Uzasadnienie
Prezydent [...] (Prezydent) decyzją z dnia [...] maja 2015 r. umorzyło postępowanie w sprawie zmiany wysokości odpłatności i częściowego zwolnienia z tejże odpłatności, prowadzone na skutek wniosku Skarżącego, J. K. z dnia [...] marca 2015 r.
Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. (SKO) decyzją z dnia [...] września 2015 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Podstawą powyższego rozstrzygnięcia było ustalenie przez organy obu instancji, że Skarżący od dnia [...] września 2014 r. nie przebywa w Domu Pomocy Społecznej.
W ocenie organów obu instancji, zmiana lub uchylenie decyzji ustalającej wysokość świadczeń ma charakter konstytutywny, kształtujący dopiero od dnia jej wydania nowy stan prawny. W sytuacji w której Skarżący od dnia [...] września 2014 r. nie przebywa w domu pomocy społecznej, brak jest podstaw do ukształtowania na przyszłość jego sytuacji prawnej, a co za tym idzie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania.
Jako podstawą prawną rozstrzygnięcia organy powołały art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.), oraz art. 105 § 1 k.p.a.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wniósł skargę do tutejszego sądu wnosząc o zbadanie zgodności z prawem wydanej decyzji. Wskazał, że kilkakrotnie występował o udzielenie zniżki w opłacie za pobyt w DPS, przy czym zgodnie z wyrokiem tutejszego sądu z dnia 17 czerwca 2014 r. organy winny łącznie rozpoznać sprawę opłaty za pobyt oraz ewentualnej zniżki od tej opłaty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna i jako taka podlegała oddaleniu.
Okolicznością niesporną jest, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w [...] zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] marca 2010 r. o przyjęciu Skarżącego do domu pomocy społecznej bez jego zgody w ten sposób, że zwolnił Skarżącego z domu pomocy społecznej. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu [...] lipca 2014 r. Skarżący nie przebywa w domu pomocy społecznej od [...] września 2014 r. Decyzją z dnia [...] września 2014 r, Starosta [...] stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] września 2014 r. w całości decyzji z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie umieszczenia Skarżącego w Domu Pomocy Społecznej w [...].
Taki stan faktyczny przyjęty został za podstawę rozstrzygnięcia organów obu instancji. Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela powyższe ustalenia i przyjmuje je za podstawę dokonywanej przez siebie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
W tym miejscu przypomnieć należy, że w wyroku tutejszego sądu z dnia 17 czerwca 2014 r. I SA/WA 2489/13, wydanym na skutek skargi Skarżącego od decyzji SKO z dnia [...] lipca 2013 r. uchylającej do ponownego rozpoznania decyzję organu pierwszej instancji orzekającą o wysokości odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej wskazane zostało, że w przypadku stwierdzenia, że zachodzą przesłanki przewidziane w art. 106 ust. 5 u.p.s., organ wydaje decyzję uchylającą lub zmieniającą pierwotne rozstrzygnięcie ze skutkiem ex nunc, przy czym wydając to rozstrzygnięcie organ powinien rozstrzygnąć jednocześnie o ewentualnym częściowym zwolnieniu skarżącego z opłaty, bowiem zwolnienie to ma to wpływ na obowiązki gminy.
Innymi słowy mówiąc, w przywołanym wyżej wyroku przesądzone zostało, że kwestie wysokości odpłatności ponoszonej przez Skarżącego i ewentualnego zwolnienia z niej winny być rozstrzygnięte w jednej decyzji, przy czym decyzja ta ma charakter konstytutywny.
Skoro Skarżący od dnia [...] września 2014 r. nie przebywa w domu pomocy społecznej, nie jest możliwe ukształtowanie jego praw i obowiązków w zakresie ponoszenia opłaty za pobyt w placówce ze skutkiem na przyszłość. Zatem postępowanie wywołane wnioskiem Skarżącego z dnia 28 marca 2015 r. (data wpływu do organu 8 kwietnia 2015 r.) o rozpatrzenie jego wniosku z 2014 r. dotyczącego możliwości przyznania 50% zniżki za pobyt w domu pomocy społecznej stało się bezprzedmiotowe.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.