstrzygnięcia w terminie wyznaczonym przez Sąd, dnia 27 sierpnia 2018 roku do tut. Sądu została złożona skarga o wymierzenie grzywny.
Skoro zaś Prezydent w terminie wyznaczonym w/w wyrokiem nie załatwił sprawy, to w tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie mu grzywny, jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja prowadzi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.
Wobec powyższego uznać należy, że konieczne jest wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1000 złotych. Kwota ta mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 ppsa i jest adekwatna do zaistniałej bezczynności.
Zgodnie z art. 154 § 2 zd. 2 ppsa Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, obecna bezczynność organu nie ma jeszcze charakteru rażącego naruszenia prawa - choć niewątpliwie organ w tym okresie procedował w znikomym zakresie. Do akt dołączono jedynie dokumenty planistyczne z 1931r.
Sąd nie uwzględnił wniosku o przyznanie skarżącym sumy pieniężnej i w tej części skargę oddalił. Wyjaśnić należy, że suma pieniężna z art. 154 § 7 ppsa ma charakter kompensacyjny i prewencyjny. Z treści omawianego przepisu wyraźnie wynika, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie jego sprawy. Środek ten powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu oraz w sytuacji, gdy istnieje uzasadniona obawa, że bez zastosowania tego środka organ sprawy nadal nie załatwi. Taka zaś sytuacja w rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, nie zachodzi.
Wobec powyższego, na podstawie art. 154 § 1 ppsa w związku z art. 154 § 6 ppsa sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku wydane zostało na podstawie art. 154 § 2 ppsa. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 wyroku zapadło na podstawie art. 151 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa i 205 § 2 ppsa.