Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. O. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego na rzecz M. O. Prezydent W. decyzją z dnia [...] października 2005 r. odmówił przyznania J. O. zasiłku pielęgnacyjnego, uznając że właściwy do wypłaty zasiłku jest zakład pracy J. O. – w tym przypadku Jednostka Wojskowa nr [...] w W., jako zatrudniająca w dniu 31 lipca 2005 r. powyżej 20 osób.
J. O. wniósł odwołanie od tej decyzji, podnosząc w nim, że w organ I instancji nieprawidłowo interpretuje art. 49 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), który nie dotyczy jednostek wojskowych podległych Ministrowi Oborny Narodowej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. utrzymało w mocy powołaną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2005 r. Organ drugiej instancji podzielił w całości stanowisko organu pierwszej instancji i stwierdzając, że skoro J. O. jest zatrudniony w Jednostce Wojskowej nr [...] zatrudniającej w dniu 31 lipca 2005 r. powyżej 100 pracowników, to stosownie do treści art. 49 ust. 1 powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych, do wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego zobligowany jest pracodawca.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Skarżący wskazał, że jako żołnierz zawodowy nie jest zatrudniony w zakładzie pracy a w jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej. W związku z tym od dnia 1 września 2005 r. zasiłek pielęgnacyjny powinien wypłacać organ właściwy, a nie jednostka wojskowa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany granicami skargi.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że podstawą uznania przez organ pierwszej instancji, że podmiotem właściwym do wypłaty zasiłku rodzinnego jest pracodawca J. O. stanowił art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Jednak przepis ten określa podmiot zobowiązany do wypłaty zasiłku wyłącznie w odniesieniu do pracodawcy zatrudniającego w dniu 31 lipca 2005 r. co najmniej 20 pracowników.
Tymczasem, co jest w sprawie bezsporne, skarżący w dniu wydania zaskarżonej decyzji był żołnierzem zawodowym Wojska Polskiego, którego stosunek zawodowej służby wojskowej nie może być w żadnym razie utożsamiany z wykonywaniem pracy w określonym zakładzie pracy. Jest to całkiem inny stosunek prawny, którego treść określają przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o zawodowej służbie wojskowej (Dz. U. nr 179, poz. 1250 ze zm.) Tym samym jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy odbywa służbę nie może być uznana za jego pracodawcę.
Zresztą na rozróżnienie to wskazuje wyraźnie ustawodawca w art. 48 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych odrębnie regulując sytuację prawną osób zatrudnionych w zakładach pracy od sytuacji prawnej żołnierzy i funkcjonariuszy. Skoro ustawodawca nie zdecydował się wprowadzić art. 49 ustawy o świadczeniach rodzinnych analogicznego zapisu do tego, który znajduje się w art. 48 tej ustawy, to oznacza to że w odniesieniu do żołnierzy właściwy do wypłaty zasiłku z dniem 1 września 2005 r. stał się organ właściwy w miejsce jednostki podległej Ministrowi Obrony Narodowej.
W związku z tym stwierdzić należy, że zarówno organ I jak i II instancji rozstrzygały sprawę świadczenia pielęgnacyjnego na niewłaściwej podstawie materialnoprawnej, co miało wpływ na wynik postępowania, ponieważ stanowiło podstawę do odmowy wypłaty świadczenia przez organ do tego zobowiązany, ponieważ w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.