Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej, po rozpatrzeniu odwołania B. D., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za niewykonanie zaleceń pokontrolnych zwartych w wystąpieniach pokontrolnych z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz z dnia [...] listopada 2006 r.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W związku z prowadzoną przez B. D. (dalej powoływana jako skarżąca) placówką zapewniającą całodobową opiekę niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku pod nazwą "R." z siedzibą w P., zespół inspektorów Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego przeprowadził w dniach [...] maja 2006 r. oraz w dniu [...] września 2006 r. kontrole w tej placówce. W wyniku przeprowadzenia kontroli z dnia [...] maja 2006 r. skierowano do skarżącej zalecenie pokontrolne z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], którym zalecono m.in. wyjaśnienie sytuacji prawnej mieszkanek ze szczególnym uwzględnieniem ograniczeń w zakresie do podejmowania czynności prawnych.
Natomiast w wyniku przeprowadzonej kontroli w dniu [...] września 2006 r. skierowano do skarżącej zalecenie pokontrolne z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] zawierające wezwanie do zaprzestania świadczenia usług wykraczających poza zakres wydanego przez Wojewodę [...] w dniu [...] grudnia 2005 r. zezwolenia na prowadzenia placówki, tj. ograniczenia [...] do [...] liczby mieszkańców placówki.
W okresie od dnia [...] do [...] marca 2007 r. w Pensjonacie "R." przeprowadzono kontrolę sprawdzającą, w trakcie której ustalono, że skarżąca nie zrealizowała dwóch z trzech zaleceń pokontrolnych:
- - w przypadku [...] z [...] mieszkanek brak było jakiegokolwiek dokumentu stanowiącego podstawę pobytu w placówce, zaś [...] mieszkanek przebywało na podstawie umów podpisanych przez członków rodziny, pomimo że osoby te posiadały pełną zdolność do czynności prawnych,
- - w placówce przebywało [...] osób.
W związku z powyższym na podstawie art. 130 ust. 1 i art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) Wojewoda [...] nałożył na skarżącą karę w wysokości 2000 zł.
Skarżąca odwołała się od tej decyzji wskazując, że Wojewoda wymierzając karę przekroczył granice uznania administracyjnego i oparł się na dowolnych ocenach. Zarzuciła błędy w ustaleniach faktycznych i naruszenie procedury poprzez ograniczenie praw strony i wydanie decyzji zanim strona przedstawiła swoje stanowisko.
Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] września 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że jego zdaniem istniały podstawy do nałożenia kary, skoro kontrola przeprowadzona w marcu 2007 r. w placówce wskazała, że przebywa tam [...] mieszkanek. Minister uznał, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowania wyjaśniające, informując stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków
Na powyższa decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej, skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wskazała, że decyzja Ministra została wydana z naruszeniem prawa procesowego poprzez brak ustosunkowania się w zaskarżonej decyzji do zarzutów zawartych w odwołaniu, naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 Kpa poprzez brak zbadania wszystkich okoliczności spraw. Skarżąca zarzuca również błędy w ustaleniach faktycznych.
Dodatkowo w piśmie z dnia 15 maja 2008 r. pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 7, art. 30 w zw. z art. 8 ust. 2, art. 38 w zw. z art. 8 ust. 2 i art. 68 ust. 3 z zw. z art. 8 Konstytucji RP poprzez nakazanie skarżącej eksmisji z ośrodka osób starszych i niedołężnych bez zapewnienia im alternatywnego miejsca pobytu, szczególnej opieki zdrowotnej.
W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.
Przepis art. 130 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej jest jednoznaczny w swojej treści - kto nie realizuje zaleceń pokontrolnych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 6.000 zł.
Z akt sprawy w sposób oczywisty wynika, że organ wydając decyzję w sprawie wymierzenia kary pieniężnej dysponował m.in. protokołem kontroli oraz załączonego do niego spisem mieszkańców potwierdzającym, iż w placówce prowadzonej przez skarżącą przebywało [...] osób, z których część przebywa tam na podstawie umów zawartych przez członków rodzin, a dwie osoby przebywają tam bez jakichkolwiek dokumentów stwierdzających podstawę ich pobytu. W przedmiotowej sprawie zaszło więc oczywiste niezrealizowanie zaleceń pokontrolnych.
Wprawdzie można zarzucić uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją, że jest skrótowe i niejako jego istota opiera się na skontrolowaniu wyłącznie ustaleń przeprowadzonych przez Wojewodę. Niemniej w ustalonym stanie faktycznym nie wpłynęło to w żaden sposób na wynik postępowania. Powołane przez skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej nie wskazują w jaki sposób miałyby one doprowadzić do odstąpienia od nałożenia obligatoryjnej sankcji za niezrealizowanie zaleceń pokontrolnych.
Organ wbrew temu co twierdzi skarżąca nie działał tu w ramach uznania administracyjnego, ponieważ stwierdzenie nie zrealizowania zaleceń pokontrolnych musi skutkować wymierzeniem kary. Uznaniu, a raczej miarkowaniu podlega jedynie wysokość kary. W przedmiotowej sprawie kara w wysokości 2000 zł mieści się w dolnej granicy dopuszczalnej sankcji. Nie można więc zarzucić, że organ w sposób niewłaściwy miarkował wymierzenie sankcji.
W oparciu o powyższe należy zauważyć, iż Minister Pracy i Polityki Społecznej oraz organ pierwszej instancji prawidłowo zastosowali w niniejszej sprawie art. 130-131 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej i wymierzyli adekwatną sankcję.
Zarzuty naruszenia Konstytucji są również całkowicie chybione, ponieważ umieszczenie osób w podeszłym wieku w placówce, która nie spełnia norm wymaganych przy pobycie takiej liczby osób nie może być uznane za realizowanie wskazanych w piśmie wartości Konstytucyjnych i obowiązkiem organów administracji publicznej jest stanie na straży aby wartości te były chronione. Jedną z form ochrony jest właśnie kontrolowanie domów opieki społecznej, aby zapewniały swoim podopiecznym właściwe – określone normatywnie - warunki pobytu. Samo subiektywne przekonanie o realizacji wartości konstytucyjnych nie może konwalidować nieprawidłowości. Temu służą właśnie zalecenia pokontrolne i wymierzanie grzywny, które ma charakter dyscyplinujący. Zresztą nic nie stoi na przeszkodzie dostosowania placówki do normatywnych wymogów i powiększenia liczby mieszkańców po otrzymaniu stosownego zezwolenia.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.